Παρασκευή, 4 Μαΐου 2012

ΑΣΥΜΜΕΤΡΙΑ




Κι έτσι

Έπαψα να πεθαίνω


Μπήκα μέσα στη νύχτα

Χωρίς στρατιώτες

Έδωσα μια κλωτσιά

Και κοιμήθηκα


Με την πιθανότερη οικογένεια του εαυτού μου


Και το κόκκινο βλέμμα του χρόνου

Να μελανιάζει στις άκρες


Όχι πως δεν φοβήθηκα

Χωρίς συμμετρία

Χωρίς την απαίτηση του φωτός

Να μεταβάλλομαι διαρκώς

Σε κάτι που συνεχίζει


Αλλά ήταν θέμα τιμής

Ασυγχώρητης


Να διαφυλάξω τον ύπνο


Από ένα ακόμα ξερίζωμα


Σ.Σ.

4/5/2012


2 σχόλια:

ΜΑΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑΡΗ είπε...

Το σχόλιό μου, είναι μόνο δάκρυα.

ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ είπε...

Τα ποιήματα είναι, ούτως ή άλλως δάκρυα. Το κακό είναι ότι συμφωνεί και η ζωή.