Δευτέρα 5 Ιανουαρίου 2015
Πέμπτη 1 Ιανουαρίου 2015
Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου 2014
ΠΟΛΙΤΕΙΑ: ΕΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΟΛΟΓΙΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΩΝ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ
Βιβλιοπωλείο "Πολιτεία", Ασκληπιού 1-3
Το μεγάλο όνειρο του Μπόρχες, που πάντα φανταζόταν τον παράδεισο σαν
ένα είδος βιβλιοθήκης, στεγάζεται στην Ελλάδα, στην αρχή της οδού Ασκληπιού. Η
«Πολιτεία» του βιβλίου, μια χειρόγραφη πόλη (ή πύλη;), όπου ό, τι έχει λεχθεί
είναι τυπωμένο, είναι πραγματικά η promised land που
τραγουδούσε ο Σπρίνγκστην στα τέλη του 70, εκεί όπου όχι μόνο επιτρέπεται να
ονειρεύεσαι το διαφορετικό, αλλά επιβάλλεται και εκ των πραγμάτων, δηλαδή των
βιβλίων. Υπάρχει μια διάχυτη αύρα – ειδικά στο υπόγειο, εκεί που συνήθως σε
υποδέχεται το ειρηνικό χαμόγελο του Γιώργου Θωμόπουλου, με φόντο σε μια γωνία,
το ισχνό, σαν λείψανο αγίου, σώμα του Παντελή Ροδοστόγλου, που συνήθως διαβάζει
κάτι στα κλεφτά, ενώ ο Τηλέμαχος πηγαινοέρχεται.
Ένα ενεργειακό πεδίο σε τραβάει προς τους τίτλους, τα
πρόσωπα, τις λέξεις, που πλέκονται με απίθανη γοητεία μέσα σου. Όλα έχουν ένα
λόγο να κινούνται, για να «πειράξω» λίγο τον Μαρκ Στραντ, τον σπουδαίο
Αμερικανό ποιητή που έφυγε τον περασμένο μήνα απ’ τη ζωή, αλλά στο υπόγειο της
Ασκληπιού, όλοι κινούνται για να διατηρούν τα πράγματα ολόκληρα. Μέσα στα απομεινάρια των αιώνιων ζωών που στοιβάζονται εκεί,
στα «ημερολόγια καταστρώματος» των συγγραφέων και των ποιητών, και μερικά δικά
μου. Παλιές ζωές, έντυπες, αποδεικτικά από χαρτί που προβάλλουν την μνήμη
αλλού. Μου θυμίζουν τους χρόνους που έζησα, τα σχέδια για τα οποία ξενυχτούσα,
αλλά και όλη την τρέχουσα επικαιρότητα του τότε εαυτού.
Βλέπω την «Πολιτεία» σαν ένα υπερμέγεθες παρουσιολόγιο
προσωπικοτήτων, που πέρασαν, είναι ή έρχονται, τόσο διαφορετικών μεταξύ τους: Τόσοι
άγνωστοι φίλοι σ’ ένα τετράγωνο του ιστορικού κέντρου μαζεμένοι, προερχόμενοι
από όλες τις χώρες, γράφοντας σε όλες τις γλώσσες του κόσμου, τόσες αλλαγμένες
ζωές, τόσες ενηλικιωμένες σελίδες που επιμένουν. Η πορεία των συγγραφέων μου
θυμίζει έντονα τα στάδια ανάπτυξης ενός παιδιού και η «Πολιτεία» είναι ο
συγγενής τόπος που συγκλίνουν όλες οι ηλικιακές τους μεταμορφώσεις.
Είχε δίκιο ο Καβάφης: «Ήθελα να δώσω φως και συγκίνηση σε
όσους είναι σαν κι εμένα καμωμένοι».
Σταύρος Σταυρόπουλος
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ
Πέμπτη 25 Δεκεμβρίου 2014
ΔΗΜΗΤΡΑ ΑΓΓΕΛΟΥ: ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΑΧΑΙΡΙ
ΔΗΜΗΤΡΑ ΑΓΓΕΛΟΥ ( 1984 - )
I.
όταν κοιμάσαι
βγάζω τα νύχια από το πρόσωπο σου
θα μου πάρει νύχτες
η ομίχλη της κουζίνας
οι λίμνες στο μπάνιο
γεννήθηκα από τις λάσπες σου
τώρα φορώ γαλότσες
και περπατώ με τσιμεντένιες γάμπες
και τσαλακώνω το νερό
πίσω απ' τα βρώμικα κατοικίδια σου
που τρώω κρυφά
ή τα φιλώ
και τα βάζω στις τσέπες
σαν πριγκίπισσα
εκεί που δεν με άφησες να υπάρχω
οι αναθυμιάσεις του παραμυθιού
γίνονται χέρια που κλείνουν το παράθυρο
για να πνιγόμαστε σ' ευτυχισμένο τέλος
μαζί
σε ατελείωτο τέλος
με την αγάπη μαχαίρι
να κόβει τα κρεμμύδια
(που μας δακρύζουν)
και τα βλέμματα
(που απλώνουμε στον ήλιο)
II.
Πήρε το βιβλίο στα χέρια της
Μόρφαζε ηλίθια
Την κορόιδευε
Πως κατάφερε να του δώσει τέτοιο σχήμα;
Θέλησε να στάξει το αίμα της επάνω του
Ν' αυνανιστεί και να χύσει επάνω του
Να σκουπίσει τον κώλο της μ' αυτό
Να το λερώσει με τον ίδιο του τον λόγο
Της φάνηκε ξένο
Σκληρό
Μήπως ήταν ο τάφος της;
Τι είχε εξάλλου από αυτήν
Πέρα από τ' όνομα της;
Δήμητρα Αγγέλου
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ με μια νέα ποιήτρια και δυο ανέκδοτα ποιήματά της, σε ένα απ' τα καλύτερα δείγματα γραφής που έχω συναντήσει τον τελευταίο καιρό. Εκτός προβεβλημένου χώρου και γνωστών ονομάτων που μας βασανίζουν χρόνια με την δεκαετία τους, την έλλειψη πηγαίου ταλέντου και την ανταλλαγή δώρων. Γιατί υπάρχουν και αυτά.
Τρίτη 23 Δεκεμβρίου 2014
UP WHERE WE BELONG
Δεκαπέντε χρονών πρέπει να ήμουν, σε κάποιο κινηματογράφο του κέντρου, μάλλον το Ράδιο Σίτυ, ένα κυριακάτικο πρωινό του χειμώνα, όταν είδα για πρώτη φορά το Woodstock. Η ερμηνεία του Joe Cocker στο τραγούδι των Beatles με έκανε να κλάψω.
JOE COCKER (1944 - 2014)
Πέμπτη 18 Δεκεμβρίου 2014
ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ
Σε ακολούθησα διστακτικά
Φορώντας στο κεφάλι μου
Σαν κάλτσα
Το μακό των Guns and Roses
Φόρεσα και σε σένα ένα
Με τριαντάφυλλα
Για να είμαστε ίδιοι
Με τον πίνακα του Μαγκρίτ
Βεβαιώθηκα ότι το ύφασμα
Είχε κουμπώσει καλά
Στις αβεβαιότητες των ματιών σου
Και τα πίεζε
Δημιουργώντας δυο κλειστές λίμνες
Έπειτα κόλλησα τα χείλη μου στα δικά σου
Με προσοχή
Να μην εισπνεύσω τα φαντάσματα
Το μακό σιγά σιγά έλιωσε
Στο σημείο της επαφής με το σάλιο
Φάνηκε η αρρώστια των χειλιών
Ήταν ξεραμένα
Όπως ένα ποτάμι
Που έχασε την ιστορία του
Πόσοι μάγοι τελετουργούν
Κάτω από ένα μόνο δέρμα ;
Το δάσος ήταν παντού
Από το στόμα σου
Έβγαιναν ακόμη χαρτιά
Άχρηστα σαν ζωγραφισμένα άνθη
Μετά συνάντησα τη γλώσσα σου
Και μας σκέπασε το σάλιο
Τα χέρια σου — ο πύργος του Κάφκα
Έκαναν μια αδύναμη κίνηση προς τα μπρος
Ακουμπώντας τα πιστόλια στα μάτια μου
Μη φοβάσαι
Έχω βγάλει τις σφαίρες
Ρίξε
Τα μαλλιά σου ήταν κολλημένα
Λες και είχαν μπλεχτεί μέσα τους
Όλες οι ακρίδες της Βίβλου
Έπιασα μια και σ’ την πρόσφερα
Έτριξε πάνω στο χέρι σου
Σαν φρεσκοπλυμένο μωρό
Μετά βρεθήκαμε ενωμένοι
Με τα αγκίστρια στο στόμα
Στο δρόμο προς το μαντείο
Των νεκρών εαυτών
Διασκεδαστικά ακίνητοι
Με το καινούριο μας χώμα κοινό
Από τις εκδρομές στη λύπη
Τότε η ποίηση σου είπε
Να της δώσεις το φέρετρό σου
Να κοιμηθεί
Αυτή είναι η βάρκα μας
Σου είπα
Με πλήρεις λέξεις
(ΟΛΟΜΟΝΑΧΟΙ ΜΑΖΙ, Σμίλη 2014)
Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου 2014
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)