Πέμπτη 19 Μαΐου 2016

Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ


Η ώριμη ερωτική αγάπη θα πρέπει να είναι ουσιαστικά, μια πράξη θέλησης. Να δεσμεύει κανείς τη ζωή του απόλυτα στη ζωή ενός άλλου προσώπου. Το να αγαπά κανείς κάποιον δεν είναι απλώς ένα δυνατό συναίσθημα – είναι μια απόφαση, μια κρίση, μια υπόσχεση. Η αγάπη δεν είναι αποτέλεσμα σεξουαλικής ικανοποίησης. Αντίθετα, η σεξουαλική ευτυχία – ακόμα και η γνώση της λεγόμενης σεξουαλικής τεχνικής – είναι αποτέλεσμα της αγάπης. Αν ένα ανίκανο ή ψυχρό πρόσωπο μπορέσει να αναδυθεί από το φόβο ή το μίσος και να αγαπήσει, τότε τα σεξουαλικά προβλήματα του λύνονται. Αν δεν μπορέσει, τότε καμιά σεξουαλική τεχνική δεν θα τον βοηθήσει.

Οι πραγματικές συγκρούσεις δεν είναι καταστρεπτικές. Όταν αντιμετωπιστούν τίμια, οδηγούν σε ένα ξεκαθάρισμα από το οποίο και οι δύο βγαίνουν κερδισμένοι σε δύναμη και γνώση. Η αγάπη είναι εφικτή μόνο αν δυο πρόσωπα επικοινωνούν μεταξύ τους από το κέντρο του είναι τους και δεν προσπαθούν μόνο να αποφύγουν τα προβλήματά τους.

Μόνον ο άνθρωπος που έχει πίστη στον εαυτό του μπορεί να είναι πιστός στους άλλους. Η αγάπη είναι μια δύναμη που παράγει αγάπη. Η ικανότητα να αγαπά κανείς σαν μια πράξη δοσίματος, εξαρτάται από το κατά πόσο ο χαρακτήρας του ανθρώπου έχει εξελιχτεί πέρα από την ανάγκη της εξάρτησης, από την αγάπη του εαυτού του, από την επιθυμία να χρησιμοποιεί και να εκμεταλλεύεται τους άλλους ή να συσσωρεύει. Αγαπώ σημαίνει εγκαταλείπομαι χωρίς καμία εγγύηση, δίνομαι εντελώς, ελπίζοντας ότι η αγάπη μου θα αφυπνίσει την αγάπη στον άλλον.


ΕΡΙΧ ΦΡΟΜ

– Η τέχνη της αγάπης


Τετάρτη 11 Μαΐου 2016

ΡΕΚΒΙΕΜ



Πέρασε πολύς καιρός απ' τις βλεφαρίδες σου

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΣΠΑΣΕ
Αύριο Πέμπτη 12/5 στις 20.30
Στην Death Disco
Ωρύγου 15 και Λεπενιώτου, Ψυρρή

Είσοδος ελεύθερη

Για μια και μοναδική παράσταση

Ένας θεατρικός μονόλογος. Από δύο. Για έναν. Δύο γυναίκες. Ένας χρόνος. Αιώνιος. Δύο φορές. Για δύο ζωές. Δύω. Δύο. Καμία.


Ό, τι χάσαμε, θα το χάνουμε για πάντα.



Τετάρτη 4 Μαΐου 2016

ΜΟΝΟ ΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ ΔΕΝ ΜΕΝΟΥΝ ΖΩΝΤΑΝΟΙ


Μόλις που μπορώ να υπάρχω
Υπολογίζοντας αργά το αίμα
Στις συλλαβές μιας ζωής
Απέθαντα μόνος
Με τις λαίμαργες ιστορίες μου
Να τυλίγονται σαν φίδια στο λαιμό μου
Και να τον σφίγγουν

Άλλοτε άσπρος
Από τον φόβο μιας καλύτερης αιωνιότητας
Άλλοτε μπλε
Από την διστακτικότητα των καιρών

Οι εικόνες έρχονται μπερδεμένες
Από τα κάδρα των τοίχων
Πότε γνώρισα τόσους ανθρώπους;
Πότε πρόλαβα να ζήσω
Με χιλιάδες γυναίκες
Που ήσουν όλες
Ανυπόφορα εσύ;

Τι ρόμπα είναι αυτή πάνω μου;
Μοιάζει με την ρόμπα που φορούσε ο Πόε
Όταν έγραφε το Κοράκι
Η ίδια μακριά ρόμπα
Με τους ραγισμένους αγκώνες

Εγώ ήμουν που χτυπούσα το τζάμι του
Εγώ με τα νύχια μου
Πριν από εξήντα τέσσερα χρόνια
Κρατούσα το χέρι του Μπέκετ στον Ακατανόμαστο
Να μην τρέμει
Από ακατάσχετο φως

Και στην Πράγα
Όταν πέθαινε ο Κάφκα
Εγώ ήμουν
Που αποχαιρετούσα με κόπο
Μια πελώρια κατσαρίδα
Διασχίζοντας απλώς
Την πρώτη χιλιετία μου

Πώς να χωρέσουν έπειτα
Τόσες δημιουργημένες ζωές
Σε εύκαιρα σπέρματα
Που έμειναν απλώς σε κρεβάτια
Ανήμπορα να μεταμορφωθούν

Παραμένοντας ανεπίτρεπτα βάτραχοι
Παραμένοντας λαμπρές ετυμηγορίες αβύσσου
Σε βάρος της αθωότητας
Παραμένοντας για αιώνες χιαστί
Σαν σπαθιά ιπποτών
Χαλασμένα στην άκρη

Είναι κακό
Να νιώθεις προδομένος σήμερα
Ιδίως όταν
Ακάλεστες μουσικές
Καλούν το ανεκτέλεστο σώμα σου
Για τρεις και πλέον αιώνες
Και γνωρίζεις καλά
Σαν από τέχνη

Ότι μόνο οι εραστές
Δεν μένουν τελικά ζωντανοί


Σταύρος Σταυρόπουλος
Αυγή της Κυριακής, Αναγνώσεις, 1.05.2016


ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ
http://www.avgi.gr/article/6489495/mono-oi-erastes-den-menoun-zontanoi





Τρίτη 26 Απριλίου 2016

ΕΣΥ ΧΩΡΙΣ


Εγώ δεν ζήτησα να σε βάλω στο κεφάλι μου.
Εσύ μπήκες μέσα του.
Δε σου ζήτησα να μείνεις.
Εσύ επέμεινες.
Δεν είχα ανάγκη εγώ κανέναν έρωτα.
Εσύ τον ξύπνησες.
Το κορμί μου το είχα καθησυχάσει σε μια ήρεμη πορεία.
Εσύ το λοξοδρόμησες.

Τις μέρες μου τις αγαπούσα και χωρίς εσένα.
Τις νύχτες, ένα βιβλίο και ένα μαξιλάρι μου ήταν αρκετό.
Καμία απουσία δεν ήταν αισθητή δίχως την ύπαρξη σου.
Ίσως να ευθύνεται μια μικρή παράκληση που έκανα σ’ ένα απ’ τα όνειρα μου.
Είχα ζητήσει να μπορώ να μιλώ και σε κάποιον άλλο πέρα απ' τον εαυτό μου.
Τότε φάνηκες.
Ίσως και να ζούσες στο υποσυνείδητο μου από πάντα.
Μα τότε δεν είχες σάρκα.
Στην αρχή με ξάφνιασες.
Άρχισα να πιστεύω πως πάσχω από σχιζοφρένεια.
Λίγο αργότερα χτύπησε την πόρτα η πραγματικότητα.
Α τι καλά, δεν είμαι ψυχασθενής.

Ήσουν ακόμα ένα κατάλοιπο.

Μπορώ και πάλι να επιστρέψω στην σπηλιά μου.

ΖΑΧΑΡΟΥΛΑ ΒΑΛΑΒΑΝΗ






Παρασκευή 15 Απριλίου 2016

ΑΓΑΠΗ


Να αγαπάς
σημαίνει να σπαρταράς σε σεντόνια
ξεσκισμένα από την αϋπνία.
Γιατί αγάπη
δεν είναι ένας τρυφερός παράδεισος
μα η βίαιη επίθεση
της λαίλαπας νερού και φωτιάς.


ΒΛΑΝΤΙΜΙΡ ΜΑΓΙΑΚΟΦΣΚΙ


Τετάρτη 13 Απριλίου 2016

ΒΟΛΟΣ


Χθες στον Βόλο. Στο Alter ego, με δωδεκάμετρα μπλουζ, χωρίς άνοιξη. Σ' ένα μαγαζί καταφύγιο του 60, των αληθινών, εν μέσω αγνώστων. Μια ακόμα παράβλεψη. Η υπεράσπιση ενός δημόσιου χρέους. Ο μεγάλος εσωτερικός διχασμός. Η μάσκα που ζει ακόμα, παραπλανώντας. Το καμένο, φριχτό σκιάχτρο. Δίπλα η θάλασσα του Παγασητικού, ακίνητη. Ξεκινήσαμε με ένα απόσπασμα από την ΤαΠΕΙνΩΣΗ και την ηλεκτρική κιθάρα της Δήμητρας Τζαλαβρέτα με πλάτη στο κοινό, να γεμίζει την δική της εκδοχή στο Dream is destiny των No clear mind που κράτησε επτά λεπτά και φάνηκε αιώνας. Τις ζωγραφιές της Κωνσταντίνας Κωτσοπούλου να κρέμονται σαν εικαστικές σημαίες πάνω από το κεφάλι του κόσμου, απειλητικές σαΐτες στο μέλλον. Ήρθαν τα ποιήματα, τα βιβλία, η αποτίμηση μιας δύσκολης χρονιάς που έκλεισε ανορθόδοξα με τις ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΥΦΟΥΣ. Όμορφη πόλη, παράξενη διάθεση. Κόσμος φυγάς. Απρίλιος, με την κουκούλα του Σεπτεμβρίου στο πρόσωπο. Πολλά μάτια. Μια πληγή. Και οι λέξεις. Υποχρεωτικές, επώνυμες, εις μνήμην. Μπερδεμένος καιρός, παλιάτσος. Αιώνιος.

Σημασία έχει ν' αγαπάς.


Σ.Σ.


Σάββατο 9 Απριλίου 2016

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ


Μονάχα φωνές.
Σε ένα μαύρο
Που ο θόρυβος το διαβρώνει.

Μετά τίποτα.

Ερασιτέχνες.

Χωρίς θάλασσα.
Χωρίς επόμενη μέρα.

Άδειοι.


Δημήτρης Βούλγαρης