ΥΠΕΚΦΥΓΗ

Κι ούτε μια αναστάσιμη σταγόνα

Δεν έβρεξε ο ουρανός χτες

Έλειπαν πάλι οι νυχτερίδες

Και τα κεριά στα μάτια

ΣΣ

ΜΙΑ ΠΟΛΥΚΑΙΡΙΣΜΕΝΗ ΜΟΛΟΤΟΦ

Γράφε

Βάλιουμ Μαντράξ Στεντόν

Ζανάξ Τριπτιζόλ

Λαντόζ

Αλοπεριντίν Ρισπερντάλ

Ξέρεις εσύ γιατρέ μου

Για να έρθουνε πιο κοντά

Όσα δεν γίνονται

Σε δρόμους χωρίς ανθρώπους

Σε ανθρώπους χωρίς όνειρα

Σε όνειρα χωρίς πιστοποιητικό

Σε σπίτια

Με χαλασμένα πλακάκια

Και την υγρασία του γείτονα

Να σου καίει τα μούτρα

Γράφε πούστη γιατρέ

Συνταγή με προοπτική δεκαετίας

Περνάει εύκολα η επίδραση της συνείδησης

Σ’ αυτές τις στρογγυλές μέρες

Μέχρι να τελειώσουν οι μπουγάδες

Στα προσφυγικά μπαλκόνια

Στις αλάνες που χαλάνε τη μόστρα

Τα μαύρα λαθραία παιδιά

Και βγάζουν το θάνατο

Τετ α τετ με τα δίχτυα

Για τέτοιες ασίστ μιλάμε

Πούστη γιατρέ μου

Φάτσα με την ήττα

Που ανακατεύουν το σύστημα

Με τριπλούς βαλέδες

Όλοι μπαστούνι

Μαύροι

Από το κάρβουνο των πλοίων της Ελευσίνας

Από το ξύλο των Εξαρχείων

Απ’ τις πληγές

Και την προοπτική που μας άφησαν

Οι εκπτώσεις τους

Μαύροι

Όπως τα μούτρα σου

Από διαταραγμένο σινάφι

Γράφε ρε πούστη γιατρέ

Γρήγορα

Χειμώνιασε το φως

Σε όλες τις ακτινογραφίες του κόσμου

Της εθνικής οδού τελείωσε

Και χρειάζονται πολλές πινελιές ακόμα

Ή απλώς

Μια πολυκαιρισμένη μολότοφ

Για να ηρεμήσει αυτό το κόκκινο

Να καλοκαιριάσει το αίμα

Που βαράει επίσημα

Κάτω από την γαλάζια φλέβα

Του λαιμού

Εν μέσω μιας τέλεια ημιτελούς

Συμφωνίας

Χωρίς φράκο

ΣΣ

ΜΕ ΑΝΕΓΓΙΧΤΗ ΣΑΡΚΑ

 

Υπήρχε ένα έξω που ήταν μέσα.  Σαν να γεννιόταν εκ νέου ο θάνατος από τα υλικά του. Σ’ αυτό το έξω που είναι μέσα, σ’ αυτή την ανεμπόδιστη γέννηση του θανάτου που ξαναγίνεται ζωή, εκεί περνούσε εξημερωμένη η θάλασσα, με μικρά υπάκουα βήματα. Σαν στρατός έμπαινε εορταστικός να ελευθερώσει. 

Μετακίνησα κάποια κύματα και σε είδα.

Η γη ανακουφισμένη δεχόταν σαν χάδι την παρουσία σου. Μέσα στον κήπο η φύση επέστρεφε συνεχώς αποδείξεις ζωής και τις πότιζε το νερό. Τις χάιδευε με τις δαγκάνες του και τις φύτρωνε. Ξεκίνησε ο ανάποδος άνεμος. Ό, τι είχε συμβεί οδηγήθηκε σε άλυτη λήθη και σηκώνονταν σαν ευχές από άλλο σχήμα οι άνθρωποι, ένας ένας, με θριαμβευτικό κόπο και εξαφανίστηκε εκείνος ο κύκλος που έγραφε το τέλος τους. 

Τους κοίταζε η θάλασσα αποκαμωμένη που την θήλαζαν.

Πέρασαν οι δρόμοι με απορία. Πνιγμένοι και οι φυλές των ανθρώπων. Σαν να άνοιξε ξαφνικά ένα χαντάκι ακίνδυνο στο σώμα της, γεμάτο θάλασσα ήταν και μέσα του επέπλεαν οι άνθρωποι, μεταβολισμένοι. Στριμώχνονταν όλοι να χωρέσουν εκεί και φούσκωνε η κοιλιά της σαν μπαλόνι ζωής. 

Γεννιόνταν συνεχώς καινούργιοι σαν πίδακας, με ανέγγιχτη σάρκα.

Πήρα τη φωτιά σου στα χέρια μου και την άφησα να στεγνώνει στη θάλασσα. Έγινε ζευγάρια γυμνά, ποτάμια ζευγάρια και σιτίζονταν με νερό απαγορευμένο.

 (απόσπασμα από το βιβλίο μου ΚΑΠΝΙΣΜΕΝΟ ΚΟΚΚΙΝΟ που ετοιμάζεται)

 

ΘΑΝΟΣ ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟΣ - ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ: Η ΣΙΩΠΗ ΗΤΑΝ ΑΠΟ ΛΕΞΕΙΣ

ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΜΟΣ


ΛΙΓΗ ΝΑΦΘΑΛΙΝΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ


ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ


ΚΥΡΙΑΚΗ


ΜΑΘΗΜΑ ΓΙΑ ΑΡΧΑΡΙΟΥΣ

(από την παρουσίαση του βιβλίου μου, Δυο μέρη σιωπή, ένα μέρος λέξεις, στον Ιανό, στις 8 Ιανουαρίου 2010)

ΑΠΟ ΚΑΜΙΑ ΠΟΛΗ

ΚΑΝΕΝΑ ΑΝΘΙΣΜΕΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ

ΚΑΝΕΝΑ ΙΛΙΓΓΟ

ΚΑΜΙΑ ΕΚΔΟΧΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ

ΚΑΝΕΝΑ ΓΑΛΑΖΙΟ ΚΑΘΡΕΦΤΗ

ΠΟΥΘΕΝΑ

BLUES

 

κι όμως τα blues παρά το χρώμα τους
είναι μαύρα

Βασίλης Πολύζος