Πέμπτη, 3 Ιανουαρίου 2013

ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΑΝΑΠΝΟΗΣ





Μέσα στο ίδιο τρένο
Στο ίδιο πάντα τρένο
Που αλλάζει φλέβες
Και αλληλογραφία με τους άστεγους
Παραμονή Χριστουγέννων
Του τάδε εκλιπόντος έτους
Μοναξιάς ιερομάρτυρος
Ή Σωτήρος ημών

Ένα κορίτσι
Που είναι από παντού
Ξεχασμένο στον ύπνο των παιδιών του

Μελαχρινός θάνατος
Θρυμματισμένος στις ράγες

Σχεδόν ανορθόγραφος πάστορας
Του τέως ήχου
Μιας αποκηρυγμένης
Από τους προφήτες
Ζωής

Ακόμα εκπνέει
Ακόμα θηλάζει

Σίδερα

ΣΣ

ΥΓ. Το ποίημα είναι αφιερωμένο στον Παναγιώτη Γαλανόπουλο, αφού γράφτηκε εξ αφορμής και εις απάντηση ενός δικού του ποιήματος με τίτλο "Τζοκόντα του 21ου αιώνα" (ένα πρωτοχρονιάτικο ποίημα). Στο ποίημα του Παναγιώτη, δεσπόζει, εκτός του τρένου, η εικόνα ενός κοριτσιού, μ' ένα αθρόο χαμόγελο σχηματισμένο στα χείλη, που στέλνει μηνύματα με το κινητό της στον έξω κόσμο. Στην "Απόσταση αναπνοής" ο έξω κόσμος δεν υπάρχει. Οι όποιες απόπειρες επικοινωνίας είχαν γίνει πριν το ποίημα, εικάζεται ότι απέτυχαν. Το κορίτσι πέφτει από μέσα προς τα έξω, αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο πέφτει και προς τα μέσα, προς ένα ανεξερεύνητο μέσα, δηλώνοντας την απόφασή του να φύγει. Αυτοκτονία ή αναγέννηση; Μπορεί και τα δυο.
Παραθέτω το ποίημα για τους περίεργους:



ΤΖΟΚΟΝΤΑ ΤΟΥ 21ΟΥ ΑΙΩΝΑ
(ΕΝΑ  ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΟ  ΠΟΙΗΜΑ)
 
Το τραίνο στον υπόγειο
ξεκίνησε σιγά σιγά
επιτάχυνε στη συνέχεια
και τα κόκκινα φωτάκια του
χάθηκαν γρήγορα
στα σκοτάδια του τούνελ.
 
Μετά από λίγο
ξαναφάνηκε
να γυρίζει φουριόζο
με τους προβολείς του αυτή τη φορά
να σκίζουν στο βάθος
τα σκοτάδια του τούνελ.
 
Έφυγε και γύρισε                         
ξανάφυγε και ξαναγύρισε
ένα τραίνο
το ίδιο πάντα τραίνο
το τραίνο που πάει κι έρχεται
στα σκοτάδια του υπόγειου τούνελ.
 
Μέσα στο τραίνο, 
ένα κορίτσι της πόλης
στεφανωμένο με τα κατσαρά φυσικά του μαλιά,
ένα παρασόλι γύρω από το λαιμό και ένα
υπομειδίαμα στα χείλη, 
Τζοκόντα του 21ου αιώνα
στέλνει μηνύματα με το κινητό
έξω από το τραίνο,
στο άπειρο.

Παναγιώτης Γαλανόπουλος 


Δεν υπάρχουν σχόλια: