ΔΕΗΣΗ

 

Τώρα πια ζεις μόνο μέσα στις προσευχές μου. Εκεί όλα τα εγκλήματα είναι καραμελωμένα και ο θάνατος δεν έχει ουρά.

Σ.Σ.

ΟΥΤΕ ΠΥΡΟΒΟΛΙΣΜΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

 

τώρα
ο ήχος του νεροχύτη έχει κάποια σημασία
πιάτα που κάτι θέλουν να πουν
οι μύγες με μια δόξα ηλιακή
σε ψάχνουν περισσότερο από εμένα
πέφτουν στα βρόμικα νερά
σε ξεχνούν
έπειτα από 395 ημέρες και εννέα δευτερόλεπτα
έχω χάσει κάποιους καρπούς
ουρλιαχτού
την αίσθηση των ρολογιών που αναπνέουν
την ξυριστική σου μηχανή
το μαξιλάρι που έβρεχες
μήλα στον ύπνο σου
με κορόιδεψες
και σε κορόιδεψα
δεν έχει κάτι άλλο από εδώ
μόνο φατρίες τοίχων
και μια τελειότητα πατώματος
χτυπημένου από πτώσεις

τώρα
μπορούμε να δούμε μια ταινία
αλλά εσύ δεν έχεις μάτια
μπορούμε να περπατήσουμε
αλλά σου λείπουν τα πόδια
να κρατηθούμε χέρι-χέρι
δίχως ο χρόνος να κεραυνώσει τους κρίνους
όμως τα δάχτυλα
στερούνται πυγμής ζωής αλήθειας
στερούνται εσένα
και καθετί που σε έπλασε

τώρα
θα χαθούμε
με μιαν αποδοχή ανέμου
και λίγη φθορά στις λέξεις
και με καρδιά που δεν αντέχει άλλα σύννεφα
ούτε πυροβολισμούς ανθρώπων
το τηλέφωνο θα χτυπήσει αλλά αν δεν θα είσαι εκεί
θα σου πάρω καινούργιο πουκάμισο
και παντελόνι
και παπούτσια
αλλά δεν έχω άλλο σώμα να σου δώσω

τώρα
ο μόνος τρόπος
είναι αυτά τα βρόμικα πιάτα
στο νεροχύτη
σκοτεινά και τυχερά
στην ακινησία τους

Διονύσης Μαρίνος

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΟΥ ΣΤΟ FACEBOOK

ΓΙΑ ΜΕΡΙΚΑ ΤΡΑΥΜΑΤΑ ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΓΑΖΑ

 

I.

Δε συμπαθούσες ιδιαίτερα το πράσινο. Έτσι δεν ψώνιζα απ' τους αγρούς φορέματα. Δεν έβαφα τα μάτια μου με χλωροφύλλη. Δυσκολευόμουν στη φωτοσύνθεση κι είχα ναρκωμένη την νεράιδα στο μπουκάλι. Κλεισμένη με κόκκινο βουλοκέρι. Σε διψούσα, όπως έλεγε ο ποιητής σε άλλο χρόνο. Κι έπαθα άσθμα στην ελπίδα να γεράσω μαζί σου. Για να δέομαι στο άγιο ανέφικτο, έχτισα εικονοστάσι στη χάρη σου. Από Άνοιξη σε κλείσιμο το χαζεύω. Φευγαλέα. Δίχως να σταματώ πια, για να σ΄ ανάψω. Oύτως ή άλλως σ’ έχω δεμένο αμάραντο στο προσκεφάλι κι ένα καντήλι να τρέμει μέρα νύχτα στ΄όνομά σου. Να ξερες τι λένε για σένα οι περαστικοί. Πως είσαι τάχα ζωντανός νεκρός. Πως συμφωνήσαμε να σε σκοτώσω, για να ζήσεις. Λόγια. Τις νύχτες κοιμάμαι απαλλαγμένη από κάθε φθόγγο, μ' ένα τρελόχαρτο σεντόνι.

Μια μέρα -θυμάμαι- μ' έπιασε η καλοκαιριά να σκαλίζω ένα ξέμπαρκο σύννεφο και μου τσουρούφλισε τα χέρια. Χωρίσαμε. Σκυθρώπιασα. Δεν είπαμε τίποτα σχετικό από τότε. Μόνο σε όνειρο, πίνουμε αψέντι κατάχαμα στο χνούδι, πλάι στον πάπυρο που ο ήχος του μοιάζει βρόχινος. Τρώμε ελιές και κοιταζόμαστε μ΄ένα τρόπο που μόνο οι Ακακίες μπορούν να περιγράψουν. Με θέα τα κυπαρίσσια. Με το βούισμα των πεύκων που κόψαμε, για να μη θυμίζει απόηχο αδιάβατων λεωφόρων. Τόσο ψηλά. Τόσο θάνατος. Ύστερα ξυπνώ ή ξανακοιμάμαι. Δε θυμάμαι. Μόνο όταν γίνομαι φύση κι όταν αδειάζω ύλη με κρατάει στη διαφορά κι αν. Όσο για το σεντόνι, έλιωσε στη ρίζα των ευκάλυπτων. Έγινε σώμα στο σώμα. Γι αυτό αν κάποιο ξημέρωμα ακούσεις σούσουρο στα φύλλα, θα ναι τα γράμματα που δε βολεύονται. Υπάρχει μια μυστική έξοδος για όλα. Ένα κοινό μυστικό. Λένε. Τα πάντα γύρω το αποκαλύπτουν ακατάπαυστα. Αλλά πόσες γλώσσες πέρα από την ανθρώπινη μάθαμε;

Δε συμπαθούσες ιδιαίτερα το πράσινο. Κι είναι κρίμα, αδιάφορο ή απλά έτσι έπρεπε. Να περνώ μια περίοδο ναυτίας στις σκουληκότρυπες. Και πότε-πότε να ψωνίζω απ΄τους αγρούς φορέματα και ποτέ την Κυριακή. Τις Κυριακές προσεύχομαι να σ' έχει η αγάπη και στη θάλασσα μέσα μου.

II.

Για μερικά τραύματα δεν αρκεί μία και μόνο Γάζα. Πόλεμος, προδοσία, υπεκφυγή, εγώ. Όλα τα αντίθετα, εσύ. Λείπεις κάτω απ' τα τραπέζια κι εύχομαι τα καλύτερα στο άγνωστο. Ορκίζομαι στην ιδανική σου αναγκαιότητα, στις ναυπηγοεπισκευαστικές ζώνες και στον ναό της Αρτέμιδος. Την ονόμασα αγάπη και στην παρέδωσα άθικτη, χωρίς φόβο και πάθος. Το τελευταίο, ψέμα στην αλήθεια. Πόθος πες, σταθερά. Κι ύστερα πάλι -και πάντα- αγάπη. Οι καθαρές συλλαβές δεν αλλάζουν με την απουσία.

Εξακολουθώ να ριγώ έξω από τα τσιμέντα. Για δικούς μου λόγους. Θες γιατί λέγονται άθλοι, θες άθλιοι. Μη σκοτίζεσαι. Άφησέ το στους ώμους μου, που λάμπουν το βράδυ σε πείσμα, γιατί άργησαν οι φάροι κι οι πυγολαμπίδες. Καταφέρνω την μη σύνθλιψη. Ή τας ή επί ταν. Έπειτα νόστος, σιωπή και μολών λαβέ. Εξακολουθώ να περνώ κάτω από τη γέφυρα. Μερικές φορές συνεχίζω. Άλλες χαζεύω -τάχα αδιάφορα- τα παροπλισμένα ταξίδια μέσα από τ΄αγκάθια. Πεταμένα σκουπίδια, πλεούμενα, μοναχικές καρέκλες δίχως ψαράδες σε βιομηχανικές περιοχές υψηλής μόλυνσης. Εμένα ανάμεσα σε κλειδωνιές, φυλλώματα, κάστρα κι άστρα που κάνουν θόρυβο.

Φυσάει απέξω προς τα μέσα αναποτελεσματική Όστρια. Σαν να λέμε στερητικό σύνδρομο δίχως δέρμα. Κάποιες λέξεις καρπίζουν, άλλες σαπίζουν εξαιρετικά γρήγορα. Λίπασμα, προσάναμμα ή και τα δύο στο βωμό του πλανήτη κατακαλόκαιρο. Δάση και γράμματα καίγονται εξίσου κι εμείς, για να σπάσουμε το φράγμα του ήχου, κωφεύουμε εσωτερικά. Δεν με πειράζει που στοιχειώνεις, έχω πολύ χώρο για σένα. Χωράω άλλο ένα συκώτι, άλλη μία σπλήνα, μια δεύτερη καρδιά, στομάχι, το τρίτο σου μάτι και πάει λέγοντας. Μόνο που να, έκοψα το κρέας πριν καιρό κι ακόμα τρώγομαι…

Νικολέττα Μαγεμέλι

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΗΣ ΣΤΟ FACEBOOK

ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ

Οι άνθρωποι δεν είναι ούτε ευτυχισμένοι, ούτε δυστυχισμένοι. Είναι απλώς τραγικοί.

(ΠΙΟ ΝΥΧΤΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ, Οξύ, 2011)

ΟΛΑ ΠΕΡΝΟΥΝ ΚΑΙ ΦΕΥΓΟΥΝ

 

Τα δελτία καιρού δείχνουν επιδείνωση. Αλλοπρόσαλλες άμυνες, έκτακτα μέτρα. Ανεπιτυχή. Βροχές. Το οδόστρωμα ολισθαίνει. Κανείς δεν θέλει κανέναν. Οι άλτριες και οι άλτες ολοκλήρωσαν τις προσπάθειές τους με τρία άκυρα άλματα. Είναι ένας κόσμος με δημογραφικό πρόβλημα. Ένας πλανήτης καθ’ ύλην αναρμόδιος, που οδεύει προς εξαφάνιση. Ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης δεν ισχύει εδώ. Δε μιλάμε για σύγκρουση συμφερόντων, διαφορετικά κοινωνικά στρατόπεδα, πάλη αρσενικού-θηλυκού. Μιλάμε για το ίδιο υπέροχο ψέμα, που όλο αλλάζει το δέρμα του κι όλο ίδιο μένει. Για τις ίδιες ψεύτικες λέξεις. Για το ίδιο υπέροχο τίποτα.

Χτες είχε πανσέληνο. Το 12ο φεγγάρι του χρόνου το είδα μόνος μου. Μένει άλλο ένα, των εορτών. Απορώ με τους ανθρώπους που επικαλούνται τα χρώματα και είναι όλοι τους ασπρόμαυροι. Δεν έχω άλλα ψέματα. Μου τα πήραν οι μάγοι και μου άφησαν τα δώρα τους. Ενθύμια φρίκης. Θυμάσαι τις προάλλες που με ρώταγες τι γίνονται οι λέξεις όταν μεγαλώνουν; Το βρήκα: Στην καλύτερη περίπτωση ζωή, στη χειρότερη βιβλίο.

The rest is silence.




(από το βιβλίο μου ΤΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, 2008)

ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΟΝΕΣΕΙΣ ΟΠΩΣ ΕΓΩ

Εγκατέλειψα τα παιδιά μου

Και έτρεξα μακριά απ’ τη γυναίκα μου

Τώρα θα αφήσω κι εσένα, μωρό μου

Το κάνω σε όλη μου τη ζωή

Έκλαψαν όλοι τη νύχτα που έφυγα

Λοιπόν, σχεδόν όλοι το έκαναν

Το μικρό μου αγόρι κρέμασε το κεφάλι του

Έβαλα το χέρι μου

Πέρασα το χέρι μου γύρω από τον μικρό του ώμο

Και είπα ακριβώς αυτό:

Απλά θέλω να πονέσεις όπως εγώ

Θέλω να πονέσεις όπως εγώ

Θέλω να πονέσεις όπως εγώ

Αλήθεια το θέλω, ειλικρινά, έντιμα

Αν είχα μια ευχή

Ένα όνειρο που ήξερα ότι μπορεί να πραγματοποιηθεί

Θα ήθελα να μιλήσω σε όλους τους ανθρώπους του κόσμου

Θα στεκόμουν εκεί, σε κείνη την πλατφόρμα

Πρώτα θα τραγουδούσα ένα δυο τραγούδια που ήθελα

Στη συνέχεια, θα σας πω τι θα έκανα

Θα μιλούσα στους ανθρώπους και θα έλεγα

Είναι ένας τραχύς, βάναυσος κόσμος

Είναι ένας σκληρός, σκληρός κόσμος

Λοιπόν, ξέρετε

Όλα τα πράγματα δεν πάνε πάντα όπως τα σχεδιάζουμε

Όμως υπάρχει ένα

Υπάρχει ένα πράγμα που έχουμε κοινό

Και είναι κάτι που ο καθένας μπορεί να το καταλάβει

Να τραγουδάς μέχρι τα πέρατα του κόσμου

Θέλω μόνο να πονέσεις όπως εγώ

Θέλω να πονέσεις όπως εγώ

Θέλω να πονέσεις όπως εγώ

Αλήθεια το θέλω, ειλικρινά, το θέλω ειλικρινά

Songwriter: Randy Newman, I want you to hurt like I do

From the album: Land of dreams (1988)

Μετάφραση: Σταύρος Σταυρόπουλος

ΜΟΛΥΣΜΕΝΟ ΣΠΥΡΙ

 

Συναναστροφές χωρίς επιστροφές. Σε μια άδεια Αθήνα με ένα ώριμο καλοκαίρι που εδραιώθηκε βασιλικά. Σε ψάχνω, κάτω από τα σάπια φύλλα που ξέρασαν τα φυτά μου. Σε εκείνο το λυχνάρι, το δίχως Αλαντίν. Στο τελευταίο τσιγάρο που σου χω φυλάξει και σε όλους τους στίχους που έχουν γραφτεί. Τις νύχτες συνήθως.  Ή αλλιώς τα πρωινά για έναν καθωσπρέπει ανθρωπάκο.

Την μέρα ζεις μονάχα σαν μολυσμένο σπυρί.

Ζαχαρούλα Βαλαβάνη

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ BLOG ΤΗΣ

http://exatmisistigmis-na.blogspot.gr/2014/07/blog-post_31.html