ΚΑΠΟΤΕ ΣΚΟΤΑΔΙ

 ΝΑΞΟΣ, βράδυ, Σεπτέμβριος 2011

Κάποια νύχτα έγινα νύχτα. Η υπόνοια μιας όποιας αυγής έχει ξεπουληθεί στους κακόφημους δρόμους των υποσχέσεων. Εκεί κάποτε, είχα συναντήσει ένα παιδί που μου είχε πει πως θα μου έδινε την ηλικία του. Δεν το πίστεψα και την πήρε πίσω. Τώρα, ως νύχτα που είμαι, όλα τα παιδικά με αποβάλλουν σα ξένο σώμα. Γιατί παιδική νύχτα δεν υπάρχει. Ό,τι παιδικό είναι φως. Λιγότερο ή περισσότερο, μα φως. Σέρνομαι προς το σκοτάδι. Το ενήλικο. Εννοείται πως μετράει η προϋπηρεσία για να αποκτήσεις μια υψηλόβαθμη θέση στην υπηρεσία του. Κάποιοι στη σειρά, καθώς περιμένουμε για την αξιολόγηση της ποιότητας του μαύρου μας, λένε πως το αφεντικό-σκοτάδι είναι ο θάνατος, άλλοι, ο έρωτας. Εγώ επιμένω στην πρώτη μου άποψη. Το μεγαλύτερο σκοτάδι είναι η ζωή. Γιατί ζωή δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο η απουσία της. Μια μαύρη σκιά ανυπαρξίας, έτοιμη για τα επόμενα θύματα που γεννάμε και την τρέφουμε. Το μαύρο, άλλωστε, είναι παμφάγο. 

Καλό φάγωμα άνθρωποι.

Μαρία Σταϊκοπούλου

(Ερασιτέχνης Άνθρωπος)


http://thanosanestopoulos.bandcamp.com/track/akrotiriasmos

ΕΠΟΧΕΣ

ραγισμένες οι λέξεις σου
χορεύουν με δεκαδικούς αριθμούς

και περιστρέφονται γύρω γύρω

ολοένα και πιο γρήγορα

σαν δερβίσικα αστέρια
που πέφτουν και σχίζουν το σύμπαν
στα δυο σαν τραπουλόχαρτο
με μια και μόνο κίνηση

ικανή να τραβήξει τη προσοχή

ακόμα κι από έναν ασκητή
που καρτερά στην έρημο

διψασμένος και πεινασμένος
αιώνες  ένα τόσο δα
μ ι κ ρ ο ύ λ ι   σημαδάκι

σαν απόδειξη
περί της ύπαρξης

θεού ή διαβόλου

μεταμφιέστηκα σε σκιά

για να μπορείς κι εσύ

κρυμμένη μέσα στις σκιές

να μου μιλάς όσο πιο σκληρά

χρειάζεται μήπως και δω

το ριζικό μου ολοκάθαρα

ήσουν μια μακριά βουτιά
σ’ ένα άγριο καταρράκτη

που ξεχυνόταν ασυγκράτητος

μέσα απ’ τα δύο σου μάτια

και παρασύρθηκα από ρεύματα

ξεπλένοντας στα κρύα
τα νερά σου

ένα σωρό τραγικούς μύθους

που είχαν γίνει με τον καιρό

δεύτερη μου φύση

θα΄ θελα να μην υπάρχει

τίποτα απ’ όλες τις εποχές
μηδεμιάς εξαιρουμένης
αν δεν συνοδεύεται

απ’ τη χαρά
ή  - έστω
απ τη λύπη σου

ΒΑΣΟΣ ΓΕΩΡΓΑΣ, biblioteque

07-04-2014

http://bibliotheque.gr/?p=37560

ΜΗ ΒΙΑΖΟΣΑΣΤΕ

Θα περιμένω μέχρι να ακουμπήσει το φεγγάρι στη θάλασσα

Θα περιμένω μέχρι να γίνει η Νάξος το σπίτι μου

Θα περιμένω μέχρι να ξεγλιστρήσει στη στεριά

Και το τελευταίο πλοίο

Ύστερα θα σαλτάρω

 

Θα περιμένω μέχρι να απογειωθούν οι μοτοσυκλέτες

Από τις βρεγμένες λεωφόρους

Να φτιάξουν γέφυρα φωτεινή μέχρι τ’ άστρα

Στη μνήμη των χαμένων φίλων

Ύστερα θα σαλτάρω

Θα περιμένω μέχρι τα δέντρα να γίνουν

Κόκκινα

Μέχρι τα χείλη της να γίνουν

Πράσινα

Ύστερα θα σαλτάρω

Θα περιμένω τα σχολικά λεωφορεία

Ν’ αλλάξουνε πορεία

Να πάνε στα πάρκα να τα γεμίσουν με παιδιά

Να μην τα ξαναπάνε ποτέ σχολείο

Ύστερα θα σαλτάρω

Θα περιμένω μέχρι να μείνουν χωρίς δουλειά

Μπάτσοι, παππάδες, δικαστές, γιατροί, μηχανικοί

(οι άλλοι και αυτοί που έχω μέσα μου)

Και επαναστάτες επαγγελματίες

Ύστερα θα σαλτάρω

Θα περιμένω μέχρι να κατεβάσουν από τους ουρανοξύστες

Και τον τελευταίο ντίλερ

Να τον βγάλουν έξω στους δρόμους της Τραϊμπέκα

Να μοιράζει φρέσκα ζεστά ψωμιά (και κρουασάν)

Ύστερα θα σαλτάρω

Θα περιμένω μέχρι τότε που κανείς δεν θα νοιώθει

Την ανάγκη να γράψει ή να διαβάσει ποιήματα ξανά

Μέχρι τότε που δεν θα υπάρχει κανένας λόγος πια

Για να σαλτάρω

Τότε θα σαλτάρω

Παναγιώτης Γαλανόπουλος

(από την υπό έκδοση συλλογή ΣΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ ΚΡΥΒΟΥΝΕ ΤΗ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ)

ΑΥΡΙΟ

Κάθε πρωί κατεβαίνω
Με λάθη στους δρόμους

Έχοντας πάντα

Λίγο από εσένα στην τσέπη μου

Οι μαθητευόμενοι μάγοι

Σέρνουν τα αόρατα κουπιά τους

Απ’ τις μασχάλες

Τα παρκάρουν δίπλα σε περίπτερα

Για να ψωνίσουν τις τελευταίες ελπίδες

Ή κάποια φάρμακα
Απαραίτητα για να συνεχίσει ο κόσμος

Είσαι ακόμη κίτρινη

Μέσα στο μπλε

Τώρα που ο ήλιος

Έχει για λίγο σαστίσει

Στα μαλλιά σου

Και η χρυσαφένια σου παιδικότητα

Έχει αποσυρθεί

Μη βάφεις τα μάτια σου σε παρακαλώ

Κυλάει το μαύρο από κάτω

Σαν μεθυσμένο

Και κάνει επίπεδα στο αίμα

Μην επιτρέψεις στον εαυτό σου
Να περάσει από εκεί

Κοίτα το κοράκι στο παράθυρο

Επαναλαμβάνει ό, τι λες

Αποδίδοντας σου

Τους ξεχασμένους καρπούς της θάλασσας

Κοίτα τα γόνατά σου

Στο πιο ψηλό τους σημείο

Έχω καρφώσει τα καλύτερα χάδια μου

Για να μην τα φτάνει κανείς

Σε διάλεξα για τα κομμάτια που έμειναν
Για τα τελευταία μέρη της συμφωνίας

Μέχρι την επόμενη στέψη

Που είναι πάλι εσύ
Πάλι και ξανά εσύ

Με την Εκάτη νεκρή

Δίπλα στα σκυλιά της

Χωρίς νυχτερίδες

Χωρίς το χειρουργικό γάντι σου
Με τις βαλίτσες σου από αύριο

Να στέκεις αφόρετη

Σαν ολοκαίνουριο ύφασμα

Χωρίς να έχεις σκουπίσει καν απ’ τα μάτια σου

Το αίμα που προηγήθηκε

Και τις κραυγές των λύκων

Μεσοπέλαγα

Που μυρίζουν διαρκώς

Κάτω απ’ τη φούστα σου

Αναγνωρίζοντας

Το θαμμένο μου πτώμα

Σ.Σ.

(01.04.2014)