Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 2015

ΠΟΥΘΕΝΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΟΤΕΡΑ ΟΣΟ ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ





Στο υφαντό της μοίρας είμαστε οι κλωστές
κι είναι φορές
που του ενός τα χέρια πλέκουν του άλλου το υφάδι
ακόμα κι αν το πνεύμα μου έπαιρνε άλλους δρόμους
θα το τραβούσες πάντοτε
δικό σου θα το έκανες μπροστά στα πόδια σου

μαζί θα πάμε
τυλιγμένοι ο ένας στο λαιμό του άλλου
σαν ποτάμια
θα τραγουδάμε κι όταν πέφτουμε στη θάλασσα
με τις πνοές του έρωτα που κύλησαν εντός μας
τη διακόσμηση απ' τις βαθιές σπηλιές μας
μυστικά που ανταλλάξαμε κι ανέβηκαν τη σκάλα
ας νυχτώνεται ο κόσμος όλος

στον κήπο μας
θα παίζουν τα λιοντάρια με τα ελάφια
και θα γεμίζουν τα σταφύλια μας φωτιά
πλάι σε ανίκητες πηγές που αναβλύζουν
για να ποτίζονται τα χείλη σου
μπρος στην ολότητα

συστρέφεται ο χρόνος όταν σε ψηλαφώ
κάποτε καθώς θα αναλύεται η καρδιά μου
τα συντρίμμια της θα ψιθυρίζουν τ' όνομά σου
και θα 'ναι ο έρωτας πιστός όσο ο θάνατος
όταν η σκόνη μας
θα στροβιλίζεται αγκαλιά στην αιωνιότητα
από ηλιαχτίδες θα περνά σε ανάσες από φιλιά
και θα θυμάται
την κορυφή πάντα της αγάπης μας
κι ας έχεις διαλύσει κάθε ματαιότητα όπως
σπάει ένα βάζο με πάταγο στο πάτωμα
ζεις σαν τα ομόχρονα βήματα χορού
σε πανηγύρι που οι άνθρωποι ξεχνούν τ' όνομά τους

κι εγώ εσένα γιορτάζω
με λύρα εκστατική σε μαστορεύω
κι απ' τις στάχτες γύρω μας φοίνικες φτερουγίζουν
ύστερα μπαίνεις θύελλα στις φλέβες μου
κι ύστερα βάλσαμο
μέθεξη φωτιάς πάνω σε χιόνι παραδείσιο
να με φυσάς για χίλια χρόνια
διαμάντια να βυθίζεις λαμπερά μέσα σε ήχους

υποκλίνεται η ψυχή μου στη θέλησή σου
υψώνεται απ' τα πόδια σου
που μοιάζουν άγριοι κύκνοι
σε Άνοιξη που ζει στο πρόσωπο σου
στα χέρια σου που βγάζω τ' αγκάθια κάθε τόσο
κι είναι που διαπλέω την αγκαλιά σου
είναι οι κάβοι που περνώ
κι άλλοι τόσοι που κρύβονται στο στήθος

θυμάσαι εκείνες τις ολόγυμνες σκιές
το ηλεκτρισμένο θάλπος της σελήνης
έσταζαν τα μάτια μου φωτιά στα μάτια σου
κι ένα ηλιοτρόπιο μαζί μας ξεδιψούσε
ατμοί ανέβαιναν ψηλά από μας
και δροσιά κατέβαινε ως τα έγκατα της γης
σ' επικαλούμαι
σε όλο το βασίλειο των αισθήσεων
στην ευωδία κάθε σφαίρανθης γαζίας
κάθε ώριμου σύκου τη γεύση
σε καθαρόηχα λόγια των ποιητών
σε νιώθω στη χάρη κάθε μεγάλης ωραιότητας
είσαι ναός σε τόπο ιερό, κι εγώ,
ο μόνος προσκυνητής σου

αν σηκώσεις την καρδιά μου θα βρεις
αρχαία λάμψη και γλώσσα ομηρική
ίδια μ' αυτή που τραγουδάει στο αίμα σου
μπορώ να σου πω πως νιώθει η αστραπή.
Δεν φοβάται.

Μπορώ να σου πω για τη γνώση.
Δεν αξίζει δίχως έρωτα.

Όπως η νύχτα δεν νυστάζει, έτσι σ' αγαπώ.


Πάνος Δημητρόπουλος, Χρόνος ερωτικός
εκδόσεις Μετρονόμος 2014


[Ο Πάνος είναι ένας ευγενής της νύχτας που κερνάει αγάπη. Έχει έρθει από τον ρομαντισμό του 18ου αιώνα, συνοδεύοντας τον Ουίλλιαμ Μπάτλερ Γέιτς, τον Σέλλευ και τον Μπάυρον στα σημερινά κατατόπια. Διατηρεί στην Πλάκα την μπουάτ "Απανεμιά". Αναζητήστε το βιβλίο του στα κεντρικά βιβλιοπωλεία.]



1 σχόλιο:

ΜΑΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑΡΗ είπε...

Γνώριζα τόσα χρόνια την ευαισθησία και την προσωπική ματιά του Πάνου για την ζωή, την τέχνη, την αγάπη, τον άνθρωπο μέσα από τις συζητήσεις μας.

Το ποίημα του με συγκίνησε πολύ και χαίρομαι που θα κοινωνούνται οι ευαισθησίες του πια και τυπωμένες.

Να είναι καλοτάξιδο το βιβλίο του.