Παρασκευή, 26 Μαρτίου 2010

ΤΡΙΤΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ



Το παράξενο με τις αλλαγές είναι ότι συντελούνται ή ότι όταν συντελούνται δεν τις αντιλαμβανόμαστε; Ζούμε ποτέ για να τις αντιληφθούμε; Πόσες φορές μπορεί να πεθάνει κανείς; Τελικά, κυκλοφορούμε με τη ναφθαλίνη στις τσέπες; Για να μη βρομίσει το πτώμα μας; Για να γίνουν αεικίνητες οι εμμονές μας; Αυτό που πεθαίνει δεν πρέπει πρώτα να έχει ζήσει στην πραγματική πραγματικότητα; Υπάρχει τέτοια ή την δημιουργούμε εμείς;
Η δύναμη που σου εδόθη είναι μόνο για να αντέχεις; Πόσες φορές έχεις πει δεν μπορώ άλλο; Γιατί συνεχίζεις να μπορείς με τον ίδιο τρόπο; Γιατί έτσι είθισται;

Υπάρχει ο κόσμος των δυνατών ιδεών ή τον επικαλείται ο καθένας για να εξυπηρετεί τις ανάγκες του; Τις νύχτες φοβάσαι μην εκπυρσοκροτήσουν τα μάτια σου; Αν ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος δεν είναι ο έρωτας, τότε ποιος είναι; Ποιος παράξενος άνεμος μας έφερε ώς εδώ;

Μπορείς να αδειάσεις μια θάλασσα; Πώς; Οπως αδειάζεις ένα μπουκάλι κρασί; Ή όπως αδειάζεις τον άλλον; Ο ήλιος που βγαίνει κάθε μέρα σε ζεσταίνει ή σε τυφλώνει; Εκπέμπουμε όλοι σε διαφορετικούς κόσμους; Μας έχουν παραχωρήσει διαφορετικές συχνότητες; Και λοιπόν; Ποιους περιλαμβάνει η μπάντα; Ολους; Ποιος έδωσε άδεια σε τόσα ερασιτεχνικά οράματα;

Τι ακριβώς σημαίνει η λέξη κουράστηκα; Μήπως ότι κουράστηκα κάθε μέρα να σφουγγαρίζω φαντάσματα; Μέχρι να με λυπηθούν οι ιστορίες; Λυπούνται οι λέξεις; Δείχνουν περισσότερη ευσπλαχνία απ' τους ανθρώπους;

Οταν λες σ' αγαπώ μιλάς στον εαυτό σου, αλλά κοιτάζεις τον άλλον; Δεν μπερδεύεσαι;

Το ζήτημα είναι ότι σου έχουν επιβληθεί οι βεβαιότητες ή ότι κάποιοι καθορίζουν και τις αρνήσεις σου; Επειτα φταίνε τα ποτάμια; Οι απέναντι όχθες; Το Σύμπαν καταρρέει σιγά σιγά ή εμείς; Το βράδυ, όταν μένεις μόνη, καμιά φορά κλείνεις το φως; Και κλαις;

Χρεοκοπούν πρώτα οι συμπεριφορές και μετά οι κοινωνίες των ανθρώπων; Οταν είσαι μικρός γιατί θες να δείχνεις μεγάλος; Επειδή δεν αντέχεις τον εαυτό σου; Αντέχει το σώμα τόσα αγγίγματα; Πόσα απ' αυτά υπήρξαν αληθινά; Πόσα εγωιστικά; Μπορείς να μου αναφέρεις δυο-τρία συναισθήματα εκτός της ζήλιας; Γιατί όταν φοβάσαι οπισθοχωρείς; Ετσι τελειώνουν τα βλέμματα; Επειδή είναι της πόλης; Επειδή στις καρδιές των ανθρώπων βραδιάζει νωρίς;

Νύχτα είναι, θα περάσει; Κι αν δεν περάσει ποτέ; Αν κάθε μέρα νυχτώνει όλο και περισσότερο; Προς τα πού πεθαίνει κανείς; Υπάρχει κάποιο ασφαλές μέρος της άνοιξης;

Και μετά; Από πού θα φύγω; Πώς γίνεται να βρω τον τρόπο να φύγω; Τι θα γινόταν αν μπορούσα να φύγω; Θα έφευγα; Με ποιον θα έφευγα; Πώς μπορώ να εξασφαλίσω ότι θα φύγω; Θέλω να φύγω; Αν φύγω, θα φύγω; Ποιος θα φύγει, εγώ ή ο ρόλος μου;


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΤΗ ΣΤΗΛΗ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=145070

4 σχόλια:

Μαρια Νικολαου είπε...

Η ίδια η ζωή... είναι ένας τυφλός θάνατος...
Δεν τον βλέπουμε, μα τον νιώθουμε καθημερινά...

Νάσια είπε...

Τόσα ερωτηματικά...

ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ είπε...

Συμφωνώ, Μαρία. Να είσαι καλά - όπως μπορείς. Και να νιώθεις και τη ζωή. Περνάει δίπλα, όποτε περνάει. Αλλά περνάει. Να είσαι εκεί να την περιμένεις.
Νάσια, πολλά ερωτηματικά, πράγματι... Είναι που λείπει το φως απ' τα πράγματα. Και οι καληνύχτες ακούγονται σαν αντίο.

Dizziland Reporter είπε...

...φύγαν τρεις ασπροντυμένοι
δια θαλάσσης
παίζοντας με των ονείρων
τις διαθλάσεις...
Σταύρο, Καλησπέρα