Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ

                                                                                                                                                              στην ίδια

[HOW TO SPEAK POETRY]

Πάρε τη λέξη πεταλούδα. Για να πεις αυτή τη λέξη δεν χρειάζεται να κάνεις τη φωνή σου πιο ελαφριά από ένα γραμμάριο, ούτε χρειάζεται να την εφοδιάσεις με μικρά σκονισμένα φτερά. Δεν χρειάζεται να φανταστείς μιαν ηλιόλουστη ημέρα ή ένα χωράφι με ασφοδέλους. Δεν είναι απαραίτητο να είσαι ερωτευμένη, ή να έχεις ερωτευτεί τις πεταλούδες. Η λέξη πεταλούδα δεν είναι η πραγματική πεταλούδα. Υπάρχει η λέξη μα υπάρχει και η πεταλούδα. Αν μπερδέψεις αυτά τα δυο, οι άνθρωποι θα έχουν κάθε δικαίωμα να σε κοροϊδεύουν. Μην το παρακάνεις με τη λέξη. Μήπως προσπαθείς να υπονοήσεις ότι αγαπάς τις πεταλούδες τελειότερα από οποιονδήποτε άλλον, ή ότι πραγματικά αντιλαμβάνεσαι τη φύση τους; Η λέξη πεταλούδα είναι απλά ένα δεδομένο. Δεν είναι μια ευκαιρία για να πλανιέσαι στον αέρα, να πετάξεις ψηλά, να πιάσεις φιλία με τα λουλούδια, να συμβολίσεις την ομορφιά και το εύθραυστο, ή να υποδυθείς την πεταλούδα με οποιονδήποτε άλλον τρόπο. Μην υποδύεσαι τις λέξεις. Ποτέ μην προσπαθήσεις να υψωθείς από το πάτωμα, όταν μιλάς για πέταγμα. Ποτέ μην κλείνεις τα μάτια, μην τινάζεις απότομα το κεφάλι σου στο πλάι, όταν μιλάς για θάνατο. […]

Απόφυγε τη διάνθιση. Μη φοβηθείς να είσαι αδύναμη. Σου πηγαίνει να ‘σαι κουρασμένη. Μοιάζεις ότι θα μπορούσες να συνεχίζεις πολύ ακόμα. 

Έλα τώρα στην αγκαλιά μου. Για μένα είσαι η εικόνα της ομορφιάς.

Leonard Cohen, Η μουσική του ξένου, εκδ. Ιανός

Μτφ. Λίνα Νικολακοπούλου

ΛΑΧΤΑΡΩ

 

Μόνο ο έρωτας μπορεί να με σώσει και ο έρωτας με καταστρέφει
Sarah Kane, Crave


ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΟΙΜΑΜΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ. Και να σου κάνω τα ψώνια σου, και να σου κουβαλάω τις σακούλες σου. Και να σου λέω πόσο πολύ μου αρέσει να είμαι μαζί σου. Και να θέλω να παίζουμε κρυφτό. Και να σου δίνω τα ρούχα μου. Και να σου λέω πόσο μ' αρέσουν τα παπούτσια σου. Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να κάνεις μπάνιο. 

ΚΑΙ ΝΑ ΣΟΥ ΤΡΙΒΩ ΤΟ ΣΒΕΡΚΟ ΣΟΥ. Και να σου φιλάω τα πόδια σου. Και να σου κρατάω το χέρι σου. Και να βγαίνουμε για φαγητό, και να μη με νοιάζει που θα μου τρως το δικό μου. Και να σου δακτυλογραφώ την αλληλογραφία σου. Και να σου κουβαλάω τα ντοσιέ σου. Και να γελάω με την παράνοιά σου. Και να σου δίνω κασέτες που δε θα τις ακούς. Και να βλέπουμε καταπληκτικές ταινίες, και να βλέπουμε απαίσιες ταινίες. Και να μαλώνουμε για το ραδιόφωνο. 

ΚΑΙ ΝΑ ΣΕ ΒΓΑΖΩ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΟΤΑΝ ΚΟΙΜΑΣΑΙ. Και να σηκώνομαι πρώτη για να σου φέρω καφέ και κουλούρια και γεμιστά κρουασάν. Και να πηγαίνουμε για καφέ στο Φλοράντ τα μεσάνυχτα. Και να σ’ αφήνω να μου κάνεις τράκα τσιγάρα. Και να μην καταφέρνω ποτέ να βρω ένα σπίρτο. Και να σου λέω τι είδα στην τηλεόραση χτες το βράδυ. Και να μη γελάω με τα αστεία σου. 

ΚΑΙ ΝΑ ΣΕ ΘΕΛΩ ΤΟ ΠΡΩΙ, αλλά να σ’ αφήνω να κοιμηθείς λίγο ακόμα. Και να φιλάω την πλάτη σου, και να χαϊδεύω το δέρμα σου. Και να σου λέω πόσο μα πόσο αγαπώ τα μαλλιά σου, τα μάτια σου, τα χείλη σου, το λαιμό σου, το στήθος σου. Και να κάθομαι στις σκάλες και να καπνίζω, ώσπου να γυρίσει σπίτι ο διπλανός σου. Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να γυρίσεις σπίτι εσύ. Και να τρελαίνομαι όταν αργείς. Και να ξαφνιάζομαι όταν γυρίζεις νωρίτερα. 

ΚΑΙ ΝΑ ΣΟΥ ΧΑΡΙΖΩ ΗΛΙΟΤΡΟΠΙΑ. Και να πηγαίνω στο πάρτι σου και να χορεύω ώσπου να πέσω ξερή. Και να ’μαι δυστυχισμένη όταν έχω άδικο. Και να ’μαι ευτυχισμένη όταν με συγχωρείς. Και να χαζεύω τις φωτογραφίες σου. Και να παρακαλάω να σ’ ήξερα μια ζωή. Και ν’ ακούω τη φωνή σου στο αυτί μου. Και να νιώθω το δέρμα σου πάνω στο δέρμα μου. Και να τρομάζω όταν θυμώνεις. Και το ένα σου μάτι να κοκκινίζει και το άλλο γαλάζιο. 

ΚΑΙ ΝΑ Σ’ ΑΓΚΑΛΙΑΖΩ ΟΤΑΝ ΣΕ ΠΙΑΝΕΙ ΑΓΩΝΙΑ. Και να σε κρατάω σφιχτά όταν πονάς. Και να σε θέλω όταν σε μυρίζω. Και να σε πληγώνω όταν σε αγγίζω. Και να κλαψουρίζω όταν είμαι πλάι σου, και να κλαψουρίζω όταν δεν είμαι. Και να κυλάει το σάλιο μου πάνω στο στήθος σου. Και να σε πλακώνω και να σε πνίγω τις νύχτες. Και να ξεπαγιάζω όταν μου παίρνεις τις κουβέρτες, και να ζεσταίνομαι όταν δε μου τις παίρνεις, Και να λιώνω όταν χαμογελάς και να διαλύομαι όταν γελάς.

ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΟΤΑΝ ΛΕΣ ΟΤΙ ΣΕ ΑΠΟΡΡΙΠΤΩ. Και ν’ αναρωτιέμαι πώς σου πέρασε ποτέ απ’ το νου ότι εγώ θα μπορούσα ποτέ να σε απορρίψω. Και ν’ αναρωτιέμαι ποιος είσαι, αλλά να σε δέχομαι έτσι όπως είσαι. Και να σου λέω για το μαγεμένο δάσος, τον άγγελο του δέντρου, το κορίτσι που πέρασε πετώντας τον ωκεανό επειδή σ’ αγαπούσε. Και να σου γράφω ποιήματα, και να αναρωτιέμαι γιατί δε με πιστεύεις. Και να σ’ αγαπάω τόσο βαθιά που να μη μπορώ να το βάλω σε λόγια. 

ΚΑΙ ΝΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΟΥ ΠΑΡΩ ΕΝΑ ΓΑΤΑΚΙ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟ ΖΗΛΕΥΩ, γιατί θα το προσέχεις περισσότερο από μένα. Και να μη σ’ αφήνω να σηκωθείς απ’ το κρεβάτι όταν πρέπει να φύγεις. Και να σου αγοράζω δώρα που εσύ δεν τα θέλεις, και πάλι να τα παίρνω πίσω. Και να σου λέω να παντρευτούμε, και συ να μου λες πάλι όχι. Αλλά εγώ να σ’ το λέω και να σ’ το ξαναλέω, γιατί όσο κι αν νομίζεις πως δεν το λέω σοβαρά, εγώ πάντα σοβαρά το έλεγα, από την πρώτη φορά που στο είπα.

ΚΑΙ ΝΑ ΤΡΙΓΥΡΙΖΩ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗ ΝΙΩΘΩ ΑΔΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ. Και να θέλω ό, τι θέλεις. Και να νομίζω πως χάνομαι, αλλά να ξέρω πως πλάι σου είμαι ασφαλής. Και να σου μιλάω για ό, τι χειρότερο έχω μέσα μου. Και να προσπαθώ να σου δίνω ό, τι καλύτερο έχω μέσα μου γιατί δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο. Και να σου λέω την αλήθεια, αν και κατά βάθος δε θέλω. Και να προσπαθώ να είμαι ειλικρινής, γιατί ξέρω πως το προτιμάς. 

ΚΑΙ ΝΑ ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ ΟΛΑ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ και ωστόσο να περιμένω άλλα δέκα λεπτά πριν με πετάξεις έξω απ’ τη ζωή σου. Και να ξεχνάω ποια είμαι. Και να κάνουμε έρωτα στις τρεις το πρωί. Και κάπως, με κάποιον τρόπο να σου εκφράζω έστω και λίγο

τον ακάθεκτο,

τον ακατάλυτο,

τον ακατάσβεστο,

το μεταρσιωτικό,

τον ψυχαναληπτικό,

τον άνευ όρων,

τον τα πάντα πληρούντα,

τον δίχως τέλος και δίχως αρχή,

Έρωτά μου

για σένα.

Sarah Kane (1971 – 1999)

Crave

Μετάφραση: Τζένη Μαστοράκη 

*H Sarah Kane (3 Φεβρουαρίου 1971-20 Φεβρουαρίου 1999) γεννήθηκε στο Brentwood του Έσσεξ. Σπούδασε θέατρο στο πανεπιστήμιο του Μπρίστολ και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο τμήμα συγγραφής θεατρικών έργων του πανεπιστημίου του Μπέρμινγχαμ. Τα έργα της ασχολούνται με την αγάπη, τη σεξουαλική επιθυμία, τον πόνο, τα ψυχικά, αλλά και σωματικά βασανιστήρια και το θάνατο. Το πρώτο της θεατρικό έργο, Blasted, ανέβηκε το 1995 στο μικρό θέατρο Royal Court Upstairs, προκαλώντας σκάνδαλο σε κοινό και κριτικούς, εξαιτίας του περιεχομένου ωμής βίας και κανιβαλισμού. Το Crave (Λαχταρώ) είναι το ένα μακρύ ερωτικό ποίημα της Σάρα Κέιν, απόσπασμα από τον ομότιτλο ποιητικό μονόλογο με τον τίτλο Crave που γράφτηκε το 1998. Άλλα έργα της είναι τα: Φαίδρας Έρως (Phaedra’s Love), 1996, Καθαροί, Πια (Cleansed), 1998, Λαχταρώ (Crave), 1998, 4.48 ψύχωση (4.48 Psychosis), 1998. Η Κέιν υπέφερε από κατάθλιψη και είχε νοσηλευτεί στην ψυχιατρική κλινική Maudsley στο Λονδίνο. Αυτοκτόνησε το Φεβρουάριο του 1999. Ήταν 28 χρονών.

ΑΝ ΚΛΕΙΣΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

 

Μωρό μου νιώθω τόσο φοβισμένη μέσα μου

Και πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω

Είναι αγάπη αυτό που έχω στο μυαλό μου

Ή είναι απλώς φαντασία;

Ο παράδεισος είναι στην παλάμη του χεριού μου

Και  περιμένει εδώ για σένα

Τι άλλο θα μπορούσα να κάνω

Με μια τραγική παιδική ηλικία;

Αν κλείσω τα μάτια μου για πάντα

Θα παραμένουν άραγε όλα αναλλοίωτα;

Αν κλείσω τα μάτια μου για πάντα

Θα μείνουν όλα ίδια;

Μερικές φορές είναι δύσκολο να κρατηθώ

Πολύ δύσκολο να κρατηθώ απ’ τα όνειρά μου

Δεν είναι πάντα αυτό που φαίνεται

Όταν έρχεσαι πρόσωπο με πρόσωπο με μένα

Είσαι σαν στιλέτο

Που χώνεται στην καρδιά μου

Και δοκιμάζεις το αίμα από την λεπίδα μου

Όταν κοιμόμαστε

Θα μου προσφέρεις καταφύγιο

Στο θερμό και σκοτεινό τάφο σου;

Αν κλείσω τα μάτια μου για πάντα

Θα παραμένουν άραγε όλα αναλλοίωτα;

Αν κλείσω τα μάτια μου για πάντα

Θα μείνουν όλα ίδια;

Θα με πάρεις επιτέλους;

Όχι, δεν μπορώ να αντέξω τον πόνο

Θα με εμπιστευόσουν ποτέ;

Όχι, δεν θα ξανανιώσω ποτέ το ίδιο

Καταλαβαίνω ότι ήμουν σκληρή μαζί σου

Ξέρω ότι σου έχω πει ψέματα

Αν θα μπορούσα να έχω μόνο μία ακόμη επιθυμία

Θα σκούπιζα τις αράχνες από τα μάτια μου

Αν κλείσω τα μάτια μου για πάντα

Θα παραμένουν άραγε όλα αναλλοίωτα;

Αν κλείσω τα μάτια μου για πάντα

Θα μείνουν όλα ίδια;

Κλείσε τα μάτια σου

Κλείσε τα μάτια σου

Πρέπει να κλείσεις τα μάτια σου για μένα

Songwriter: Lita Ford

Duet with Ozzy Osbourne

From the album: Lita (1988)

Μετάφραση: Σταύρος Σταυρόπουλος

Lyrics © RCA Records

ΕΣΥΕΓΩ

 

Για σένα

αν ακούς

σε αποκαλώ έρωτα, έρωτα

σε γεύω απρόσμενη θάλασσα

με την αλμύρα να σχηματίζει τα αρχικά σου

σε νιώθω ασπόνδυλο πόνο

να έρπεσαι, με έρπεις

βρίσκεσαι εδώ εκεί στον κόσμο

που δύει όταν του πεις

σε θωρώ αδιασάλευτο ήλιο

με ανθίζεις δειλινό όταν όλοι πεθαίνουν

συ γίνεσαι μυστική αυγή

μιας ατέλειωτης μέρας

με μαθαίνεις να γράφομαι

στη γυμνή σάρκα χαμηλού φωτισμού

σε αιώνια στιγμή του πρώτου ιδρώτα

με ανασυνθέτεις σχήματα μιας άλλης γεωμετρίας

σε διαβάζω σύστημα Braille υποταγμένης αφής

σε ορθογραφία της αγάπης - η αγάπη πάντα με ήτ(τ)α*

ο έρωτας; ρωτάς, ε;**

σε καταπίνω πίνοντας κύματα κραδασμούς κρίματα*

της θάλασσάς μου που στέγνωσε στο αναμμένο βλέμμα σου

τώρα στεριά στεγνή σαν σελήνη

ξελιγώνεται βλέποντάς σε

να εξαγνίζεσαι στο άδειο τοπίο του τόπου μου

συ κόσμος κόσμου απόκοσμου

εγώ αέρας έρμαιο της αναπνοής σου

εσύ ερήμην σου

εγώ εις γνώσιν μου

παραδόθηκα θύραθεν εντός σου

συ η βαθιά μουσική των ματιών

πλάι στα αιμάτινα συρματοπλέγματα

των λεηλατημένων σωμάτων από λάθος συμμαχίες

σε υμνώ με σιωπή αποκαλυπτική των πάντων μου

εγώ Μαγδαληνή που κλαίει σε κάθε μνήμη σταυρού

εσύ καρφιά της ειμαρμένης μέρας

κρατάς στο λατρεμένο χέρι σου

κατάλληλα για την καρδιά μου

Καρδιά μου

Αναλήφθηκα σε σένα.

Ερασιτέχνης Άνθρωπος

(Μαρία Σταϊκοπούλου)

*Σταύρος Σταυρόπουλος

**Μαρία Χρονιάρη

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ BLOG ΤΗΣ

 http://erasitexnisan.blogspot.gr/2014/08/blog-post_15.html

ΜΟΝΩΔΙΑ

Ο καθένας αξίζει όσο αξίζουν εκείνα για τα οποία έχει φροντίσει.

ΜΑΡΚΟΣ ΑΥΡΗΛΙΟΣ, Εις εαυτόν

Οι άνθρωποι που πέρασαν άφησαν τρύπες από μάτια παντού: Απρόσμενοι αεραγωγοί. Θανάτου. Μέσα τους καπνίζει ο κόσμος, όλο και χειρότερος. Γυαλιστερός. ψεύτικος, πρώην. Έχουν και τα ατελεύτητα ένα τέλος. Αποκαλυπτικό. Αντάξιο του ονόματός τους. Αντάξιο σύμπαν. Αναλφάβητων ψυχών.

Η δική μου αναπνοή παραμένει.

Σ.Σ.