Κάθε πρωί κατεβαίνω
Με λάθη στους δρόμους
Έχοντας πάντα
Λίγο από εσένα στην τσέπη μου
Οι μαθητευόμενοι μάγοι
Σέρνουν τα αόρατα κουπιά τους
Απ’ τις μασχάλες
Τα παρκάρουν δίπλα σε περίπτερα
Για να ψωνίσουν τις τελευταίες ελπίδες
Ή κάποια φάρμακα
Απαραίτητα για να συνεχίσει ο κόσμος
Είσαι ακόμη κίτρινη
Μέσα στο μπλε
Τώρα που ο ήλιος
Έχει για λίγο σαστίσει
Στα μαλλιά σου
Και η χρυσαφένια σου παιδικότητα
Έχει αποσυρθεί
Μη βάφεις τα μάτια σου σε παρακαλώ
Κυλάει το μαύρο από κάτω
Σαν μεθυσμένο
Και κάνει επίπεδα στο αίμα
Μην επιτρέψεις στον εαυτό σου
Να περάσει από εκεί
Κοίτα το κοράκι στο παράθυρο
Επαναλαμβάνει ό, τι λες
Αποδίδοντας σου
Τους ξεχασμένους καρπούς της θάλασσας
Κοίτα τα γόνατά σου
Στο πιο ψηλό τους σημείο
Έχω καρφώσει τα καλύτερα χάδια μου
Για να μην τα φτάνει κανείς
Σε διάλεξα για τα κομμάτια που έμειναν
Για τα τελευταία μέρη της συμφωνίας
Μέχρι την επόμενη στέψη
Που είναι πάλι εσύ
Πάλι και ξανά εσύ
Με την Εκάτη νεκρή
Δίπλα στα σκυλιά της
Χωρίς νυχτερίδες
Χωρίς το χειρουργικό γάντι σου
Με τις βαλίτσες σου από αύριο
Να στέκεις αφόρετη
Σαν ολοκαίνουριο ύφασμα
Χωρίς να έχεις σκουπίσει καν απ’ τα μάτια σου
Το αίμα που προηγήθηκε
Και τις κραυγές των λύκων
Μεσοπέλαγα
Που μυρίζουν διαρκώς
Κάτω απ’ τη φούστα σου
Αναγνωρίζοντας
Το θαμμένο μου πτώμα
Σ.Σ.
(01.04.2014)
