25η ΜΕΡΑ ΕΞΟΡΙΑΣ

Νάξος 2012, Πλάκα

Με απομάκρυνες από το δέρμα σου

σαν ξεραμένο αίμα μιας γρατζουνιάς

που δεν θυμάσαι πότε και που έγινε.

Εκεί, στην εξορία

προσπαθώ να ορθοποδήσω

όσο ο αέρας λυσσομανά

κόλαση και νοσταλγία.

Καμία κλειστή κάμαρη

δεν με προστατεύει

από τη μυρωδιά

της στεριάς που μυρίζεις.

Πώς να έρθω;

Και την θάλασσα εσύ την ορίζεις.

Πώς να μην έρθω;

Το χώμα σου έχει κάτι από μένα.

Πώς να μην έρθω;

Ξέρω μόνο να επιστρέφω.

Είναι ανάγκη να 'ρθω.

Θα 'ρθω.

Όχι άλλο εξόριστη.

Στο είχα πει από την αρχή.

Είσαι η πατρίδα μου.

Μαρία Σταϊκοπούλου

(Ερασιτέχνης Άνθρωπος)

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ BLOG ΤΗΣ

http://erasitexnisan.blogspot.gr/2014/03/25.html

 

Η ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

νομίζεις ότι θα βρέξει

αλλά είναι μόνο

το τέλος του κόσμου

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ

Here I'm standing on the sea shore

She is gone, now she's gone

All the angels praying for me

As I fall, as I fall

While I'm melting in the rain, deep in pain, she is so far

Will we ever meet again as friends, after so long?

To my nightmare with the devil

I'll go strong, I'll go strong

All my friends now try to save me

What a joke, what a joke

While I'm melting in the rain, deep in pain, she is so far

Will we ever meet again as friends, after so long?

While I'm melting in the rain, deep in pain, she is so far

Will we ever meet again as friends, after so long?

While I'm melting in the rain, deep in pain, she is so far

Will we ever meet again as friends, after so long?

Blackfield, Pain

Όλοι είμαστε άγγελοι, αλλά με ένα φτερό.
Για να πετάξουμε, θα πρέπει ο ένας να αγκαλιάσει τον άλλον.

(από ένα τοίχο των Εξαρχείων)  


 

ΔΙΑΚΟΠΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ BLOG

Θα έλεγες

Αν υπήρχες

Στον κόσμο

Να πάψει επιτέλους

Να επιπλέει 

Μέσα μου;

ΣΣ

Η ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ

Αυτές οι μέρες θα είναι δύσκολες

Το συλλαβίζουν τα δέντρα

Που έχουν γίνει πλωτά

Ο αέρας με καπνίζει

Και εκτρέπει ξανά

Την φορά των λέξεων

Μια κιβωτός από ανόμοια είδη

Έμεινε στο μπαλκόνι μου

Κανείς τους δεν πρόκειται

Να σωθεί

Πολλές χαρακωμένες καλοσύνες

Σαν λεηλατημένα μάρμαρα

Στέκουν ασήμαντοι φρουροί

Ενός θησαυρού

Που ξεκληρίστηκε

Ένας πλανόδιος μουσικός περνώντας

Μου χάρισε κάποτε

Την κιθάρα του

Κρέμασα τις χορδές στο λαιμό μου

Και προχώρησα

Ο καιρός των ανθρώπων τελείωσε

Είπα

Τώρα είναι η εποχή 

Της πέτρας

ΣΣ

14 ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΓΙΑΤΡΟ ΑΜΛΕΤ

Είπα κάποτε ότι η Τέχνη δεν είναι η πραγματικότητα. Πως η Τέχνη είναι ένα σχόλιο πάνω στην πραγματικότητα, πως η πραγματικότητα δεν μπορεί να νοηθεί ως τετελεσμένη, αν δεν δευτερολογηθεί από ένα τέτοιο σχόλιο τέχνης. Θεωρώ αυτό το σχόλιο της Τέχνης πολύ πιο πραγματικό από την ίδια την πραγματικότητα, γιατί ακριβώς αποκαλύπτει εκείνες τις κρυφές όσο και ουσιαστικές διεργασίες που αναπαράγουν συνεχώς την συγκινησιακή πραγματικότητα του ανθρώπου. Αυτή για την οποία μιλά κυρίως η Τέχνη. Αυτή με την οποία αποκλειστικά υπάρχει ο άνθρωπος. Θεωρώ τον λόγο σαν ένα χαρισματικό όργανο, περισσότερο από όλα τα άλλα. Γιατί ακριβώς ο λόγος έχει την δυνατότητα να συλλαμβάνει και να φανερώνει όλες τις δυνατές νοηματικές και συναισθηματικές αντηχήσεις που γεννά μέσα στο νου και την ψυχή του ανθρώπου η εμπειρία της ζωής. Εννοώ κάτι σαν την εξαίσια ακινησία της ζωγραφικής, ή τη δαιμονική κινητικότητα της μουσικής. Εννοώ ακριβώς ένα λόγο που είναι και ζωγραφική και μουσική και όλα όσα μπορεί να εκφράσει ο άνθρωπος. Κυρίως όσα δεν μπορεί.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ ( 17 Μαρτ. 1938 – 28 Φεβρ. 2000 )