ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΧΩΡΙΣ ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΙ ΧΑΡΤΙ

Έχω έναν ανεπανόρθωτο θάνατο μέσα μου να μαγέψω. Έναν άσχημο γκρεμό. Να ξεγελάσω. Έχω ένα τέλος. Ένα ατέλειωτο τέλος να χωρέσω, είπε.

ΜΟΝΙΜΩΣ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟ

Ο κόσμος νομίζει πως δουλειά των συγγραφέων είναι να γράφουν βιβλία, ενώ εκείνοι πρέπει να ταϊζουν ένα στόμα μονίμως ανοιχτό, μονίμως πεινασμένο. Και να προσεύχονται παράλληλα αυτό το στόμα να μην ξεπεινάσει ποτέ, τουλάχιστον μέχρι να φτάσει το κείμενο στο τέλος του.

Χρήστος Αγγελάκος

 

 

ΠΑΝΤΑ Η ΝΑΞΟΣ

Σε όποιο νησί και αν κατεβαίνω, πάντα η Νάξος θα φαίνεται.

[Να μπαίνουμε νικητές στις πόλεις. Να μπαίνουμε.]

ΜΕ ΕΜΜΟΝΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ

Και καθώς όλοι οι καλοί κίνδυνοι έχουν σωπάσει και το φεγγάρι σιγά σιγά, ενόψει του επικείμενου θέρους, απομακρύνει τις πλεκτάνες του, μένει η ηχηρή απόδειξη ενός κόσμου που με εμμονική διάθεση αντιστέκεται στη φθορά των χρονικών ορίων.

Χωρίς δακτυλικά αποτυπώματα.

Σ.Σ.

ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΔΑΙΜΟΝΑ ΕΑΥΤΟΥ

Σμίλη, 2015

ΧΩΡΙΣ ΑΛΛΑ

Σε μια χώρα γερασμένη, ανεπαρκή

Κάτι σαν την Ισπανία ανάμεσα σε δυο εμφυλίους

πολέμους

Σ' ένα χωριό δίπλα στη θάλασσα

Να κατέχω ένα σπίτι και λιγοστή γη

Και ανάμνηση καμία

Να μη διαβάζω

Να μην υποφέρω

Να μη γράφω

Να μην έχω λογαριασμούς

Και να ζω σαν ένας ξεπεσμένος ευγενής

Ανάμεσα στα ερείπια της ευφυΐας μου.

Jaime Gil De Biedma (Barcelona, 1929 - 1990)

De vita beata