ΞΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

 

Η Θεσσαλονίκη μοιάζει μ' ένα τεράστιο νήμα που κρέμεται απ' τον ουρανό - κάτι σαν ενοχλητικό καπέλο. Στις όχθες της υπάρχει ένας παλιός πόλεμος, χωρίς μέλλον. Τα μπαρ είναι όλα ανοιχτά. Εγώ, κλειστός. Στην Αριστοτέλους ένα τερατόμορφο ον, μάλλον θηλυκός δράκος με πρόσωπο δίνες, ανοιγοκλείνει το στόμα του. Καταπίνει όλους τους περαστικούς, τα μαγαζιά της πλατείας, τους κάδους της ανακύκλωσης, τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, τις ειδήσεις της πόλης. Αφαιρεί τον ορίζοντα και τους δρόμους απ' την εικόνα. Έχει μείνει μόνο η θάλασσα κι εσύ. Το εσύ δεν υπάρχει. Διαγράφεται. Πριν πολλά χρόνια έγινες μέρος αυτού του αλμυρού τοπίου κι έτσι δεν μπορώ να διακρίνω που ακριβώς έχεις βυθιστεί. Σε ποιό ακριβώς ύψος βρωμιάς κείτεσαι. Δεν έχω μάτια. Τα ξέχασα κάποτε σ' ένα ξενοδοχείο, το ίδιο με τώρα, Hotel Ilios, παρατηρώντας την ομορφιά που χανόταν. Βάζω διστακτικά το δάχτυλό μου στο θαλασσινό νερό, δημιουργώντας έναν μικρό, στενό κύκλο. Μετά το δοκιμάζω αργά στο στόμα μου: Είναι πικρό και μου αφήνει μια αίσθηση ασύνορου μένους. Φτύνω το μίσος από την αχαριστία των ημερών σου. Φτύνω το νερό στο νερό και ξαναγυρίζει στο στόμα μου. Προσωρινά αποτρέπω έναν πνιγμό που, ούτως ή άλλως, έχει συμβεί. Είναι ο δικός σου, με χιλιάδες εκδοχές προσώπων. Μια ελεεινή κρούστα. Εκπνοή. Εισπνοή. Εκπνοή. Εισπνοή. Εκπνοή. Τίποτα. Τίποτα από σένα δεν φαίνεται.

Την αγάπη δεν την ισχυρίζεσαι. Δεν την επικαλείσαι. Απλώς, την αποδεικνύεις κάθε μέρα.

Σ.Σ.

Photo: Hotel Ilios. Εγνατία 27, Θεσσαλονίκη. Τα δύο δέντρα μπροστά στο ξενοδοχείο απομακρυσμένα, αλλά παράλληλα, φύτρωσαν στη θέση μας. Ανάμεσά τους ένας κάδος σκουπιδιών επιβλέπει το αποτέλεσμα.

 

 

ΣΤΟΥ ΖΩΓΡΑΦΟΥ

Χθες στου Ζωγράφου. Δυό πιθαμές βήματα από κει που βρισκόταν ο κόσμος. Στα απομεινάρια μιας ανεπιβεβαίωτης ανάμνησης. Έζησα 12 ψεύτικες ζωές εδώ για να καταφέρω να πεθάνω τελικά απ' την αλήθεια της πραγματικότητας. Ο χώρος, ένα πανίσχυρο τοπόσημο φορτωμένο με ιστορικό βάρος, σαν αρχιτεκτονικό θαύμα μιας εποχής, στολίδι για την περιοχή του Ζωγράφου. Στην παρουσίαση του βιβλίου της Πέλας δεν είδα πουθενά τον Ίωνα Δραγούμη. Εκ των υστέρων του είπε: "Σου τάραξα τη ζωή σου". Το έχω ακούσει κι εγώ, λίγο μετά τον εν ψυχρώ φόνο μου: "Λυπάμαι που αισθάνεσαι έτσι". Επρόκειτο προφανώς για ένα δαφορετικό "Ανκόρ", ένα Deja vu. Στο τέλος πήρα τον Καλημέρη απ' το μπράτσο, φορούσε το αδιάβροχο πορτοκαλί μπουφάν με τις τρύπες, και κατηφορήσαμε τον γνωστό δρόμο προς την κεντρική λεωφόρο, για το Avec 4. Δεν υπήρχε ίχνος ζωής εκεί, δεν είχαν απομείνει παρά ερείπια. Νόμιζα πως βρισκόμουν στην διαλυμένη Γερμανία, λίγο μετά το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Μεσολάβησαν 8 μπύρες για 12 κεριά. Μετά ο Κώστας είπε την φράση κλειδί: "Ήθελε να είναι με τον Τζιμ Μόρισον χωρίς να είναι ποτέ." 

Θυμήθηκα τότε όλον αυτόν τον ευφάνταστο μύθο της "μεγάλης αγάπης" της Πάμελα Σούζαν Κούρσον για τον Τζιμ, όταν εκείνο το μοιραίο φεγγάρι του Απρίλη του 71, ο Μόρισον πήγε να ζήσει πάλι μαζί της στο Παρίσι, κάνοντας μια νέα αρχή και την βρήκε να συζεί, ανανεώνοντας τον μεγάλο της έρωτα για τον κόμη Jean de Breteuil, με τον 21χρονο κληρονόμο μιας τεράστιας περιουσίας, που διασκέδαζε με το να κυκλοφορεί στον περίγυρο των σταρ και να απολαμβάνει ό,τι μπορούσε από σάρκα, χάπια, σκόνες και διασημότητα, μοστράροντας το κύριο προσόν του: να ταΐζει τον ροκ περίγυρο, ιδίως τις γυναίκες, με ηρωίνη μέχρι κωματώδους αναισθησίας. Θυμήθηκα με ποιό ακριβώς τρόπο - και με ένα μόλις βιβλίο (!), η Μάτση Χατζηλαζάρου απέκτησε τον τίτλο "η μεγαλύτερη ελληνίδα ποιήτρια", έχοντας εγκαταλείψει, ξαφνικά και αναπάντεχα τον Ανδρέα Εμπειρίκο, για τα μάτια ενός νέου ποιητή, του Ανδρέα Καμπά, που γνώρισε στην οικογενειακή τους στέγη, στις γνωστές συναντήσεις της Πέμπτης. Για να συνεχίσει έπειτα, ακάθεκτη με τον ανηψιό του Πικάσο, Χαβιέρ Βιλατό και με τον Κορνήλιο Καστοριάδη. Θυμήθηκα μια ακόμα παρεκτροπή της πραγματικότητας και τον τρόπο που αντιμετωπίζεται, ακόμα και σήμερα, αυτός ο μεγάλος ποιητής με το όνομα Τεντ Χιούζ, στον μύθο που κυκλοφορεί για την αυτοκτονία της Σύλβια Πλαθ. Θυμήθηκα, ξέχασα, ξαναθυμήθηκα. Ξαναξέχασα.

Μετά δεν είχα να θυμηθώ άλλα. Ούτε να ξεχάσω. Δεν υπήρχε τίποτα πουθενά. Κατεβήκαμε στην κενή λεωφόρο, με την απελπισία κρεμασμένη στο μανίκι και έβαλα τον Καλημέρη μέσα σε ένα κενό ταξί. Εγώ ανέβηκα στην κενή μου μηχανή και έφυγα. Προς ένα κενό μέλλον.

ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

[Χθες, Τρίτη 14 Μαρτίου, στο Μουσείο Μαρίκας Κοτοπούλη, στην παρουσίαση του βιβλίου "Ανκόρ", εκδ. Καστανιώτη, της Πέλας Σουλτάτου. Και με τον Ίωνα Δραγούμη απόντα.]

ΒΕΡΕΣ

Παράξενο είδος προς εξαφάνιση.
Που αγνοείται.
Προκλητικά.

(μέχρι σήμερα)

ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΓΩ

Οι άνθρωποι δυσκολεύονται πολύ να κλείσουν ένα ραντεβού με τον εαυτό τους. Οι περισσότεροι δεν τον συναντούν ποτέ.

Ο άλλος που είναι καθορίζει αυτόν που δεν έγιναν. 

Σ.Σ.

ΓΙΑ ΟΣΟ

Ήσουν η ζωή μου. Σε περίμενα από πριν γεννηθώ. Και ακόΜη Χαραμίζεσαι.

Σ.Σ.

ΑΡΡΩΣΤΟΣ ΘΟΡΥΒΟΣ

Με αφορμή τον συνεχιζόμενο και διαρκώς εντεινόμενο «θόρυβο», εδώ και τρία ολόκληρα χρόνια, των πολλών ψυχοπαθολογικών υποστάσεων που περιφέρονται μεταξύ πραγματικής ζωής και facebook, παραμένοντας πάντα ανύπαρκτοι, «ανθρώπων» που κρύβουν, σκεπάζουν, γεμίζουν τις δικές τους πληγές με τις ζωές των άλλων, αναγνωστών ή μη, συγγραφέων ή μη, εκδοτών ή μη, φίλων ή μη, συνεργατών ή μη, θαυμαστών ή μη, «ποιητικών υποκειμένων» που στην πραγματικότητα δεν διαθέτουν κανένα αντικείμενο, ούτε όνομα, ταυτότητα, αξία, ελλειμματικών προσομοιώσεων δηλητηριασμένων με άρρωστα «όνειρα» από την προφανέστατα μοναδική πηγή έγχυσης δηλητηρίου που είναι η παιδική τους ηλικία, το «σπίτι» και ο τρόπος που μεγάλωσαν, σχετικά με την σχέση μου με την Μαρία Χρονιάρη, και την χθεσινή της, ξαφνική απουσία από την παρουσίαση, που πυροδότησε ακόμη περισσότερο την άθλια σπερμολογία, έχω, άπαξ δια παντός, να στείλω το εξής οριστικό μήνυμα: Το τι διεμήφθη, διαμείβεται, ή θα διαμειφθεί στο μέλλον, ανάμεσα σε μένα και την Μ.Χ., είναι αποκλειστικά θέμα που αφορά εμένα και την ίδια την Μ.Χ. Ο ανατριχιαστικός θόρυβος που προξενούν τα άρρωστα στόματα, παράγοντας ολοένα και περισσότερα σκουπίδια, με ενοχλητικά inbox, e-mail, σχολιασμούς, «παρηγορητικές» κουβεντούλες του συρμού, κλπ, που αποδέκτης είμαι πάντα εγώ, από ανθρώπους που δεν γνωρίζω, σε συζητήσεις με ανθρώπους που γνωρίζω, με διασπορά ψευδών, υπαινιγμών με την μορφή «συμβουλών», και συμπλεγματικών παραινέσεων επιπέδου ιντερνετικών σταθμών της πυρκαγιάς και συνοικιακού καφενείου, αυτή η τόσο μεγάλη παραγωγή λάσπης και βρώμας από ανθρώπους- σκιάχτρα που το μοναδικό τους εύρημα σ’ αυτή την ζωή είναι το φαίνεσθαι (γιατί είναι δεν υπήρξε ποτέ) και ο θάνατος του άλλου (γιατί οι ίδιοι είναι, ούτως ή άλλως, νεκροί), τελειώνει οριστικά και αμετάκλητα εδώ, με αυτήν μου την σταθερή και δημόσια τοποθέτηση. Δεν θα ανεχτώ οτιδήποτε λιγότερο από αυτό. Το ποιος είναι ποιος προκύπτει εύκολα και αποκαλυπτικά από την προσωπική στάση και την ιστορία που κουβαλάει ο καθένας.

Με την ευκαιρία, θέλω να ευχαριστήσω θερμά τους υπεύθυνους του βιβλιοπωλείου Booktalks, τον Άγη Αθανασιάδη και την Κατερίνα Μαλακάτε, για την φιλοξενία της χθεσινής εκδήλωσης, τον κόσμο που βρέθηκε χθες μαζί μου, τιμώντας την παρουσίαση (και ιδιαίτερα την Παναγιώτα Αξιώτου που προσήλθε για τρίτη συνεχόμενη φορά, μέσα σε δύο μόλις μήνες, για μια εκδήλωση του ίδιου βιβλίου), τον φίλο Γιάννη Τάσιο για την οπτικοακουστική κάλυψη και συνεργασία και την Ζαχαρούλα Βαλαβάνη, που ανταποκρίθηκε άμεσα και υπέροχα σε ένα γεγονός της τελευταίας στιγμής.

[ΥΓ. Όσοι αρέσκονται σε ρομαντικές «λογοτεχνικές» περιπέτειες θυελλωδών υψών, τύπου Τεντ Χιούζ – Σύλβια Πλαθ, Χένρι Μίλλερ – Αναίς Νιν, Ανδρέα Εμπειρίκου – Μάτσης Χατζηλαζάρου, Ζαν Πωλ Σαρτρ – Σιμόν Ντε Μπουβουάρ κλπ, για να εξαγνίσουν την αθεράπευτη ακαλλιέργεια της ψυχής τους, ας περιοριστούν σε περιστατικά τύπου Μιμίκου και Μαίρης που τους αξίζουν καλύτερα. Δεν θα επανέλθω.]

Σταύρος Σταυρόπουλος / 24.3.2016

ΓΕΛΑ ΨΥΧΗ ΜΟΥ

Ψεύτικος Σεπτέμβρης, 2014

Τα μπλε φωτάκια στο Σύνταγμα. Το λευκό Χριστουγεννιάτικο δέντρο - κενό. Τα βιβλιοπωλεία της Αθήνας. Στην πλατεία κάνει κρύο. Στο σπίτι περισσότερο. Λίγο πιο κάτω, σ' ένα στενό δρομάκι στη Νίκης, ένα μπουρδέλο ψυχής. Λευκές νύχτες. Ένα σκιάχτρο που κάηκε, ταΐζοντας τους λύκους του. Πρίγκιπες που περνούνε. Πηδάνε και φεύγουνε. Κάποιοι γαμιούνται με κλειστά μάτια. Χύνουν. Κάποιοι περιμένουν το απροσμέτρητο τίποτα. Κάποιοι γιορτάζουν. Κάποιοι πίνουν. Κάποιοι πεθαίνουν - άστεγη ύπαρξη. Κάποιοι απλώς υπάρχουν. Γέλα ψυχή μου. Γέλα, κυλάει ο καιρός. Οι δρόμοι της πόλης ασήμαντοι. Πάνε με τους ανθρώπους. Χωρίς καληνύχτα. Τα τραγούδια έχουν σωπάσει. Περίεργες λίμνες που μέσα τους τελειώνουν όλοι οι κραδασμοί της αγάπης. Αμνιακά υγρά. Τρέχουν. Τα χύσια. Πόνος. Σημάδια οι σκέψεις, άγρια πουλιά. Κανείς δεν γεννήθηκε φέτος εκτός από μένα. Ο Χριστός με προτίμησε. Μου έδωσε το ξύλο. Το έχω καρφώσει εδώ, στο σαλόνι μου, μπροστά στο έπιπλο με τους δίσκους και τα βιβλία. Να το κοιτώ. Το αποστηθίζω. Μοιάζει οδυνηρό, αλλά δεν είναι. Είμαι εγώ. Και είμαι καλά. Σε μένα. Εκεί μακριά. Αλλά μέσα. Το λένε εντός. Εκ μέρους μου. Αλήθεια.

Θυμάμαι τον Ιούδα. Κρεμάστηκε, νομίζω. Δώρο, η μάσκα. Έβαλε βιαστικά το φόρεμά της και βγήκε στην νύχτα. Εξαφανίστηκε, να μην την δουν. Ικανοποιημένη. Χωρίς χρώμα. Χωρίς πόλη. Καμία πόλη δεν υπάρχει στα σύννεφα.

Γέλα ψυχή μου.

ΥΓ. Βρήκα κάποτε, στις προσφορές της πλατείας, την ζωή μου. Την πήρα και την στόλισα σ' ένα βάζο. Το πότιζα κάθε μέρα να μην μαραθεί. Εκείνη ήπιε όλο το νερό. Μετά το αίμα μου. Μετά κατάπιε το σπίτι. Τους τοίχους, τα σεντόνια, τα χρώματα. Τα μάτια μου. Όταν δεν υπήρχε πια τίποτε άλλο φαγώσιμο, άνοιξε την πόρτα και έφυγε. Εγώ δεν είμαι ποιητής. Γέλα ψυχή μου. 

Χρόνια αληθινά σε όλους. Καλή πρωτοχρονιά.

Σ.Σ.

ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΧΩΡΙΣ ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΙ ΧΑΡΤΙ

Έχω έναν ανεπανόρθωτο θάνατο μέσα μου να μαγέψω. Έναν άσχημο γκρεμό. Να ξεγελάσω. Έχω ένα τέλος. Ένα ατέλειωτο τέλος να χωρέσω, είπε.

ΠΑΝΤΑ Η ΝΑΞΟΣ

Σε όποιο νησί και αν κατεβαίνω, πάντα η Νάξος θα φαίνεται.

[Να μπαίνουμε νικητές στις πόλεις. Να μπαίνουμε.]

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΜΑΖΙ

Τάκης Σπυριδάκης - Τάκης Μόσχος

Να μη ζήσουμε έτσι ρε φίλε.


ΝΙΚΟΣ ΝΙΚΟΛΑΙΔΗΣ, Γλυκιά Συμμορία, 1983

4 ΩΡΕΣ ΣΤΗ ΠΛΑΤΕΙΑ 400 ΣΧΕΔΙΑ

 Σταύρος Τσιώλης - Θάνος Ανεστόπουλος - Σταύρος Σταυρόπουλος

θα κάνουμε μια δυό ταινίες για τις γυναίκες

που περιμένουν και τους άνδρες

που αργούν να γυρίσουν

θα γράψουμε ποιήματα που όλα

θα ξεκινάνε από ένα γυναικείο όνομα

θα πάμε στο Άγιο Όρος να συναντήσουμε

το μεγάλο ποιητή Μοναχό Συμεών

θα πούμε μερικές ιστορίες ακόμα

για όσα δεν ζήσαμε και για όσα

οι άλλοι νομίζουν πως δεν θα ζήσουμε

ποτέ δεν θα σταματήσουμε να καπνίζουμε

ή να τραγουδάμε τους έρωτες που πήγαν

χαμένοι αλλά ποτέ δεν ξεχάστηκαν

θα μαζευτούμε στο μπαλκόνι να τα πιούμε

έως ότου κατέβουν οι εξωγήινοι και μας

φανερώσουν τα μυστικά της αιώνιας νεότητας

θα περπατήσουμε ξυπόλητοι στη Δονούσα

μέχρι να μας κάψει ο ήλιος τις πληγές

και γίνουν παράσημα αγάπης

τέλος θα αγαπιόμαστε ασταμάτητα

και θα λατρεύουμε κάθε στιγμή που

θα ξαναβρισκόμαστε

γιατί το ξέρουμε καλύτερα απ’ όλους

πως αυτό είναι το θαύμα της ζωής μας

οι φίλοι μας

Βάσος Γεώργας

[ένα απομεσήμερο Σαββάτου στην πλατεία Εξαρχείων που ο ήλιος έπεφτε ανάμεσα και τα πρόσωπα αποκτούσαν τη λάμψη μιας ακατάληπτης συντροφικότητας]