Κυριακή, 19 Σεπτεμβρίου 2010

ΚΑΤΙ ΝΑ ΥΠΟΛΕΙΠΕΤΑΙ



ΗΡΘΕ για να μιλήσει έναν ιδιωτικό λόγο που να ανήκει. Σαν από φωνές πουλιών και ήχους τού δάσους. Να ειπωθεί παρατεταμένος, με δύσμορφα σύμφωνα ουρλιαχτά. Και ως επιστέγασμα. Ηθελε να είναι ιδιοκτήτης των λέξεων, που με φιλευσπλαχνία να τις αφήσει να γράφονται από κάτω σαν μόνες τους. Και τις επιβλέπει. Και επιτρέπει ως δημιουργός τους να αρθούν υπεράνω του και να αναγγείλουν.

Μιλά τον προορισμένο από άλλους, τον καταδικασμένο και κοινόχρηστο λόγο. Της αδύναμης αναπνοής. Σημαδεμένος από τον ήλιο των λέξεων, θέλει με το έγκαυμά τους να προχωρήσει. Και να περάσει επάνω. Γιατί λόγος είναι όταν οι λέξεις σε σκάβουν και μπορείς να αλλάξεις την ανθρώπινη σημασία τους. Και όταν η σιωπή γράφει φως, όπως σε εκείνη την παλιά γυναίκα που μύριζε άλυτα ποιήματα και προσπάθησε όχι να ενώσει.

ΜΕ τον πόνο που πονούν οι λέξεις να τις χρίσει να λεηλατούν. Θέλει να τις απαλλάξει από το ατελέσφορό τους και ό,τι άλλο το όνομά τους προσδιορίζει ως μοίρα τετελεσμένη. Γι αυτό θα τις αφήσει να γράφονται οδηγημένες απ' τον εαυτό τους - όμως κατ' έντολή του.

Αυτές οι νέες λέξεις είναι το μέλλον που θα προηγηθεί του ανθρώπου. Αυτού του νέου ανθρώπου που έρχεται από το τέλος του ανθρώπου. Και θα είναι αποκλειστικές σαν δέρμα. Να εξαγγείλουν την έλευσή τους μαζί, με τον τρόπο που κάνουν οι κήρυκες.

ΟΙΚΕΙΩΘΗΚΕ το άρρητο γιατί ορκίστηκε σε άγνωστο χρέος και τον τραβά. Δεν έχω άλλο κόσμο, είπε. Και ήταν αμίλητος. Επειδή είχαν μιληθεί όλα μέσα του με μια ευκολία που περίσσευε. Και ήταν λυπημένος επειδή ήθελε να γράψει τον εαυτό του, αλλά όχι με τα γερασμένα μέσα των άλλων.

Σχεδόν σφαγμένος από αξιοπρέπεια. Να περιμένει τις λέξεις να τον φιλήσουν και ποτέ. Ποτέ άλλοτε τέτοια ζωή δεν είχε πάρει το μελανό χρώμα των λέξεων που σαν φακίδες είχαν στολίσει το πρόσωπό του. Και ήταν σημαίες ερημικές που βασίλευαν πια και έλεγαν τίποτε.

Τέτοια όχι ζωή ήθελε να αντικαταστήσει. Τέτοιες όχι λέξεις χωρίς αίμα να τελειώσουν να σημαίνουν αυτά που έχει να πει. Και είναι τίποτε γιατί μόνον από το τίποτε γίνεται να γεννηθεί το όλον.

ΑΝΟΙΞΕ το παράθυρο να φυσήξει τις νέες λέξεις να κρυώσουν και να κολλήσουν επάνω του. Καταιγισμένος. Επειδή εχθρός του ανθρώπου και του προορισμού του ανθρώπου είναι ο λόγος που δεν ανήκει. Από κάτω, σαν ξηλωμένα κουμπιά, οι παλιές, όχι ακόμη έλεγαν, όχι, και ήταν από το φως μαραμένες. Σαν καμένες φωτογραφίες αυτού που παρήλθε.

Με αυτές τις κρεμαστές λέξεις θα βάλει στον κόσμο μια αρχή. Να μπει από κάτω με όλο εκείνο το βάθος. Που βλέπει. Και να δει το κενό που άφησε το νόημα φεύγοντας. Σαν καθαρισμένο από τη χρήση.

Ασπαστο και ευοίωνο να κυλάει σε μια άγνωστη ευτυχία.

Με ό,τι υπολείπεται.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΤΗ ΣΤΗΛΗ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=203672

3 σχόλια:

stefanos maximos είπε...

ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ FACEBOOK Ή ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙ:ΙΔΟΥ Η ΑΠΟΡΙΑ

http://internet-gr.blogspot.com/2010/09/facebook.html

Εσυ τι πιστευεις;

ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ είπε...

Δεν μπορώ να μεταφράσω τον Άμλετ στο Ιντερνετ, αγαπητέ Στέφανε.

MARIA CHRONIARI είπε...

ΑΓΑΠΗΤΕ ΣΤΕΦΑΝΕ ΜΑΞΙΜΕ, ΑΝ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΣΕ ΕΝΑ ΤΟΣΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΜΠΛΟΓΚ, ΚΑΙ ΣΕ ΕΝΑ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟ ΚΑΙ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ,ΜΗΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΨΑΞΕΙΣ ΛΙΓΟ;ΛΕΩ,ΜΗΠΩΣ;