Παρασκευή, 22 Αυγούστου 2014

ΛΑΧΤΑΡΩ




Μόνο ο έρωτας μπορεί να με σώσει και ο έρωτας με καταστρέφει
Sarah Kane, Crave


ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΟΙΜΑΜΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ. Και να σου κάνω τα ψώνια σου, και να σου κουβαλάω τις σακούλες σου. Και να σου λέω πόσο πολύ μου αρέσει να είμαι μαζί σου. Και να θέλω να παίζουμε κρυφτό. Και να σου δίνω τα ρούχα μου. Και να σου λέω πόσο μ' αρέσουν τα παπούτσια σου. Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να κάνεις μπάνιο. 

ΚΑΙ ΝΑ ΣΟΥ ΤΡΙΒΩ ΤΟ ΣΒΕΡΚΟ ΣΟΥ. Και να σου φιλάω τα πόδια σου. Και να σου κρατάω το χέρι σου. Και να βγαίνουμε για φαγητό, και να μη με νοιάζει που θα μου τρως το δικό μου. Και να σου δακτυλογραφώ την αλληλογραφία σου. Και να σου κουβαλάω τα ντοσιέ σου. Και να γελάω με την παράνοιά σου. Και να σου δίνω κασέτες που δε θα τις ακούς. Και να βλέπουμε καταπληκτικές ταινίες, και να βλέπουμε απαίσιες ταινίες. Και να μαλώνουμε για το ραδιόφωνο. 

ΚΑΙ ΝΑ ΣΕ ΒΓΑΖΩ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΟΤΑΝ ΚΟΙΜΑΣΑΙ. Και να σηκώνομαι πρώτη για να σου φέρω καφέ και κουλούρια και γεμιστά κρουασάν. Και να πηγαίνουμε για καφέ στο Φλοράντ τα μεσάνυχτα. Και να σ’ αφήνω να μου κάνεις τράκα τσιγάρα. Και να μην καταφέρνω ποτέ να βρω ένα σπίρτο. Και να σου λέω τι είδα στην τηλεόραση χτες το βράδυ. Και να μη γελάω με τα αστεία σου. 

ΚΑΙ ΝΑ ΣΕ ΘΕΛΩ ΤΟ ΠΡΩΙ, αλλά να σ’ αφήνω να κοιμηθείς λίγο ακόμα. Και να φιλάω την πλάτη σου, και να χαϊδεύω το δέρμα σου. Και να σου λέω πόσο μα πόσο αγαπώ τα μαλλιά σου, τα μάτια σου, τα χείλη σου, το λαιμό σου, το στήθος σου. Και να κάθομαι στις σκάλες και να καπνίζω, ώσπου να γυρίσει σπίτι ο διπλανός σου. Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να γυρίσεις σπίτι εσύ. Και να τρελαίνομαι όταν αργείς. Και να ξαφνιάζομαι όταν γυρίζεις νωρίτερα. 

ΚΑΙ ΝΑ ΣΟΥ ΧΑΡΙΖΩ ΗΛΙΟΤΡΟΠΙΑ. Και να πηγαίνω στο πάρτι σου και να χορεύω ώσπου να πέσω ξερή. Και να ’μαι δυστυχισμένη όταν έχω άδικο. Και να ’μαι ευτυχισμένη όταν με συγχωρείς. Και να χαζεύω τις φωτογραφίες σου. Και να παρακαλάω να σ’ ήξερα μια ζωή. Και ν’ ακούω τη φωνή σου στο αυτί μου. Και να νιώθω το δέρμα σου πάνω στο δέρμα μου. Και να τρομάζω όταν θυμώνεις. Και το ένα σου μάτι να κοκκινίζει και το άλλο γαλάζιο. 

ΚΑΙ ΝΑ Σ’ ΑΓΚΑΛΙΑΖΩ ΟΤΑΝ ΣΕ ΠΙΑΝΕΙ ΑΓΩΝΙΑ. Και να σε κρατάω σφιχτά όταν πονάς. Και να σε θέλω όταν σε μυρίζω. Και να σε πληγώνω όταν σε αγγίζω. Και να κλαψουρίζω όταν είμαι πλάι σου, και να κλαψουρίζω όταν δεν είμαι. Και να κυλάει το σάλιο μου πάνω στο στήθος σου. Και να σε πλακώνω και να σε πνίγω τις νύχτες. Και να ξεπαγιάζω όταν μου παίρνεις τις κουβέρτες, και να ζεσταίνομαι όταν δε μου τις παίρνεις, Και να λιώνω όταν χαμογελάς και να διαλύομαι όταν γελάς.

ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΟΤΑΝ ΛΕΣ ΟΤΙ ΣΕ ΑΠΟΡΡΙΠΤΩ. Και ν’ αναρωτιέμαι πώς σου πέρασε ποτέ απ’ το νου ότι εγώ θα μπορούσα ποτέ να σε απορρίψω. Και ν’ αναρωτιέμαι ποιος είσαι, αλλά να σε δέχομαι έτσι όπως είσαι. Και να σου λέω για το μαγεμένο δάσος, τον άγγελο του δέντρου, το κορίτσι που πέρασε πετώντας τον ωκεανό επειδή σ’ αγαπούσε. Και να σου γράφω ποιήματα, και να αναρωτιέμαι γιατί δε με πιστεύεις. Και να σ’ αγαπάω τόσο βαθιά που να μη μπορώ να το βάλω σε λόγια. 

ΚΑΙ ΝΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΟΥ ΠΑΡΩ ΕΝΑ ΓΑΤΑΚΙ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟ ΖΗΛΕΥΩ, γιατί θα το προσέχεις περισσότερο από μένα. Και να μη σ’ αφήνω να σηκωθείς απ’ το κρεβάτι όταν πρέπει να φύγεις. Και να σου αγοράζω δώρα που εσύ δεν τα θέλεις, και πάλι να τα παίρνω πίσω. Και να σου λέω να παντρευτούμε, και συ να μου λες πάλι όχι. Αλλά εγώ να σ’ το λέω και να σ’ το ξαναλέω, γιατί όσο κι αν νομίζεις πως δεν το λέω σοβαρά, εγώ πάντα σοβαρά το έλεγα, από την πρώτη φορά που στο είπα.

ΚΑΙ ΝΑ ΤΡΙΓΥΡΙΖΩ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗ ΝΙΩΘΩ ΑΔΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ. Και να θέλω ό, τι θέλεις. Και να νομίζω πως χάνομαι, αλλά να ξέρω πως πλάι σου είμαι ασφαλής. Και να σου μιλάω για ό, τι χειρότερο έχω μέσα μου. Και να προσπαθώ να σου δίνω ό, τι καλύτερο έχω μέσα μου γιατί δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο. Και να σου λέω την αλήθεια, αν και κατά βάθος δε θέλω. Και να προσπαθώ να είμαι ειλικρινής, γιατί ξέρω πως το προτιμάς. 

ΚΑΙ ΝΑ ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ ΟΛΑ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ και ωστόσο να περιμένω άλλα δέκα λεπτά πριν με πετάξεις έξω απ’ τη ζωή σου. Και να ξεχνάω ποια είμαι. Και να κάνουμε έρωτα στις τρεις το πρωί. Και κάπως, με κάποιον τρόπο να σου εκφράζω έστω και λίγο
τον ακάθεκτο,
τον ακατάλυτο,
τον ακατάσβεστο,
το μεταρσιωτικό,
τον ψυχαναληπτικό,
τον άνευ όρων,
τον τα πάντα πληρούντα,
τον δίχως τέλος και δίχως αρχή,
Έρωτά μου

για σένα.

Sarah Kane (1971 – 1999)
Crave

Μετάφραση: Τζένη Μαστοράκη 


*H Sarah Kane (3 Φεβρουαρίου 1971-20 Φεβρουαρίου 1999) γεννήθηκε στο Brentwood του Έσσεξ. Σπούδασε θέατρο στο πανεπιστήμιο του Μπρίστολ και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο τμήμα συγγραφής θεατρικών έργων του πανεπιστημίου του Μπέρμινγχαμ. Τα έργα της ασχολούνται με την αγάπη, τη σεξουαλική επιθυμία, τον πόνο, τα ψυχικά, αλλά και σωματικά βασανιστήρια και το θάνατο. Το πρώτο της θεατρικό έργο, Blasted, ανέβηκε το 1995 στο μικρό θέατρο Royal Court Upstairs, προκαλώντας σκάνδαλο σε κοινό και κριτικούς, εξαιτίας του περιεχομένου ωμής βίας και κανιβαλισμού. Το Crave (Λαχταρώ) είναι το ένα μακρύ ερωτικό ποίημα της Σάρα Κέιν, απόσπασμα από τον ομότιτλο ποιητικό μονόλογο με τον τίτλο Crave που γράφτηκε το 1998. Άλλα έργα της είναι τα: Φαίδρας Έρως (Phaedra’s Love), 1996, Καθαροί, Πια (Cleansed), 1998, Λαχταρώ (Crave), 1998, 4.48 ψύχωση (4.48 Psychosis), 1998. Η Κέιν υπέφερε από κατάθλιψη και είχε νοσηλευτεί στην ψυχιατρική κλινική Maudsley στο Λονδίνο. Αυτοκτόνησε το Φεβρουάριο του 1999. Ήταν 28 χρονών.




4 σχόλια:

ΜΑΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑΡΗ είπε...

Είναι εκπληκτικός ο τρόπος που αποδίδει τα αντιθετικά συναισθήματα που ωστόσο συμβαίνουν την ίδια στιγμή και τα δύο, δίχως να μπορεί να χωρίσει το ένα από το άλλο.

Η απόσπασή τους θα την έκανε να χαθεί από αυτό το διπλό που και η ίδια είναι. Από τον κόσμο που υπάρχει και τον έφτιαξε για να αντέχει να ζει αλλά και για να μπορεί να πεθάνει με ασφάλεια. Χαρμολύπη. Αυτό είναι.

Υπέροχη η ανάρτησή σου Σταύρο για πολλούς λόγους. Εσύ ξέρεις γιατί ταυτίζομαι. Και γιατί προσπαθώ ακόμη.

ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ είπε...

Κι εγώ ταυτίζομαι. Βέβαια, από μια τελείως διαφορετική οπτική. Αντιπαθώ τα διπλά στο ένα. Αν και υπάρχουν. Σχεδόν παντού. Όμως ο εαυτός είναι ένας. Αδιαίρετος. Αληθινός. Νόμιμος.

Η Σάρα Κέην υπήρξε πολύ μεγάλη δημιουργός. Μεγαλύτερη από τις ανάλογες περιπτώσεις της Πλαθ, της Γουλφ, της Ντυράς. Είναι η προσωπική μου άποψη αυτή, όχι ο κανόνας. Σ' ευχαριστώ για το σχόλιό σου.

Γλάρος είπε...



Ευχαριστώ για την γνωριμία με την Σάρα Κέην. Είναι καταιγιστική.
Και μου θύμισε αυτό
https://www.youtube.com/watch?v=xBKj_IHog40

Ερασιτέχνης Άνθρωπος είπε...

Μια νεροποντή λέξεων που τα παρασέρνει όλα και μάλιστα εύκολα.

Ευχαριστούμε που μας την έμαθες Σταύρο!