Α-ΠΟΙΗΣΗ ΑΠΟ-ΓΝΩΣΗΣ

I.

Το ποίημα είναι το διαμελισμένο πτώμα στα χέρια ενός σχιζοφρενούς δολοφόνου. Που, εν τω μεταξύ, φρόντισε να ονομάσει τον εαυτό του ποιητή. Για άλλοθι.

II.

Ποτέ μου δεν είπα μεγάλα λόγια. Μόνο λόγια που δεν λένε οι άλλοι.

III.

Θα ζωγραφίζω οτιδήποτε άλλο εκτός από ανθρώπους. Ακόμα και τον εαυτό μου.

ΣΣ

ΚΥΚΛΟΣ

Όταν μεγαλώνει ο κύκλος

Γίνεται ζωή

Όταν μεγαλώνει η ζωή

Γίνεται αγώνας

Όταν μεγαλώνει ο αγώνας

Γίνεται μοναξιά

Όταν μεγαλώνει η μοναξιά

Γίνεται

Ανυπόφορα

Σχεδόν ηδονικά

Η σταθερή βάση

Μιας ασταθούς

Και γι αυτό ανελέητης

Απουσίας

Όταν μεγαλώνει η απουσία

Γίνεται ξανά

Ξανά

Ξανά

Κύκλος

ΣΣ

ΜΠΛΟΥΖ

Το ένα μου χέρι

Είναι γεμάτο τρομαγμένα δωμάτια

Φτηνές χορδές

Από κιθάρες του δρόμου

Το άλλο γεμάτο νάρκες

Τις αφήνω πίσω μου

Με ένα μπλουζ

Δώδεκα μέτρα μακρύ

Για να καθαρίζω τις πόλεις

Διορθώνοντας στα πόδια μου

Εκείνα τα μικρά σκουπίδια

Άνω των εικοσιένα ετών

Σε κάτι καλύβες

Που θυμάμαι από παιδί

Έκρυψα τα τελευταία μου σχέδια

Για να είμαι σίγουρος

Ότι θα πεθάνουν καλά

Με τον θάνατο των Ινδιάνων

Όλα τα φιλιά φιλήθηκαν

Όλες οι αγάπες έχουν αγαπηθεί

Όμως τα καλύτερα ψέματα

Τα κράτησα για το τέλος

Ποτέ δεν είναι αργά

Για ένα καλό ρόλο

Στο θέατρο της μαγείας

Ενός ερασιτέχνη θαυματοποιού

Που συνεχίζει

Παρόλα αυτά

Να ποτίζει τα λουλούδια κρυφά

Κάτω απ’ το μαξιλάρι του

Προσοχή κήπος

Μην κινείστε

Τα άνθη είναι δηλητηριώδη και αόρατα

 

ΣΣ

ΓΕΝΝΕΤΗΣΙΟ ΣΚΟΤΟΣ

Με τα χρυσά δόντια μιας απλωμένης

Σαν το χνότο στα χειμωνιάτικα τζάμια

Θλίψης 

Με τους στόνους των τροχών

Και τους λυγμούς των μπουλονιών

Στις κολυμπήθρες των τορναδόρων

Λουσμένη με το αίμα όρχεων

Την ώρα που άναβαν φωνές

Στου σούρουπου τα δέντρα

Την ώρα που χάνονταν στη θάλασσα

Των τραγουδιών το χιόνι

Και έκλαιγε η ομίχλη των μανιταριών

Στα ρείθρα των λεωφόρων

Έγειρε από την κανάτα σου

Ο αφρός του μανδραγόρα

Να γίνει μυζήθρα στου δυσλεξικού δάσκαλου

Τα ματογυάλια

Που σάρωναν τους μαλακούς βυθούς

Της κόλασης

Με του σώβρακου τα πορτοκάλια

Γι’ αυτό δεν θα σε συγκρίνω με ευκάλυπτους

Γι’ αυτό τα σουραύλια δεν θα σιγήσουν

Αν δεν μαδήσουν σαν λεπιδόπτερα

Οι τρίχες του ανθού σου

Να πλέξουνε παλτά ιαγουάρων

Με το ζουμί αιμοσφαιρίων 

Στην πέτρα του Λιβάνου

Να περάσουν οι μονόκεροι

Από τις γρίλλιες των παντζουριών

Στη θάλασσα των χρυσανθέμων

Κι’ ας μείνουν ασυγκίνητα τα πορτοφόλια

Της ρουτίνας των σιδηροδρόμων

Αφού θα σκάσουν σαν μαστοί τα μπρίκια

Των κονδυλοφόρων.

Και ο καπνός της νύχτας

Θα ανεβαίνει κάθε βράδυ

Αργά στον ουρανό

Μαζί με τα όνειρα φυλών

Που κανείς ποτέ δεν κατάλαβε

Ούτε πως αφανίστηκαν

Ούτε γιατί υπήρξαν 

Παναγιώτης Γαλανόπουλος