Πέμπτη, 6 Φεβρουαρίου 2014

ΓΕΝΝΕΤΗΣΙΟ ΣΚΟΤΟΣ






Με τα χρυσά δόντια μιας απλωμένης
Σαν το χνότο στα χειμωνιάτικα τζάμια
Θλίψης 
Με τους στόνους των τροχών
Και τους λυγμούς των μπουλονιών
Στις κολυμπήθρες των τορναδόρων
Λουσμένη με το αίμα όρχεων
Την ώρα που άναβαν φωνές
Στου σούρουπου τα δέντρα
Την ώρα που χάνονταν στη θάλασσα
Των τραγουδιών το χιόνι
Και έκλαιγε η ομίχλη των μανιταριών
Στα ρείθρα των λεωφόρων
Έγειρε από την κανάτα σου
Ο αφρός του μανδραγόρα
Να γίνει μυζήθρα στου δυσλεξικού δάσκαλου
Τα ματογυάλια
Που σάρωναν τους μαλακούς βυθούς
Της κόλασης
Με του σώβρακου τα πορτοκάλια
Γι’ αυτό δεν θα σε συγκρίνω με ευκάλυπτους
Γι’ αυτό τα σουραύλια δεν θα σιγήσουν
Αν δεν μαδήσουν σαν λεπιδόπτερα
Οι τρίχες του ανθού σου
Να πλέξουνε παλτά ιαγουάρων
Με το ζουμί αιμοσφαιρίων 
Στην πέτρα του Λιβάνου
Να περάσουν οι μονόκεροι
Από τις γρίλλιες των παντζουριών
Στη θάλασσα των χρυσανθέμων
Κι’ ας μείνουν ασυγκίνητα τα πορτοφόλια
Της ρουτίνας των σιδηροδρόμων
Αφού θα σκάσουν σαν μαστοί τα μπρίκια
Των κονδυλοφόρων.

Και ο καπνός της νύχτας
Θα ανεβαίνει κάθε βράδυ
Αργά στον ουρανό
Μαζί με τα όνειρα φυλών
Που κανείς ποτέ δεν κατάλαβε

Ούτε πως αφανίστηκαν
Ούτε γιατί υπήρξαν 

Παναγιώτης Γαλανόπουλος

Δεν υπάρχουν σχόλια: