Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2013

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΗΞΕΡΕ ΠΩΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ Θ' ΑΣΠΡΙΣΟΥΝ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΤΟΥ




Η μητέρα, ένα μαύρο ρούχο, μαύρο μαξιλάρι
Με φωνή κλαψιάρικη μιλάει στον πατέρα
Που στέκει ασάλευτος σαν άσπρο φάντασμα στην αυλή.
"Νικόλα", του λέει, "ξύπνα. Χιονίζει. Θα κοκαλώσεις.
Θα γίνεις άγαλμα. Ξύπνα". Φωνάζει πάντα και δεν μ' αφήνει να κοιμηθώ.
Σπάνια βέβαια χιονίζει εδώ στο κέντρο της Αθήνας.
Κι ο πατέρας δεν μπορούσε να υποδυθεί το χιονάνθρωπο.
Ούτε μπορεί τώρα να μου χτυπήσει το τζάμι με το ράμφος του.
Απλώς του άρεσαν τα άσπρα σεντόνια και σαν να 'ξερε
Πως δεν θα άσπριζαν ποτέ τα μαλλιά του, έριχνε πάνω του
Ό, τι άσπρο του βρισκόταν για να τρομάζει δήθεν τη μητέρα.
Έτσι σιγά σιγά με τα χρόνια μπήκε στο σπίτι η αιωνιότητα.
Με τα μαύρα κοράκια και τα λευκά φαντάσματα.

Ρούλα Κακλαμανάκη (1935 – 2013)

ΜΝΗΜΗ ΑΓΙΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ
ΜΝΗΜΗ ΠΑΤΕΡΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια: