JULIO CORTAZAR: 5 ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣ

 

Ι


Τώρα γράφω πουλιά.


Δεν τα βλέπω να έρχονται, δεν τα διαλέγω,


ξαφνικά βρίσκονται εκεί, είναι αυτό,


ένα σμήνος από λέξεις

μία

προς

μία


στα σύρματα της σελίδας,

τιτιβίζοντας, τσιμπώντας, βροχή φτερών


κι εγώ χωρίς ψωμί να τους δώσω, μονάχα

αφήνοντας τα να έρθουν. Ίσως

αυτό να είναι ένα δέντρο
 ή ίσως


ο έρωτας.

ΙΙ

Χτες βράδυ σε ονειρεύτηκα


ιέρεια της Σεκμέτ, της λεοντοκέφαλης θεάς.

Αυτή γυμνή σε πορφυρίτη,


εσύ απαλό δέρμα και γυμνό.

Τι αφιέρωση έκανες στην άγρια θεότητα


πού κοίταγε μέσα από το βλέμμα σου


έναν ορίζοντα απέραντο και αδυσώπητο;

Η κούπα των χεριών σου περιείχε

τη μυστική σπονδή, δάκρυα

ή το αίμα των εμμήνων σου, ή το σάλιο.

Όπως και να ‘ναι δεν περιείχε σπέρμα

και το όνειρό μου ήξερε

πως η αφιέρωση θα είχε απορριφθεί

με βρυχηθμό αργό και περιφρόνησης


έτσι όπως από πάντα το περίμενες.

Μετά, ίσως, δεν ξέρω,

τα νύχια στο στήθος σου, γεμίζοντάς σε.

ΙΙΙ

Ποτέ δεν θα μάθω γιατί η γλώσσα σου μπήκε στο στόμα μου


όταν χωρίσαμε στο ξενοδοχείο σου

μετά από ένα φιλικό περίπατο στην πόλη


και μια αναγκαία εκτίμηση των αποστάσεων.

Πίστεψα πως μου έδινες για μια στιγμή

ένα μελλοντικό ραντεβού,


πως άνοιγες μια νεκρή ζώνη, κάποια μεσοβασιλεία

όπου να αγγίξω τα μικρούλικά σου βρύα.

Κυκλωμένη από φίλες με φίλησες,


εγώ η εξαίρεση, εγώ το τέρας,

κι εσύ η παραβάτης που μουρμούριζε.

Μακάρι να ‘ξερα ποιον φίλαγες,


ποιον αποχαιρετούσες.


Υπήρξα ο ευτυχισμένος εφημέριος για μια στιγμή,


αυτός που φορές βρίσκει μες στο σάλιο του

μια μικρή γεύση από αγιόκλημα

κάτω από νότιους ουρανούς.

ΙV

Ήθελα να ’μαι ο Τειρεσίας απόψε


και σε μιαν αργή αναμονή και μπρούμυτα

να σε δεχτώ και να στενάξω κάτω από τα μαστιγώματά σου

και τις χλιαρές σου μέδουσες.

Γνωρίζοντας πως είναι η ώρα


της επανερχόμενης μου μεταμόρφωσης,


και κατεβαίνοντας τη δίνη των αφρών


θα μου άνοιγες κλαίγοντας,

γλυκά ανασκολοπισμένη.

Για να γυρίσω μετά

στο αυτοκρατορικό βασίλειό σου από φάλαγγες,


στο φράχτη του δέρματός σου, στα υγρά χταπόδια σου,


μέχρι να συρθούμε μαζί και να φτάσουμε αγκαλιασμένοι


τους άμμους του ονείρου.

Αλλά δεν είμαι ο Τειρεσίας

παρά μονάχα ο μονόκερως


που ψάχνει το νερό των χεριών σου


και βρίσκει ανάμεσα στα χείλη του


μια χούφτα από αλάτι.

V

Δεν θα σε κουράσω με άλλα ποιήματα.

Ας πούμε ότι σου είπα

σύννεφα, ψαλίδια, βαρελάκια, μολύβια,


και ίσως μια φορά


να χαμογέλασες.

Julio Cortázar

Μετάφραση: Βασ. Λαλιώτης 

Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ Η ΙΔΙΑ

 

Μοναχικά μάτια στριμώχνονται στη σκηνή

Βαδίζουμε ένα έρημο μονοπάτι μέχρι να σταματήσουμε να υπάρχουμε

Μια τέλεια στιγμή, ένα ιδανικό μέρος σε ένα όνειρο

Το κλάμα του έρωτα

Γελάμε πριν πάμε για ύπνο

Μοναχικοί άνθρωποι παίρνουν μέρος στη σκηνή

Πέφτοντας στο λαβύρινθο,  κλαίνε και θρηνούν

Μια τέλεια στιγμή, ένα ιδανικό μέρος σε ένα όνειρο

Τα μάτια μόνα τους

Πέφτουν μακριά

Όλα ξεκινούν

Κι όπως το φως με κόβει σαν μαχαίρι

Η ψυχή μου αρχίζει να κλαίει

Η καρδιά μου όμως παραμένει ίδια

Στα όνειρά μου το έχω μοιραστεί αυτό

Με κάθε τρόπο

Το μονοπάτι έχει ραγίσει, η αγάπη μου ναυάγησε

Η καρδιά μου όμως παραμένει η ίδια

Ο πόνος είναι ο ίδιος

Ένα πρόσωπο μόνο του παίρνει τη θέση του στη σκηνή

Τα μάτια μου αναβοσβήνουν

Το όραμα αρχίζει να εξασθενεί

Μακριά από μένα

Αυτό το ουράνιο τηγάνι με τον χαμογελαστό ήλιο

Λάμπει κάτω από τα πόδια μου

Παιδιά γελούν, γυναίκες χορεύουν

Υπάρχουν εκεί για να τους βλέπω

Και όπως το φως με κόβει σαν μαχαίρι

Η ψυχή μου αρχίζει να κλαίει

Η καρδιά μου παραμένει ίδια

Στα όνειρά μου το έχω μοιραστεί αυτό

Με κάθε τρόπο

Το μονοπάτι έχει ραγίσει, η αγάπη μου ναυάγησε

Η καρδιά μου όμως παραμένει η ίδια

Ο πόνος είναι ο ίδιος

Η καρδιά μου παραμένει η ίδια

Ο πόνος είναι ο ίδιος

Ο πόνος είναι ο ίδιος

Songwriter: Μιχάλης Ρακιτζής

Στίχοι: Ian Gillan – Μιχάλης Ρακιτζής

From the album: Έτσι μ’ αρέσει (1992)

Μετάφραση: Σταύρος Σταυρόπουλος

 

ΣΟΥ ΧΩ ΦΥΛΑΞΕΙ ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ

 

Σπέρμα-εγώ

Αίμα -εσύ

Ουίσκυ -χυμένο

Θάλλασα-εμείς

Σάλιο- η γεύση

Χλωρίνη-στον έρωτα

Καφές-στην αγάπη

Βροχή-μέσα

Τα βρεγμένα χαρτιά του Μάριο Μπενεντέττι

Τα νωπά γένεια του Βασίλη Λαλιώτη

Η υγρή πένα του Βάσου Γεώργα

Τα νερά στα μάγουλα του Λίνου Ιωαννίδη

Οι ανώνυμες βροχές του Τζιμάρα Τζανάτου

Ο ποτισμένος με fuzz βασιλικός και ο δυόσμος του Διονύση Καψάλη

Τα αξεδίψαστα πλήκτρα του Γ.Ίκαρου Μπαμπασάκη

Η ρέουσα jazz στο μυαλό του Γιάννη Λειβαδά

Τα υγρά μάτια του Νικόλα Τριανταφυλλίδη

Οι παραποτάμιες γκέισες λέξεις του Διονύση Μαρίνου

Τα βροχερά ολομόναχα αντίο του Σταύρου Σταυρόπουλου

Τα νερωμένα κρασιά του Καρθαίου

Τα κατουρημένα αδέσποτα του Γιάννη Ζελιαναίου

-Ένας Ποιητής μέσα μου που εξατμίστηκε-

-μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα-

-σε μέρες ρευστές-

-με υγρές χειραψίες-

Να γιατί η ζωή μου δεν θα σταματήσει ποτέ να υγραίνεται

Θάνος  Ανεστόπουλος