ΠΡΙΝ ΛΙΓΟ...

 

ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗΣ (1958 - 2014)

ΑΝΤΙΟ ΜΙΧΑΛΗ

http://www.avgi.gr/article/2688457/efuge-apo-ti-zoi-o-agonistis-ekdotis-mixalis-protopsaltis 

 http://www.enallaktikos.gr/ar5096el_o-kokkoras-poy-lalei-sto-skotadi-siwpise-proswrina-toy-andrea-roymeliwti.html

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΙΩΝΙΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ

 

[Η άμεση ανταπόκριση της Τζίνας Πολίτη, για το βιβλίο των Δ.Δημητριάδη – Γ. Αλισάνογλου «Προς Αυτή Την Αλόγιστη Κατεύθυνση», εκδόσεις Σαιξπηρικόν, 2013]

 

Αγαπημένοι μου φίλοι Γιώργο και Δημήτρη,
 

Δεν είναι ευχάριστο για μια γριά
να τη χώνουν νυχτιάτικα στο μίξερ της ποίησης
και να μπερδεύεται εντός του με ανθοδέσμες λέξεων,
με χυμούς σωμάτων, φαλλούς και Βαβυλώνες, ενώ
κονιορτοποιούνται με ταχύτητα φωτός
τα σκευρωμένα μέλη της.
Τί χρώσταγε η γριά ενώ βάδιζε με όση
αξιοπρέπεια τις επιτρέπουν οι καιροί,
ολομόναχη, προς τη μοναδική κατεύθυνση
ένθα το τίποτα και η κομποστο-ποίηση;
Διότι, κανένας Χουντίνι-ποιητής δεν μπορεί πια να της πει
that death shall have no dominion!
Ήταν ψέμμα το δέντρο της ζωής
κι ψέμμα το δέντρο της γνώσης (το γνωρίζετε πονηροί!)
και το σώμα καταδικασμένο μιας εξ’αρχής
να αφοδεύει σε λευκούς λουτροκαμινέδες.

 

 

Δε λέω, λαίμαργα διάβασα τα ποιήματά σας
(γιατί έχω χάσει κάθε επιθυμία για στέρεη τροφή),
γεύση και όσφρηση ανέκτησα
ακόμα και τα προσθετικά μου δόντια που κουνιούνται.
ακινητοποιήθηκαν προς στιγμήν!
Ήταν ωραίο πολύ το γεύμα.
Όμως, φίλοι αγαπημένοι, αν και προσπάθησα,
δεν μπόρεσα να ενοθονιστώ,
έμεινα με το πλήθος.
Πολύ μικρή (πάνε 73 χρόνια) έχασα το εγώ
κάπου μες τις ρωγμές της Ιστορίας,
ένθα η λύπη, ο πόνος και ο ανθρώπινος στεναγμός.

 

Αχ! να μπορούσα να ξεγελαστώ
κι από το μίξερ να μην ξαναβγω!

 

Με αγάπη και στους δυο,
ευχαριστώ,

Τζίνα

 

 

 

ΚΑΛΥΨΕ ΜΕ

Οι καιροί είναι δύσκολοι τώρα, όσο πάει γίνονται σκληρότεροι
Αυτός ο παλιός κόσμος είναι τραχύς και αγριεύει κι άλλο
Κάλυψέ με,  μωρό μου, έλα, κάλυψέ με
 

Έψαχνα για έναν σύντροφο που θα έρθει μέσα σε όλα και θα με καλύψει
Υποσχέσου μου, μωρό μου, ότι δεν θα τους αφήσεις να μας βρουν
 

Κράτα με στην αγκαλιά σου και ας αφήσουμε την αγάπη μας να μας τυφλώσει
Κάλυψέ με, κλείσε την πόρτα και κάλυψέ με
Αναζητούσα έναν σύντροφο που θα έρθει μέσα σε όλα και θα με καλύψει

Έξω βρέχει, το χιόνι μας οδηγεί
Μπορώ να ακούσω τον άγριο ​​άνεμο να φυσάει
Σβήσε το φως, αμπάρωσε την πόρτα
Δεν ξαναβγαίνω εκεί έξω άλλο

Έξω όλος ο κόσμος προσπαθεί μόνο να πετύχει
Λοιπόν, έχω δει αρκετά, δεν θέλω να δω άλλο πια
 

Απλά κάλυψέ μου, έλα μέσα και κάλυψέ με
Το μόνο που ζητούσα ήταν ένα σύντροφο να έρθει μέσα

Και να με καλύψει

Lyrics by Bruce Springsteen
Video: The Boombox Hearts

Μετάφραση: ΣΣ

ΣΕ ΣΙΩΠΩ ΜΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΑΝΤΗ ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ

ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΑΦΙΕΡΩΣΗ

Για κείνον με την αντρίκια φωνή-ματιά και με χέρια μεγάλες φτερούγες που δεν τις ξεχνάω    το απόγεμα είπες    τριάντα χρόνια σε περίμενα    κι ένιωσα πρώτη φορά «le vierge le vivace et le bel aujourd’hui»    μετά έντονος αέρας αγάπης άνοιξε διάπλατα ένα παράθυρο μέσα μου και μπήκανε μεγάλες σταγόνες αγαλλίασης καθώς ο νοτιάς έστριβε βουίζοντας απ’ τη γωνιά της καρδιάς μου    το σώμα είναι χώμα    διψασμένο από σένα έμαθε τις πλημμύρες του έρωτα    πολλά νομίζω θα μιλήσω τώρα πολλά που φύλαγα σε μια κρυψώνα    θα τ’ απλώσω εδώ όσο μπορώ καλύτερα και ό, τι θέλει ας γενεί    στοές θα σκάψω κάτω πάνω μέσα απ’ τα λόγια   τι συνεννόηση θα’ χουμε αλλιώτικα    ήρθανε βλέπεις κι έδεσαν στις δικές μας σημαδούρες ξένοι με διαφορετικές γλώσσες    πως τρυπώνω τα χέρια μου παραμάσχαλα αναμένοντάς σε τις νύχτες όταν κρυώνω    έτσι αυτή τη στιγμή έχωσα εδώ και θα χώνω αλλού λέξεις κλεμμένες ή δικές μου που σου αρέσανε για να σε χαϊδεύει η μουσούδα του γραφτού μου    πάλι ό, τι βρω δικό σου θα το φάω θα το τραγανίσω θα το καταπιώ ώσπου μιαν ώρα μες στο λιοπύρι θα μου βγει αχνός ίδρωτας πάνω απ’ το στόμα    θα’ θελα ν’ ακουμπήσω δίπλα σου κι άλλα της εκλογής μου    μέρη μέρη διάσπαρτα με ασφόδελους ή μεγάλες άγριες μαργαρίτες και πιο πέρα έναν τεράστιο κέδρο του Λίβανου    αλλού πάλι να’ χει αμμόλοφους με σπόνδυλους από δωρικές κολόνες αραδιασμένους χάμω    θα’ σου έρθει κείνο το κυβικό κλουβί που σου’ χω τάξει με μικρά κόκκινα γαρίφαλα μέσα να πετάνε πέρα δώθε τραγουδώντας φλογερά    και σαν λαχανιάζω από τον πολύ οίστρο θα’ θελα τότε οι κουβέντες μου να’ ναι για σένα ξόμπλια όμοια με πέρδικας φτερά    θα’ θελα μερικά από τ’ αστεία που μαζί ξαναφέρναμε (α εκείνες οι συμπαιγνίες) να χαμογελάνε ακόμα με λακκούβες στην άκρη των χειλιών    θα’ θελα να είχαμε πάει οι δυο μας στην πόλη άλλοθι όλων των σύννεφων    θα’ θελα όταν τα σανίδια κάτω στο πάτωμα τρίζουνε ξαφνικά τη νύχτα την ίδια ώρα που τα έπιπλα και η κασέλα αντιλαλούν    θα’ θελα να δημιουργείται το γνωστό έργο της συγκεκριμένης μουσικής που λέγεται «κοντσέρτο για έναν άνθρωπο μόνο»    θα’ θελα εσένα που η καρδιά σου πιάνει από την διώρυγα του Μπέριγκ μέσα απ’ όλη τη Ρωσία και απ’ το φαράγγι Λονδίνο Παρίσι Γενεύη για να φτάσει ως το Αιγαίο    θα’ θελα όποιοι και να’ ναι οι πόθοι που έχεις να σου τους φέρνει ο γέρο άνεμος μπροστά σου εκεί που στέκεις    να πέφτουνε βροχή όπως τα βατράχια τα σαλιγκάρια και άλλα μικρά ζώα που μας έρχονται έτσι από μακρινές περιοχές υπερπόντιες    να σε κοιτάει ο κόσμος και να σαστίζει βλέποντας τον εσαεί ευδαίμονα άντρα    μαζί δεν λέγαμε ότι για την τύχη μας οι πόθοι σαν χορταίνουν άλλους πόθους γεννάνε

θα' θελα    μα πόσο θα' θελα    ναι θα' θελα    αμέσως    τώρα τώρα

θέλω να ξεμαλλιάσω λίγο τη σύνταξη για να σε τραγουδήσω όπως

έμαθα στο Παρίσι

εσένα σ' έχω Δεινόσαυρο από τους πιο εκπληκτικούς

εσένα σ' έχω βότσαλο φρούτο απαλό που τ' ωρίμασε η θάλασσα

σ' ερωτεύω

σε ζηλεύω

σε γιασεμί

σε καλπασμό αλόγου μες στο δάσος το φθινόπωρο

με φοράω νέγρικο προσωπείο για να μας θέλεις εσύ

με κεντρίζεις μεταξένια    άσπρο μου κουκούλι

με κοιτάζεις    πολύ προσεκτικά

tu m' abysses

tu m' oasis

je te gougouch

je me tombeau bientôt

εσένα σ' έχω δέκα ανθρώπους του Giacometti

σ' έχω κόνδορα καθώς απλώνεσαι πάνω από τις Άνδεις

σ' έχω θάλασσα γύρω τριγύρω από τα νησιά του Πάσχα

εσύ σπλάχνο μου πως με γεννάς

σε μίσχος

σε φόρμιγξ

με φλοισβίζεις

σε ζαργάνα     α μ' αρέσει

δυο κροταλίες όρθιοι στρίβουν και ξαναστρίβουν γλιστρώντας ο ένας γύρω

απ' τον άλλο    όταν σταματήσουν    η περίπτυξή τους είναι το μονό-

γραμμά σου

tu m' es Mallarmé Rimbaud Apollinaire

je te Wellingtonia

je t'ocarina

εγώ σε Τσεπέλοβο Πάπιγκο Ελαφότοπο

εγώ σε Βίκο με τα γιοφύρια του κει που διαβαίνει ο χρόνος

σ' έχω πει και ψέματα για να τους ξεγελάσουμε

εγώ σ' έχω άρωμα έρωτα

σ' έχω μαύρο λιοντάρι

σε ονειροβάτησα μαζί μου ως το γκρεμό

εσέ ασύλληπτο θυμάμαι και τον ύπνο μου χάνω

εσύ μάχες και ένσαρκα άλογα του Uccello

εσύ δωρητής (δεξιά κάτω της εικόνας) εκείνου του μικρού κίτρινου αγριο-

λούλουδου

εσύ κένταυρου ζέση

εσύ συντεχνία ολάκερη που έργα ποιείς διαβαίνοντας εν τη ανωνυμία

je te ouf quelle chaleur

tu m' accèdes partout    presque

je te glycine

εσύ φεγγάρι που ένα σύννεφο αναβοσβήνει

εσύ δε βαριέσαι παράτα το το σύμπαν    έτσι που το' χουμε αλαζονήσει

και δαύτο πώς να συναντηθούμε ποτέ

εσύ σε τρυφερό λόγο με το λόγο    έτσι δεν είναι πες

εσύ σελίδα μου

εσύ μολύβι μου    ερμηνευτή μου

σε ανοίγω συρτάρια

πώς γιατί δεν ήρθες τόσες φορές

σε ξεμάκρυνα εγώ λέω τώρα

δίχως τέλος λυπάμαι

σε κρυάδα γνώρισες ποτέ την καρδιά μου

σε μιαν έκπαγλη χρονιά ανταμώσαμε

σε ληστεύω από αλλουνού τα χέρια

σε ακούω από δω από κει

σε σιωπώ μες στην απέραντη τρυφερότητα

σιγά σιγά να καταλαγιάσουμε

όλα δεν τα' χω πει

ΜΕ ΕΚΡΙΖΩΝΕΙΣ

Μάτση Χατζηλαζάρου  (1914 – 1987)

* Η Αντίστροφη αφιέρωση είναι το τελευταίο ποίημα της Μάτση Χατζηλαζάρου, γραμμένο στις 7 Φεβρουαρίου 1985 και είναι η απάντηση της - 40 χρόνια αργότερα - στο ποίημα του Ανδρέα Εμπειρίκου, Το γήπεδο, που ήταν αφιερωμένο σε αυτήν. Το ποίμα του Ανδρέα Εμπειρίκου θα το βρείτε στο blog http://mchroniari.blogspot.gr/2012/12/blog-post_7.html . 
Στο βίντεο που ακολουθεί διαβάζει η ίδια η ποιήτρια. Αναρτήθηκε στο blog των εκδόσεων Άγρα, από τις οποίες κυκλοφορεί και ο τόμος ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΣΤΟΝ ΑΝΔΡΕΑ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟ της Μάτσης Χατζηλαζάρου.

ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΚΑΙ ΣΚΟΥΡΙΑ

Ό,τι υπήρξε θα υπάρξει ξανά
Ό,τι χάθηκε δεν υπήρξε ποτέ

ΣΣ

Που να με πάρει, να το πάλι το φάντασμά σου

Ξανάρχεται

Αλλά αυτό δεν είναι ασυνήθιστο

Απλώς έχει πανσέληνο

Και αποφάσισες να μου τηλεφωνήσεις

Κάθομαι εδώ με το χέρι μου στο τηλέφωνο

Ακούγοντας την φωνή που είχα γνωρίσει

Κάνα δυο φωτεινά χρόνια πριν

Οδεύοντας κατευθείαν προς την πτώση

Όμως και οι δυο μας ξέρουμε

Τι μπορούν να φέρουν οι αναμνήσεις

Φέρνουν διαμάντια και σκουριά

Και οι δυο μας ξέρουμε

Τι μπορούν οι αναμνήσεις να φέρουν

Διαμάντια και σκουριά φέρνουν

Τώρα σε βλέπω ανάμεσα σε φθινοπωρινά φύλλα

Στα μαλλιά σου υπάρχει χιόνι

Τώρα χαμογελάμε από το παράθυρο

Του άθλιου ξενοδοχείου της πλατείας Ουάσιγκτον

Οι πνοές μας βγαίνουν σαν άσπρα σύννεφα

Σμίγουν

Και κρέμονται στον αέρα

Μιλώντας από την δική μου μεριά

Θα μπορούσαμε και οι δυο να είχαμε πεθάνει

Επιτόπου εκείνη τη στιγμή

Τώρα μου λες πως δεν νοσταλγείς πια

Βρες λοιπόν μια άλλη λέξη γι αυτό

Εσύ που ήσουν τόσο καλός στα λόγια

Και ήξερες πάντοτε να διατηρείς τα πράγματα ασαφή

Γιατί χρειάζομαι λίγη απ’ αυτή την ασάφεια τώρα

Όλα ξανάρχονται τόσο ξεκάθαρα

Ναι, σ’ αγαπώ πολύ

Κι αν μου προσφέρεις διαμάντια και σκουριά

Να ξέρεις πως έχω ήδη πληρώσει

Διαμάντια, διαμάντια και σκουριά

Διαμάντια, διαμάντια και σκουριά

Δεν θέλω άλλο

Διαμάντια, διαμάντια και σκουριά

Lyrics by Joan Baez: (Words and Music by Joan Baez)

Video: Judas Priest

Μετάφραση: ΣΣ