Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΡΑΞΗ ΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΥ: ΜΙΑ ΠΡΑΞΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ




Το σκοτάδι έχει πάντα τον τελευταίο λόγο. Ήταν και είναι η τελευταία πράξη ενός κόσμου τόσο γνωστού και άγνωστου. Το φως στοιβάζεται σε μάτια κενά, σε πλάσματα κενά, σε ανθρώπους και περιμένει την αντίστροφη πορεία του χρόνου, κάθε μέρα, για να περπατήσει πάνω στον μαύρο πάγο και να φτιάξει τον αντικατοπτρισμό που ονομάζεται ζωή. Τότε, όμως, γίνεται κάτι που δεν περιμένεις να δεις. Τη στιγμή που η τυραννία της νύχτας ξεκινά, ένα δάκρυ κυλά από τα λευκά, παγωμένα μάτια και το φως ρέει, γίνεται χείμαρρος, ευθεία γραμμή στο σώμα του σύμπαντος και στο θάμβος του ένας άνθρωπος εξαφανίζεται στον δικό του κόσμο. Απόδραση; Ελευθερία; "Πράξη εξαφάνισης", έτσι απλά.

Ο Σταύρος Σταυρόπουλος γράφει τη μύχια επιθυμία ενός κόσμου που φοβάται να πέσει πάνω στο φως και το κοιτά από τη χαραμάδα του σκότους. Αυτή η γραμμή που κάνει το αόρατο να αγγίζει το ορατό γίνεται ο κόσμος του ποιητή και το άγραφο χαρτί του Σταυρόπουλου για να μας αφηγηθεί με βραχνή, ήρεμη φωνή, την "Πράξη εξαφάνισης". Ο δημιουργός κινείται στα αποσιωπητικά του λόγου χωρίς να αποσιωπά τίποτα. Το θαυμαστικό γίνεται ερωτηματικό και η τελεία είναι το τέλος που γίνεται αρχή για να ειπωθεί η ιστορία του ανθρώπου που εξαφανίστηκε και βρέθηκε νεκρός-ζωντανός περπατώντας σε έναν άλλο κόσμο, όμορφο, έχοντας συντροφιά Εκείνη.

Η συλλογή αποτελείται από 39 ποιήματα. Χωρίζεται σε 4+1 ενότητες που όμως το αποτέλεσμα δεν ακολουθεί τη λογική των μαθηματικών, αλλά της καρδιάς και του μυαλού που συρρικνώνονται, σχεδόν αφανίζονται για να βρουν την άκρη του νήματος στην άλλη μεριά του σκοταδιού. Τέσσερις νέες εποχές, η εξής μία: το φθινόπωρο. Η εποχή που βρίσκεται ανάμεσα στο πριν και το μετά των άλλων εποχών. Εκεί που υπάρχει η συνήθεια, η σιωπή, η πέτρα και η βροχή. Τα πάντα δηλαδή.

Για τον Σταυρόπουλο δεν έχουν σημασία οι πράξεις-λόγια, αλλά οι πράξεις-σιωπή για να δραπετεύσει το φως. Ο έμπειρος ποιητής έχει καταφέρει να ορίσει ένα δικό του ύφος γραφής χωρίς να εκβιάζει τον εαυτό του. Στα ποιήματα του ακούς καθαρά τη φωνή του. Κινείται πάντα στο μέσο του χρόνου. Δεν βρίσκεται στην αρχή ή στο τέλος. Η ποίηση του είναι μια διαρκής κοσμογονία. Όπως και δω, στην "Πράξη εξαφάνισης", μια πράξη αποκάλυψης.

Αλέξανδρος Στεργιόπουλος
Το περιοδικό, 12 Δεκεμβρίου 2017


Πράξη εξαφάνισης
Σταύρος Σταυρόπουλος
Σμίλη
Δεύτερη έκδοση, Ιούλιος 2017
112 σελ.
ISBN 978-960-7793-64-5
Τιμή: €10,00

Δευτέρα, 1 Ιανουαρίου 2018

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ 2018





Αγάπη. Αλήθεια. Δικαιοσύνη. Επιείκεια. Καλοσύνη. Γενναιότητα. Ήθος. Αξιοπρέπεια. Σεβασμός. Αλληλεγγύη. Όρια. Δημιουργικότητα. Υγεία. Πραγματική ζωή.


Και πραγματική αγάπη.

Σ.Σ.




Δευτέρα, 25 Δεκεμβρίου 2017

ΤΑ ΡΟΥΧΑ (ΣΟΥ)


Η δικιά μας σχέση σταμάτησε, όπως τα ρολόγια την ώρα της πτώσης των αεροπλάνων, κι αν, όπως λέει ο Αριστοτέλης, χρόνος είναι η κίνηση από το παρελθόν προς το μέλλον, εμείς είμαστε πια άχρονοι, γιατί δεν έχουμε μέλλον.

ΕΥΣΤΑΘΙΑ ΜΑΤΖΑΡΙΔΟΥ
Τα ρούχα
Σμίλη 2017


Παρασκευή, 22 Δεκεμβρίου 2017

ΛΕΥΚΟ ΑΠΟ ΧΘΕΣ





Θεωρώ χρέος μου λοιπόν να εξηγήσω την εξήγησή σας. Αλλά πώς άραγε; νιώθω μια κάποια αμηχανία – με στόμφο, μελοδραματικά, με χλιαρή εξομολόγηση, ωμά; Εσείς στο βάθρο ή στον βόθρο σας –πάντα μπερδεύω μαζί σας τα χαμηλά και τα ψηλά– με ευφυΐα και ακρίβεια έχετε εξελιχθεί σε δόκανο εκλεπτυσμένης αναπαύσεως· πολύ συχνά άλλωστε μιλάει ο δόκτωρ Τζάσμιν για τους ανθρώπους που, μες σε ζοφερή αδράνεια, φλερτάρουνε σκιές που τους αντανακλούνε δίχως κόστος κι επ’ αόριστον. Αυτή την εντύπωση δίνετε κι εσείς τουλάχιστον σ’ εμένα, αφού σκέπτομαι περισσότερο απ’ ό,τι βλέπω και βλέπω λιγότερο από αυτό που αισθάνομαι. Σας έχετε δει μήπως ποτέ μες σε καθρέφτη που και αυτός με τη σειρά του καθρεφτίζεται σ’ άλλον καθρέφτη; Αλίμονο, το είδωλό μας ανάγεται στο άπειρο, ώσπου χιλιάδες είδωλα τρομοκρατούν το πρότυπό τους, που μάταια ψάχνει τον χαμένο εαυτό του. Με τέτοιο βλέμμα νομίζω ότι πεθαίνουμε. 

Αχ, πώς στραμπουλίζετε τα μάτια σας, αγαπητέ μου, όταν έρχομαι στο ταχυδρομείο, για να σας παραγγείλω γραμματόσημα! Είστε απαίσιος εσείς ή μήπως είμαι τρελή εγώ; Προσωπικά, πιστεύω πως είστε υπέρμαχος της αναισθησίας, και διορθώστε με, αν κάνω λάθος. Σας προδίδει το βλέμμα που ρίχνετε αδικαιολόγητα προς αδιάφορα, σε κάθε περίπτωση, αντικείμενα. Απαντήστε μου! τι έχουν πια τα γάντια μου και ξερογλείφεστε μ’ αυτό το αμάλγαμα λαιμαργίας, μνησικακίας και ειρωνείας, όταν τα κοιτάτε; 

Επιτρέψτε μου να σας μιλήσω ως μοντελίστ και να σας υπενθυμίσω πως η λεπτομέρεια εμπλουτίζει τις αισθήσεις με το ωφέλιμο, καθόλου, όμως, με το αναγκαίο, και ότι με αυτόν τον τρόπο όχι μόνο ολοκληρώνει, αλλά και εγγυάται επ’ αόριστον την αναζήτηση της ομορφιάς, ειδικά όταν στραβώνει σ’ ένα μικρό τσακ που είναι κακομούτσουνο. Ο δόκτωρ Τζάσμιν λέει πως η υπερβολική ομορφιά μπουκώνει και απωθεί, διότι είναι πάρα πολύ ανεπαρκής στην τελειότητά της για την ατελή μας φύση· δεν είναι πλέον ομορφιά, για να την επιθυμούμε. Πέστε μου, λοιπόν, τι βλέπετε ή τι φαντάζεστε επιτέλους πως έχουν τα γαντάκια μου, και τα κοιτάτε μ’ αυτόν τον τρόπο δίχως να μιλάτε; Όταν το ανέφερα στον Τζάσμιν, έσκασε στα γέλια, του φάνηκε αστείο, δες, Φρίντα, πώς συμπίπτουν δύο ψευδείς πραγματικότητες εκεί όπου η φαντασία διαψεύδει τα συμβάντα χωρίς να τα ακυρώνει κι εκεί όπου τα ακυρώνει δίχως να τα διαψεύδει. Κι αυτό είναι παγίδα, απ’ ό,τι κατάλαβα εγώ. Κοιτάτε τα γάντια μου, αλλά σπανίως μου λέτε καλημέρα! Αχ, μια τρέλα, τρέλα, αυτή η αμφίβια τρέλα επικράτησης ενός πνιγμένου στη στεριά! Κι έτσι, χαζούλη, το βάζετε στα πόδια. Res; Είμαι ένα res! που θα ’λεγε και ο πάστορας. Φαντάζεστε ότι, επειδή φοράω γάντια, αυτό με κάνει ακαταμάχητη; Φαντάζεστε ότι είμαι ένας θηλυκός Ζορό! Bγάλτε τότε κι εσείς το ξίφος σας, χαζούλη! Εμπρός! Πιστεύετε άραγε στην πληρότητα της λεπτομέρειας ή έχετε ψευδαισθήσεις; Σας μιλώ για τα γαντάκια μου, γι’ αυτήν τη λεπτομέρεια που ανατρέπει τις συμβάσεις χωρίς να γίνεται προκλητική, αλλά την ίδια ακριβώς στιγμή γίνεται καινοτόμος χωρίς κανένα ίχνος ανταρσίας. Κι εσείς που είστε του δημοσίου, συμβατικούλης, ντροπαλούλης, το εκτιμάτε, όπως και να ’χει. Ναι; 


 
Ιφιγένεια Σιαφάκα
ΛΕΥΚΟ ΑΠΟ ΧΘΕΣ
εκδ. Σμίλη

Σάββατο, 16 Δεκεμβρίου 2017

Ο ΑΛΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ




Τον Μάρτιο του 2010, καθώς καθόμασταν με μια φίλη, στην Πλατεία Εξαρχείων, παρατηρούσα αμήχανα την κινηματογραφική μηχανή στην ταράτσα του ΒΟΞ να δημιουργεί σκιές και αλλόκοτες διαχύσεις του μπλε στους τοίχους. Είχαμε, μόλις, αρχίσει να αντιλαμβανόμαστε την κρίση. Την οικονομική κρίση – όχι τα υπόλοιπα επίπεδά της – που είχε ξεσπάσει στο μεγαλύτερο μέρος της Νότιας Ευρώπης, αλλά και στη χώρα μας. Εκείνη την ημέρα, που ήταν μια ημέρα μεγάλης χαράς για μένα, μου έκλεψαν το τσαντάκι: με χαρτιά, λεφτά, ταυτότητες, από το τραπεζάκι που καθόμασταν. 

Έκανα, ήδη, τις πρώτες σκέψεις γι αυτό που πρόκειται να συμβεί, γι αυτό που έρχεται, κρατώντας στο μυαλό μου την πιο αισιόδοξη προοπτική:  Ότι η κρίση θα φέρει κοντά τους ανθρώπους, θα τους κάνει αλληλέγγυους, θα τους βοηθήσει να περάσουν σ’ ένα ανώτερο στάδιο ύπαρξης, τουλάχιστον εσωτερικά.  Ήμουν βέβαιος ότι έτσι θα γίνει. Σ’ έναν μεγάλο βαθμό, αυτό συνέβη πράγματι, τα επόμενα χρόνια στην Ιρλανδία, στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, στην Ιταλία και αλλού, αλλά όχι εδώ. Οι Έλληνες σαν να απομακρύνθηκαν, ακόμα περισσότερο, από τον εαυτό που αναζητούσαν και, κυρίως, απ’ τους άλλους. Σαν να αυτοεγκλωβίστηκαν μέσα στην χειρότερη εκδοχή της εικόνας τους, σαν να βρήκαν την ευκαιρία να δικαιώσουν αυτό το παλιό ανέκδοτο που ρωτάνε έναν Έλληνα τι θα ήθελε περισσότερο στην ζωή του και εκείνος απαντά: «Να γκρεμιστεί το σπίτι του διπλανού μου.» Από την άλλη, από δω κι από κει, κάποιοι άνθρωποι, κάποια μεμονωμένα σύνολα ανθρώπων, κάποιες κολεκτίβες ξεπήδησαν, αφυπνίζοντας μέσα τους το καλύτερο κομμάτι και προσφέροντάς το εθελοντικά στους συνανθρώπους τους.   

Ζωή σημαίνει να προσφέρεις, να αγαπάς, να συμπαρίστασαι. Ζωή σημαίνει να δημιουργείς, εκ του μη όντος, καταστάσεις και επίπεδα που δικαιώνουν και συνδιαλέγονται, αληθινά και έντιμα, με τον χαρακτηρισμό «άνθρωπος». Ένας απ’ αυτούς, «ο άλλος άνθρωπος»,  ο Κωνσταντίνος Πολυχρονόπουλος, λίγο μετά εκείνη την εποχή της κινηματογραφικής μηχανής του ΒΟΞ, μπροστά στα τραπεζάκια του Floral, που περιγράφω στην αρχή, ξεκίνησε το 2011, μέσω της κοινωνικής κουζίνας, αυτή την πρωτοβουλία κοινωνικής αλληλεγγύης και ανθρωπισμού, κάνοντας την δική του απόλυση από πολυεθνική εταιρεία, όπου εργαζόταν για 25 χρόνια, έργο και ανάσα ζωής για τους άλλους, εξυπηρετώντας καθημερινά τις ανάγκες σίτισης 3.500 Αθηναίων.

Μου ζητήθηκε να γράψω έναν χαιρετισμό, να συντάξω ένα μικρό κείμενο για την σημερινή εκδήλωση. Συνήθως, δεν γράφεις για πράγματα που θαυμάζεις. Σιωπάς, απλώς. Και υποκλίνεσαι.
Χαιρετίζω αυτή την προσπάθεια, αγκαλιάζω τον ίδιο τον Κωνσταντίνο και τους συνεργάτες του, έναν έναν, παρίσταμαι με σεβασμό μπροστά στο μεγαλείο του εγχειρήματός τους, και εύχομαι αυτή η δράση να επεκταθεί παντού.
Όλες οι εποχές – ιδίως αυτή η δυστοπική και ανθρωποφαγική στην οποίαν κληθήκαμε να ζήσουμε, έχουν ανάγκη από τέτοιους μικρούς ήρωες. Γιατί, πάντα σημασία έχει να αγαπάς. Και να αντιστέκεσαι με μανία σε κάθε είδους κανιβαλισμό. 

Τα συγχαρητήρια είναι μια λέξη, όπως και πολλές άλλες, που έχασαν παντελώς την σημασία τους, σχεδόν καταργήθηκαν από την αν – οησία του παρόντος. Λέω, λοιπόν, μόνο ένα απλό «να ξαναβρεθούμε». Να γίνουμε περισσότεροι, μέσα σ’ αυτό το λίγο που ζούμε.

Και να αγαπάμε την αγάπη του άλλου.

Σταύρος Σταυρόπουλος

[Χαιρετισμός - εισαγωγή στην χθεσινή εκδήλωση 15.12.2017 για την "Κοινωνική Κουζίνα" στο bar "Κόμιξ - Rock Stage" στο Ν. Ηράκλειο]