Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

ΟΛΟ Σ' ΕΝΑ ΞΑΝΘΟ ΚΕΦΑΛΙ


Είναι ν' απορείς, που χάθηκε τόσο φως
όλο σ' ένα δίσκο στον ήλιο.
Είναι ν' απορείς, που βρέθηκε τόσο χρυσάφι
όλο σ' ένα ξανθό κεφάλι στο φεγγάρι
Είναι ν' απορείς, που βρέθηκε τόση αγάπη
όλη σ' ένα στενό σάκο στην καρδιά σου.
Είναι ν' απορείς, που βρέθηκε τόση απουσία
όλη σε ένα βλέμμα στα μάτια σου.


Στίχοι: Μαρίνα Λαμπράκη
Μουσική: Γιάννης Σπανός
Πρώτη εκτέλεση: Κώστας Καράλης

[ΥΓ. Η κοιμισμένη θάλασσα. Η νύχτα. Στο φως. Η λάμα. Τα ίχνη. Οι πράξεις του μαχαιριού. Άδικες. Ο φόνος ανάποδα. Το αίμα της ψυχής. Η ζωή. Και οι λέξεις. Πάντοτε. Μετάξι. Μεταξύ. Μας.

Ακόμα αγέννητες.]

Photo: Γλυφάδα, 24 Οκτωβρίου 2010





Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

ΒΑΝΔΑΛΙΣΜΕΝΗ ΓΗ


"Η αγάπη είναι απείρως πιο ανθεκτική απ' το μίσος."
ERNEST HEMINGWAY

Η "άνθρωπος" που διέγραψε ένα μεγάλο μέρος αρχειακού υλικού στο YouTube που αφορούσε σε βιβλία μου, συνεντεύξεις, παρουσιάσεις, ομιλίες μου κλπ (περιόδου 2008 - 2015) στα οποία ουδόλως εμπλεκόταν η ίδια (πέρα από το γεγονός ότι επέμενε πάντα να τα ανεβάζει από τον προσωπικό της λογαριασμό...), διέγραψε και ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της δικής της προσωπικής ιστορίας σε ό, τι αφορά την όντως ζωή. Διέγραψε κι ένα μεγάλο κομμάτι του αναγνωστικού κοινού (σημερινού και αυριανού) που στερείται της ευκαιρίας της πρόσβασης σε αυτό. Εντελώς αναιτιολόγητα και σπασμωδικά - ίσως σαν μια πράξη αντεκδίκησης (ουσιαστικά όμως, αυτεκδίκησης) για όσα λιτά, ρητά και απλά κατέθεσα για το βιβλίο ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΥΦΟΥΣ σε προηγούμενο πόστ μου, στο οποίο όμως όχι μόνο ενεχόμουν προσωπικά, όχι μόνο εμπλεκόταν το όνομά μου, αλλά και είχε καταντήσει πλέον φαιδρή και επαίσχυντη η με ποικίλους τρόπους εκμετάλλευσή του.

Για όσους φίλους τα ψάχνουν και με ρωτούν, στέλνοντάς μου e-mail και inbox, η απάντηση είναι ότι δεν ξέρω αν έχω σαν αρχείο κάποια από τα διεγραμμένα, ούτε κι αν αυτά τα λίγα που έχω θα τα ξανανεβάσω. Η ιστορία ενός συγγραφέα δεν είναι η ιστορία της εικόνας του σε βίντεο, αλλά η ιστορία των βιβλίων του στα βιβλιοπωλεία, η ιστορία της συνείδησής του και της γενναιοδωρίας του στον κόσμο, η ιστορία της στάσης του απέναντι σε πρόσωπα και πράγματα.

Σε κάθε περίπτωση, η αξία τού να μπορείς να συγχωρείς είναι απείρως μεγαλύτερη από την αξία τού να μπορείς να καταστρέφεις και να ακκίζεσαι ποικιλοτρόπως, γελοιοποιώντας τελικά, για ακόμα μία φορά, τον εαυτό σου.

Γιατί σημασία έχει ν' αγαπάς.

Σταύρος Σταυρόπουλος

[ΥΓ. Στο blog αυτό που διατηρώ, άφησα συνειδητά τα πολλά κενά διαστήματα που υπάρχουν από τα διαγραμμένα βίντεο στο YouTube. Μου φέρνουν στο νου, κατά ένα τρόπο, τον λυσσώδη βανδαλισμό των αγαλμάτων (με τα κομμένα κεφάλια), πίσω ακριβώς από το άγαλμα του Παλαμά, στον προαύλιο χώρο του Πολιτιστικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων, πριν δύο χρόνια.]

Δευτέρα, 30 Οκτωβρίου 2017

SO LONG, MARIANNE

 ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΣΗΜΕΡΑ

SO LONG, MARIANNE | Ποιήματα στη Μαρία
σσ. 64
Σχήμα: 15 Χ 23
Έκδοση χαρτόδετη
ISBN : 978-960-6880-78-0


Σμίλη, Νοέμβριος 2017

***


Ας πούμε ότι σε γνώρισα
Πάνω στις σελίδες του ουρανού
Όταν το ηλιοβασίλεμα γινόταν ρόδα
Και θέλησα να σε αποδώσω
Πάλι στη γη
Μ’ ένα άσμα αντάξιο της φήμης σου

Ως νεκρής

(από το βιβλίο) 

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

ΜΙΑ ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗ ΕΞΗΓΗΣΗ




Θα ήθελα να ενημερώσω και να παρακαλέσω τα διαδικτυακά μέσα postmodern και http://magazen.gr/, καθώς και το διαδικτυακό ιστολόγιο http://mchroniari.blogspot.gr/ να αποκαταστήσουν άμεσα βιογραφικές πληροφορίες συνεργάτη τους που με θίγουν και βρίθουν ηθελημένων ανακριβιών - που δυστυχώς εμπλέκονται με το όνομά μου. Αυτό συμβαίνει πολύ καιρό τώρα, από την πλευρά του συγκεκριμένου ατόμου και όχι των αναφερόμενων μέσων, που προφανέστατα δεν μπορούν και δεν γίνεται να διασταυρώνουν πληροφορίες συνεργατών τους. Έχοντας εξαντλήσει τις ανθρώπινες ανοχές μου και ξεπερνώντας τες κατά πολύ τα τελευταία χρόνια, αναγκάζομαι να αντιδράσω με αυτόν τον ήπιο, αρχικά, τρόπο.

Θυμίζω ότι "Το ροκ που παίζουν τα μάτια σου" είναι βιβλίο μου (το οποίο γνωρίζει πολύ καλά ο κόσμος) και όχι "παράσταση της ομάδας IlluminArti" - παιδιών ξεχωριστών και εξαιρετικά ταλαντούχων που μου έκαναν την τιμή να οπτικοποιήσουν σε τέσσερις sold out παραστάσεις στο θέατρο Altera Pars τον Μάιο του 2011 το βιβλίο μου, μεταφέροντάς το στη σκηνή. Της ομάδας είναι και η σκηνοθεσία της παράστασης, παρότι συνέβαλαν κι άλλοι - πρωτίστως δε εγώ. (Elena Stamatiou Antigoni Chroni Alexandros Kourevesis κ.α.)

Το "Ασκήσεις ύφους", βιβλίο που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2015 έχει αποσυρθεί με κοινή απόφαση δική μου και του φίλου εκδότη Φίλωνα Φίλωνος (εκδ. Βιβλιόραμα, Στουρνάρη 51, Αθήνα) για πολύ συγκεκριμένους λόγους από την κυκλοφορία και φυσικά, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να θεωρείται βιβλίο κάποιου, καθότι αποτελεί συμμετοχή σε συλλογικό έργο. Πολλώ δε μάλλον, όταν αυτό έχει αποσυρθεί και δεν πρόκειται να επανακυκλοφορήσει. Ο,τιδήποτε προβάλλεται μέσω αυτού είναι ηθικά ανέντιμο, και βεβαίως, νομικά και εισαγγελικά ελεγχόμενο. Ο δημιουργός, ο κάθε δημιουργός, έχει το δικαίωμα να αποφασίζει για την ιστορική μνήμη - και ενίοτε να την διορθώνει, για τους αναγνώστες που θα έρθουν μετά από αυτόν, μετά από μας, αλλά και για την ίδια την υστεροφημία του. Δεν θέλω να επεκταθώ περισσότερο στον τρόπο με τον οποίον γράφηκε, δημιουργήθηκε, παρουσιάστηκε και εκδόθηκε το συγκεκριμένο βιβλίο - αλλά αν προκληθώ κι άλλο, μπορεί και να το κάνω. Έχουν ενημερωθεί όλοι οι σχετικοί δημόσιοι και ιδιωτικοί οργανισμοί. www.osdel.gr, www.ekebi.gr, www.biblionet.gr κλπ.

Δεν θέλω, επίσης, σε καμία περίπτωση να ανακινήσω περιστατικό που συνέβη στα περίχωρα ιστορικού εκδοτικού οίκου του κέντρου, τον Σεπτέμβριο του 2014 και τα απόνερά του, αποτελούν μέχρι και σήμερα τεράστια δυσφήμηση για μένα που διαρκώς αναμοχλεύεται στις "συγκεντρώσεις του χώρου", με την ευθύνη, φυσικά, συγκεκριμένου προσώπου. Ούτε να αναφερθώ σε άλλο περιστατικό που συνέβη πρόσφατα στο Facebook (πριν ενάμιση μήνα) με την επίσημη και βαρύγδουπη ανακοίνωση της έκδοσης ενός βιβλίου από εκδοτικό οίκο με τον οποίον συνδέομαι για πολλά χρόνια φιλικά, συγγραφικά και επαγγελματικά - εν αγνοία των ίδιων των εκδοτών(!!), συνοδευόμενη, μάλιστα, και από σχόλια προκλητικά και προσβλητικά για το πρόσωπό μου. Όπως μαθαίνω, το βιβλίο θα εκδοθεί τελικά από άλλον εκδοτικό οίκο που βρέθηκε. Υπάρχουν ειδικοί χώροι για να λυθούν αυτά τα ζητήματα.

Για την ώρα, αρκούμαι να σημειώσω πως η υπεράσπιση του αυτονόητου έχει γίνει, δυστυχώς, το στοίχημα για την σημερινή πολύ δύσκολη εποχή που ζούμε και τον τρόπο με τον οποίον διαπλέκονται ιλιγγιωδώς οι ματαιοδοξίες των διαπροσωπικών και των επαγγελματικών σχέσεων. Ο εκδοτικός χώρος και ο δημιουργικός χώρος του Πολιτισμού, γενικότερα, δεν μπορεί να καταστεί περίπατος στην εξοχή για κάποιους ανίδεους - πλην ευεργετηθέντες - κλόουν.

Ακόμα και οι φανταστικές ιστορίες έχουν κάποτε ένα πραγματικό τέλος.

ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ



Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017

ΠΡΑΞΗ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗΣ: ΕΝΑΣ ΓΟΡΔΙΟΣ ΔΕΣΜΟΣ ΔΙΕΡΩΤΗΣΕΩΝ


Όταν ήμουν έφηβη, θυμάμαι, με είχε συγκλονίσει το βιβλίο Οι απόψεις ενός κλόουν του Χάινριχ Μπελ. Γιατί το «πρόσχημα» για τις ευθύβολες και εξαιρετικά διεισδυτικές παρατηρήσεις του για την ιστορική συγκυρία και την κοινωνία της εποχής ήταν ισχυρότατο, αριστοτεχνικά αλληγορικό και κούμπωνε ακριβώς πάνω στις τότε εφηβικές μου αναρωτήσεις. Συνοψιζόταν δε στη φράση: «mein fürchterlichstes Leiden ist die Anlage zur Monogamie» («το μεγαλύτερό μου μαρτύριο είναι το εδραιωμένο μου αίσθημα για τη μονογαμία»). Έκτοτε, η φράση αυτή υπήρξε για μένα, και για πολλά χρόνια, το πλέον δυσεπίλυτο απ’ όλα τα προκλητικά μηνύματα όχι μόνο αυτού του πολυεπίπεδου μυθιστορήματος αλλά και της ίδιας της ζωής. Την ζήλεψα αυτή τη βεβαιότητα του κλόουν, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Γιατί το αναφέρω όμως αυτό; Ηθελημένα ή και αθέλητα, ο Σταύρος Σταυρόπουλος φαίνεται να κρατά στα χέρια του ένα παρόμοιο δώρο. Διαβάζοντας τα ποιήματά του πείθομαι για την αλήθεια τους, εξαιτίας της προσήλωσής του σ’ αυτήν, ακόμα κι όταν δεν τη συμμερίζομαι απολύτως. Και βέβαια, το πρόσχημα κι εδώ είναι ξανά και ξανά ο έρωτας. Αυτός ο έρωτας, ο λίγο «βρόμικος», αυτός που, από γενέσεως κόσμου συγγενεύει με τον θάνατο, αλλά και ο μοναδικός που μπορεί να σε γλιτώσει απ’ τη μοίρα σου, να σε ταξιδέψει με οτοστόπ μέχρι την άλλη άκρη της γης, να σε γεννήσει απ’ τη μήτρα της πιο σκοτεινής σου θάλασσας και να σε ξεράσει, ως μνήμη, στην ακτή της καθημερινότητάς σου.

«Μπορώ ν’ ανοίξω το σώμα σου / ([…] / Αύριο / Μια υγρή βόμβα / Βραχυκυκλωμένη στη μήτρα σου / Θα εκραγεί / Κι εγώ / Που νοστάλγησα το ρολόι μου / Θα σε γυρίσω απ’ την ανάποδη / Με ανάρμοστη επιείκεια / Στο αρχαίο νησί του εαυτού μου / Σ’ ένα άλλο φθινόπωρο / Χωρίς μάτια // Τόσο αμαρτωλή / δεν υπήρξες ποτέ» («Καθώς σβήναμε»)

Υπάρχει ένα αποστακτήριο ερώτων, όπου εργάζονται φιλότιμα, εδώ και χρόνια, αξιόλογοι εργάτες. Ένας απ’ αυτούς, λοιπόν, και εξαιρετικά επιμελής, είναι ο Σταύρος Σταυρόπουλος. Κάθε φορά μονογαμικός και κάθε φορά για πάντα. Ακόμα κι αν τα πρόσωπα της αφοσίωσης αλλάζουν και η ματαίωση παραμονεύει σε κάθε γωνία.

«Βγάζω συνέχεια γυναικεία κραγιόν / Απ’ την τσέπη μου / Και τα χρεώνω σε σένα / Η κάννη κρέμεται / Δίπλα απ’ τη γλώσσα σου / Σαν πολυβόλο» («Κατάσταση Πραγμάτων»)

Η ποίηση του Σ. Σταυρόπουλου είναι βαθιά σωματική και ασφαλώς ερωτική, όμως το πρίσμα του έρωτα χρησιμοποιείται συχνά για να προσδώσει μια προσωπική χροιά σ’ ό,τι κοινό καθορίζει τη μοίρα μας, το δράμα του «ανωφέλητου» ανθρώπου.

«Αυτές οι μέρες θα είναι δύσκολες / Νομίζεις ότι θα βρέξει / Αλλά είναι μόνο το τέλος του κόσμου / Ο αέρας που καπνίζει / Ανακυκλώνει συνέχεια / Έναν παλιό θάνατο […] Ο καιρός των ανθρώπων τελείωσε / Είπα // Τώρα // Είναι η εποχή της πέτρας» («Τα γόνατά μου»)

Το βλέπουμε αυτό –ή, μάλλον, το διαβάζουμε– τόσο σε τούτη τη συλλογή όσο και στις προηγούμενες. Θαρρείς και το αίνιγμα που η δική του Σφίγγα υποβάλλει είναι το «μαζί» μ' όλες της συνδηλώσεις του. Κι εκείνος δεν μπορεί να βρει ούτε καν μια μοναδική –έστω και λάθος– απάντηση, μα ούτε και σπαθί να λύσει αυτόν τον γόρδιο δεσμό που τον ενώνει με το τυραννικό ερώτημα. Μονάχα νέα ερωτήματα, νέα δεσμά προκύπτουν, κάθε φορά που επιχειρεί να επιλύσει αυτόν τον γρίφο.

«Έχω ταιριάξει τον ήλιο σωστά / στο μουνί σου / Και προσπαθώ να καώ / [...] Αν σου πω τώρα ότι χάνω το σχήμα μου / Δεν θα με πιστέψεις / Όμως το χάνω / Όπως χάνει κανείς / Τη μάχη για τη ζωή του / Στις λεπτομέρειες // Όπως χάθηκε εκείνος ο σκηνοθέτης / [...] Ανάμεσα σε υπολείμματα / Από τέσσερις διαφορετικές λήψεις / Για να μπορεί να βλέπει από εκεί / Πανοραμικά // Τη λύπη» («Κατάσταση πραγμάτων»)
Η παρούσα συλλογή/σύνθεση, υπό τον τίτλο Πράξη εξαφάνισης, χωρίζεται σε πέντε ενότητες. Οι τέσσερις πρώτες υποστηρίζονται από τον υπότιτλο «4 εποχές ενός φθινοπώρου» (Η εποχή της συνήθειας, Η εποχή της σιωπής, Η εποχή της πέτρας και Η εποχή της βροχής), ενώ η πέμπτη φαίνεται να έρχεται ως επίλογος (Η άλλη εποχή), παρά το γεγονός ότι κλείνει με το ποίημα «Πρόλογος», που δεξιοτεχνικά υπονομεύει την ιδέα της γραμμικής ροής του χρόνου και συνεπώς της ίδιας της σύνθεσης.

«Πάμε σου είπα / Ο καιρός ξεκίνησε / Τώρα πια / Μπορούμε να ζήσουμε // Ήμασταν κι οι δυο νεκροί / Αλλά όμορφοι»

Πολλές φορές, διαβάζοντας τα ποιήματα, αναρωτήθηκα ποιος είναι αυτός που εξαφανίζεται. Ο ίδιος ο ποιητής (το ποιητικό εγώ) ή το αντικείμενο/υποκείμενο του έρωτά του; Κάθε φορά έδινα και διαφορετική απάντηση. Ίσως γιατί κι οι δυο έχουν ήδη εξαφανιστεί ή είναι καταδικασμένοι να εξαφανιστούν από την έναρξη κιόλας αυτού του βιβλίου, προκειμένου να επαληθεύσουν τη «μαθηματική πράξη» του τίτλου. Δεν κατέληξα σε κάποιο συμπέρασμα αλλά δεν έχει και τόση σημασία αυτό, όσο η πολύ εύστοχη τοποθέτηση του ποιητή από την πρώτη ενότητα, καθώς πράγματι κάθε «Πράξη εξαφάνισης» ξεκινά με την εποχή της συνήθειας. Αυτής που έχει τη δυνατότητα να καθιστά μη ορατά τα σημαντικά και να αναδεικνύει τα ασήμαντα.

Η ποίηση του Σταύρου Σταυρόπουλου είναι αφοπλιστικά ειλικρινής και άμεση, δεν υποκρίνεται και δεν κοροϊδεύει. Κι αν ναρκισσεύεται (που ναρκισσεύεται) το ποιητικό εγώ, είναι γιατί σαγηνεύεται από την εικόνα του ερωτευμένου στη λίμνη που αντικατοπτρίζει τον έρωτα με όλο του το μεγαλείο. Αυτό που μοιάζει να δικαιολογεί όλα τ’ αδικαιολόγητα, απ’ όπου κι αν εκκινούν και όλα τα μαρτύρια που υπομένουμε εξαιτίας του.
Έτσι που στο τέλος ο ποιητής (ακριβώς όπως και ο κλόουν του Μπελ) παραμένει μόνος, εγκαταλελειμμένος στην πιο δυσοίωνη μοίρα, έχοντας υποφέρει μυριάδες συλλογικές και ιδιωτικές ατιμώσεις, κι ωστόσο είναι βέβαιος για κάτι ελάχιστο: Ότι κρατά στα χέρια του και την καρδιά του τον επίμονο χτύπο μιας υπέρβασης που μπορεί πολλοί να έχουν συναντήσει, όμως εκείνος επέλεξε να μην τον αγνοήσει.

Χριστίνα Οικονομίδου
Περιοδικό για το βιβλίο και τις τέχνες diastixo.gr
27 Σεπτεμβρίου 2017



Πράξη εξαφάνισης
Σταύρος Σταυρόπουλος
Σμίλη
112 σελ.
ISBN 978-960-7793-64-5
Τιμή: €10,00







Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Μ


ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ
Μ
Απόπειρα 2017

Μ, όπως Μυστικό, Μηχανορραφία, Μονόπρακτο. Μ, όπως Μισάνθρωπος, Μισαλλόδοξη. Όπως Μένος, Μανία, Μαυλισμός. Μ κεφαλαίο:

Όπως Μνήμη.
Όπως Μούσκεμα, Μαρτύριο, Μέρος.
Όπως Murder.

[ΥΓ. Η αλήθεια είναι ένας άλλος κόσμος. Όχι αυτός εδώ.]

* Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Apopeira (Ναυαρίνου 18-20, Αθήνα 210 3640817). Συλλεκτικό δίφυλλο εκτός εμπορίου σε 150 αριθμημένα αντίτυπα που θα μοιραστούν δωρεάν. Εκτός από τον εκδοτικό οίκο, τα βιβλιοπωλεία απ' όπου μπορείτε να προμηθευτείτε το Μ ανά πόλη είναι τα εξής:


[ΑΘΗΝΑ]
 - Βιβλιοπωλείο Απόπειρα (Ναυαρίνου 18-20, Αθήνα 106 80)
- Βιβλιοπωλείο Πολιτεία (Ασκληπιού 1-3, Αθήνα 106 79)
- Βιβλιοπωλείο Πρωτοπορία (Γραβιάς 5, Αθήνα 106 78)
- Βιβλιοπωλείο Ιανός (Σταδίου 24, Αθήνα 105 64)
- Βιβλιοπωλείο Επί λέξει (Ακαδημίας 32, Αθήνα 106 72)
- Βιβλιοπωλείο Ευριπίδης (Ανδρέα Παπανδρέου 11, Χαλάνδρι 152 34)


[ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ]
- Βιβλιοπωλείο Σαιξπηρικόν (Πατριάρχη Ιωακείμ 8 & Σκρα, Αγία Σοφία, Θεσσαλονίκη 546 22)
- Βιβλιοπωλείο Ακυβέρνητες Πολιτείες (Αλ. Σβώλου 28, Θεσσαλονίκη 546 22)
- Βιβλιοπωλείο Πρωτοπορία (Λεωφ. Νίκης 3, Θεσσαλονίκη 546 24)
- Βιβλιοπωλείο Ιανός (Αριστοτέλους 7, Θεσσαλονίκη 546 24)
- Βιβλιοπωλείο Κέντρο Βιβλίου Πουλουκτσή Ανθούλα (Λασσάνη 3, Θεσσαλονίκη 546 22)

[ΠΑΤΡΑ]
- Βιβλιοπωλείο Πολύεδρο (Κανακάρη Pουφου 147, Πάτρα 262 21)

[ΒΟΛΟΣ]
- Βιβλιοπωλείο Χάρτα (Σκενδεράνη 16, Βόλος, Βόλος 382 21)

[ΝΑΥΠΛΙΟ]

- Βιβλιοπωλείο Αποσπερίτης (Αμαλίας 30, Ναύπλιο, 21100, ΑΡΓΟΛΙΔΑΣ)

[ΚΟΡΙΝΘΟΣ]
- Βιβλιοπωλείο Ασπασία Μπιτσάκου (Π. Τσαλδάρη 75, Βραχάτι Κορινθίας 200 06)

[ΤΡΙΚΑΛΑ]
- Βιβλιοπωλείο Τσιοπελάκος (Ασκληπιού 15, Τρίκαλα 421 00)

[ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ]
- Βιβλιοπωλείο Δοκιμάκης (Καντανολέων 4, Ηράκλειο 712 02 )

[Ακόμα και οι φανταστικές ιστορίες έχουν ένα πραγματικό τέλος.]

Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

ΠΡΑΞΗ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗΣ ΣΤΟ ΖΑΠΠΕΙΟ


[Ακόμα και οι φανταστικές ιστορίες έχουν ένα πραγματικό τέλος. Σημασία έχει ότι τίποτα πια δεν έχει σημασία.].

Σήμερα στο Ζάππειο. Ημέρα της ονομαστικής μου εορτής. Στις 7.30 το απόγευμα.

ΠΡΑΞΗ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗΣ, Δεύτερη έκδοση. Ιούλιος 2017

** Ευχαριστώ πολύ τον κόσμο που γέμισε σήμερα το Ζάππειο. Έστω κι αν εγώ δεν είχα φωνή. Είναι υπέροχο συναίσθημα να δέχεσαι την αγάπη του κόσμου. Και να μην ξέρεις πώς να του το ανταποδώσεις.