ΠΟΤΑΜΙ

Πλησιάζουν Χριστούγεννα

Όλοι κόβουν δέντρα

Βάζουν επάνω τους ταράνδους

Και τραγουδούν για την χαρά και την ειρήνη

Ω! Εύχομαι να είχα ένα ποτάμι και πατινάροντας επάνω του να έφευγα μακριά.

Όμως εδώ δε χιονίζει

Παραμένει όμορφα πράσινο

Πηγαίνω να βγάλω χρήματα

Κι έπειτα να εγκαταλείψω ετούτη την τρελή σκηνή

Ω! Εύχομαι να είχα ένα ποτάμι και πατινάροντας επάνω του να έφευγα μακριά.

Ω! Εύχομαι να είχα ένα ποτάμι τόσο μεγάλο

Που να μπορούσα να κάνω τα πόδια μου να πετάξουν

Εύχομαι να είχα ένα ποτάμι και πατινάροντας επάνω του να έφευγα μακριά

Έκανα το μωρό μου να κλάψει.

Προσπάθησε σκληρά να με βοηθήσει

Ξέρεις, με χαλάρωσε

Και μ’ αγάπησε τόσο ζωηρά

Μ’ έκανε λιώσω από έρωτα

Ω! Εύχομαι να είχα ένα ποτάμι και πατινάροντας επάνω του να έφευγα μακριά.

Είμαι τόσο σκληρή για να μ’ αγγίξεις

Είμαι εγωίστρια και είμαι θλιμμένη

Τώρα έχω χαθεί κι έχω χάσει το καλύτερο μωρό

Που είχα ποτέ

Εύχομαι να είχα ένα ποτάμι και πατινάροντας επάνω του να έφευγα μακριά.

Ω! Εύχομαι να είχα ένα ποτάμι τόσο μεγάλο

Που να μπορούσα να κάνω τα πόδια μου να πετάξουν

Εύχομαι να είχα ένα ποτάμι

Και πατινάροντας επάνω του να έφευγα μακριά

Έκανα το μωρό μου να πει αντίο.

Πλησιάζουν Χριστούγεννα

Όλοι κόβουν δέντρα

Βάζουν επάνω τους ταράνδους

Και τραγουδούν για την χαρά και την ειρήνη

Ω! Εύχομαι να είχα ένα ποτάμι και πατινάροντας επάνω του να έφευγα μακριά.

 

Songwriter: Joni Mitcell, River

From the album: Blue (1971)

 Απόδοση Στίχων: Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος

[Ο Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος γεννήθηκε το 1989 στο Καρπενήσι. Ασχολείται με τη δημοσιογραφία και την κριτική λογοτεχνίας.]

 ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΑΝΤΑ ΦΕΥΓΟΥΝ

ΦΕΥΓΟΥΝ οι άνθρωποι. Φεύγουν από δίπλα σου, απ’ τη ζωή σου, απ’ τον κόσμο σου. Φεύγουν και γίνονται αναμνήσεις κάπου στο βάθος του μυαλού. Σκέψεις σκόρπιες και πρόσωπα θολά, δίχως χρώματα κι αρώματα. Μόνο μια αίσθηση σου αφήνουν, μοναδική ο καθένας, απ’ ότι μπόρεσε να σε κεράσει για όσο βρέθηκε στο δρόμο σου.

ΦΕΥΓΟΥΝ οι άνθρωποι και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι’ αυτό. Κανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι. Στιγμές χαράς, στιγμές απώλειας. Τρενάκι που ανεβοκατεβαίνει η ζωή με επιβιβάσεις άγνωστες κι αναχωρήσεις ξαφνικές. Εσύ ριζωμένος στο κάθισμα κοιτάς απ’ το τζάμι τους σταθμούς και στέκεσαι ακίνητος. Σαν τους εφιάλτες που σε βρίσκουν τη νύχτα να προσπαθείς να ουρλιάξεις και φωνή να μη βγαίνει.

ΦΕΥΓΟΥΝ εκείνοι που έχουν έρθει για καλό. Που σε γεμίζουν με αγάπη και καλοσύνη. Εκείνοι που μαζί τους νιώθεις τις μέρες ομορφότερες και τα ποτήρια μισογεμάτα. Εκείνοι που η φωνή τους σε ηρεμεί και οι συμβουλές τους σε πάνε ένα βήμα παρακάτω. Απομακρύνονται και χάνονται και δεν μπορείς μήτε να θυμώσεις, μήτε να κάνεις τίποτα γι’ αυτό. Μόνο να το υπομείνεις μπορείς. Είναι δύσκολη η απώλεια. Είναι μεγάλο το κενό. Είναι τρύπες μέσα σου που θα μείνουν πάντα έτσι. Κενές. Δεν μπαζώνονται, δεν καλύπτονται, δε φτιάχνονται. Μένουν τρύπες. Κανένας άλλος δεν μπορεί να αναπληρώσει το κενό εκείνου που φεύγει. Δεν υπάρχει αντικαταστάτης, ούτε αναπληρωματικός. Μοναδικοί άνθρωποι, μοναδικό και το άδειασμα που αφήνουν με το φευγιό τους.

ΔΕΝ ΠΑΛΕΥΕΤΑΙ ο χαμός. Δεν ξεπερνιέται, δεν ξεχνιέται. Όσο και να περνάει ο χρόνος, όσο και να αλλοιώνονται τα πρόσωπα, πάντα μια στιγμή, μια σκηνή, μια μυρωδιά, μια φράση, θα έρθει να χτυπήσει μέσα σου το δικό σου, προσωπικό καμπανάκι της μνήμης. Θα θυμηθείς. Δε σου έχει απομείνει και τίποτα άλλο να κάνεις, πουθενά να πιαστείς. Μόνο να θυμηθείς μπορείς. Να θυμηθείς και να αγγίξεις για λίγα δεύτερα τον άνθρωπο που έχασες. Θυμάσαι και χαμογελάς. Θυμάσαι και δακρύζεις. Πόσα γέλια, πόσους τσακωμούς μοιραστήκατε. Πόσες φορές είχε δίκιο και πόσες έκανε πίσω στο πείσμα σου. Κανείς δε σε νοιαζόταν έτσι. Δεν έχει σημασία το πόσο νοιαζόταν. Σημασία έχει το πως νοιαζόταν κι αυτό το «πώς» δεν μπορείς να το ξαναβρείς. Είπαμε. Μοναδικά τα κενά. Μοναδικός κι ο τρόπος που δημιουργήθηκαν.

ΦΕΥΓΟΥΝ οι άνθρωποι που δέθηκες μαζί τους. Εκείνοι που τους χάρισες τα πιο «πολλά» σου κι αρκέστηκαν στα «λίγα» σου. Εκείνοι που μιλούσαν στην καρδιά σου κι άκουγαν τα μάτια σου. Φεύγει η οικειότητα και η ασφάλεια που ένιωθες μαζί τους. Χώνονται σε μια βαλίτσα μαζί με όσα άλλα δώρα έφεραν όταν μπήκαν στη ζωή σου. Στέκεσαι μόνος πια να ρωτάς γιατί. Μετράς πληγές κι αρνείσαι να προχωρήσεις. Κανείς δε θα ‘ναι σαν κι αυτούς που «έφυγαν». Εσύ το ξέρεις και πονάς περισσότερο. Πώς να τα βάλεις με το θάνατο; Πώς να γυρίσεις πίσω το χρόνο; Πώς να χαρίσεις ζωή σε κάτι που μέσα σου κατακτά την αθανασία;

ΦΕΥΓΟΥΝ οι άνθρωποι που αγαπάς περισσότερο. Λες και μια μαγική δύναμη στους έστειλε για λίγο. Τόσο όσο να δεις το καλό και ποτέ να μη συμβιβαστείς με τίποτε λιγότερο. Φεύγουν εκείνοι που σε αγάπησαν περισσότερο. Φεύγουν αλλά σου αφήνουν μερίδιο απ’ την αγάπη τους για να ‘χεις να πορεύεσαι τις στιγμές που σου λείπουν. 

ΦΕΥΓΟΥΝ αλλά τουλάχιστον ήρθαν.

Κείμενο: Κατερίνα Χήναρη

Thessaloniki Arts and Culture, http://www.thessalonikiartsandculture.gr

ΠΟΥΤανΕΣ ΚΑΙ ΠΡΙΓΚΙΠΕΣ

Στις μέρες μας ο Θεός είναι νεκρός. Τον έχουμε σκοτώσει και είμαστε ορφανοί. Τα λόγια που λέμε, τα μεγάλα, τα επουράνια, τα πνευματικά, όχι μόνο δεν ακτινοβολούν πίστη, αλλά φανερώνουν την αγωνία μας να καλύψουμε την έλλειψη της πίστεώς μας. Γιατί η πίστη δεν μεταδίδεται με μπλα μπλα, αλλά ακτινοβολεί. Δεν λες εγώ πιστεύω, αλλά ο τρόπος που ζεις δείχνει ότι πιστεύεις. Σήμερα ο τρόπος ζωής όλων  δείχνει ότι δεν πιστεύουμε. Προσεγγίζουμε την πίστη σαν ένα καταναλωτικό αγαθό. Έχουμε από αυτό, από εκείνο, τα έχουμε όλα και λέμε άντε τώρα να εξασφαλίσουμε και ένα οικοπεδάκι στον παράδεισο. Ο Ιησούς, πώς να το κάνουμε, δεν μίλησε για τις προγαμιαίες σχέσεις, αλλά είπε ξεκάθαρα πως δεν γίνεται να υπηρετεί κάποιος δύο Κυρίους, τον Θεό και τον Μαμωνά. Είπε επίσης πως όποιος έχει δύο χιτώνες, θα τα χάσει όλα.

Ο Χριστός λέει ότι η πορνεία έρχεται από την καρδιά του ανθρώπου. Δεν καταδικάζει κανέναν αμαρτωλό. Μόνο τον υποκριτή. Το πνεύμα του Χριστού δεν είναι νομικό, αλλά προσπαθεί να δείξει ποια είναι η ουσία της αμαρτίας. Δεν είναι μια εξωτερική συμπεριφορά. Για παράδειγμα, φόνος για τον Χριστό είναι η απόρριψη του άλλου.

Πατήρ Φιλόθεος Φάρος

μέρος από τη συνέντευξη που δόθηκε στον Νίκο Παπαχρήστου για την Καθημερινή

*Ο π. Φιλόθεος Φάρος σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Πάντειο Σχολή, Νομικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Ποιμαντική Ψυχολογία στις ΗΠΑ. Υπηρέτησε ως ιερέας-σύμβουλος στο νοσοκομείο J.B. Thomas Day Care παρέχοντας ποιμαντική υποστήριξη σε νεαρά ζευγάρια που τα παιδιά τους αντιμετώπιζαν σοβαρές ασθένειες καθώς επίσης και ως προϊστάμενος του τμήματος Οικογενειακής Στήριξης στην πρότυπη ψυχιατρική κλινική Human Resource Institute στη Βοστώνη από το 1970 μέχρι το 1976. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1976, ασχολήθηκε συστηματικά με το συγγραφικό έργο. Σήμερα, συνταξιούχος πλέον, λειτουργεί κάθε Κυριακή στον Άγιο Νικόλαο Ραγκαβά της Πλάκας. Πάντοτε μετά τη λειτουργία συζητάει με νέα ζευγάρια και νέους για τα θέματα που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους. 

**Ο τίτλος είναι δικός μου. Για να μην παρεξηγηθούμε. Όπως και οι φωτογραφίες. 

***Το μόνο πεπρωμένο είναι η αλήθεια.