ΕΥΓΝΩΜΩΝ

Την περασμένη Πέμπτη 10/1/2013, ο ραδιοφωνικός σταθμός ΣΚΑΙ Κρήτης και ο παραγωγός Κώστας Ηλιάκης αφιέρωσαν την δίωρη εκπομπή, «Ο από μουσικής Θεός», στο έργο μου. Το πληροφορήθηκα μέσω της σελίδας που υπάρχει στο facebook για μένα με διαχειρίστρια την Μαρία Χρονιάρη. Ο κύριος Ηλιάκης είχε την καλοσύνη να μας στείλει το link της εκπομπής του και να μας ενημερώσει. Τον ευχαριστώ θερμά για την  πρωτοβουλία που πήρε αυθόρμητα – χωρίς να «επικαλεστεί» τα γνωστά και βαρετά κλισέ περί χορήγησης άδειας χρησιμοποίησης αποσπασμάτων από τον συγγραφέα, που δημιουργούν, ούτως ή άλλως, μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα εντελώς υποκριτική και ομιχλώδη. Μ’ αρέσουν πολύ αυτού του είδους οι γνήσιες «λογοκλοπές», πρώτα απ’ όλα γιατί είναι από ψυχής και γιατί εγκαθιστούν ένα νέο είδος σχέσης ανάμεσα στον συγγραφέα και τους αναγνώστες του:  πιο πραγματικό, πιο ισότιμο.  Τον ευχαριστώ περισσότερο για το ότι είχε την οξύνοια (την έμπνευση; την φωτεινή ιδέα;) να ντύσει την εκπομπή αυτή με μουσικές βγαλμένες από τις αναρτήσεις του μπλογκ μου, μουσικές της ψυχής, που με «μεγάλωσαν» κυριολεκτικά και με έφτασαν στο σημείο να τους είμαι βαθειά υποχρεωμένος και ευγνώμων για όσα λίγα έχω καταφέρει να είμαι. 

Αν θα πρεπε, ντε και καλά, να διατυπώσω μια ένσταση για το περιεχόμενο της παρουσίασης, αυτή θα ήταν ότι τα SMS που ανταλλάσσω, και τα οποία εν μέρει προβλήθηκαν από τον Κώστα Ηλιάκη κατά την διάρκεια της εκπομπής του, δεν αποτελούν, μέρος του έργου μου.  Είναι ένα είδος προσωπικού σημειωματάριου, κάποιες ευήλιες φωτογραφίες  εννοιών της στιγμής, που συνιστούν περισσότερο δημιουργικό κους κους και λιγότερο λογοτεχνία. Και σε αυτή όμως την περίπτωση, μοιράζομαι εξ ίσου το λάθος με τον παραγωγό: Εγώ γιατί τα δημοσίευσα στο ιστολόγιο μου και εκείνος γιατί επέλεξε να τα αναμεταδώσει. Ίσως μάλιστα το δικό μου να είναι και μεγαλύτερο. Γι αυτό και το σχολιάζω δημόσια.  Άλλωστε, θα συνεχίσω να το κάνω (δεν είμαστε τίποτε άλλο παρά λάθη, κρεμασμένα στο παράθυρο του κόσμου).

Σε κάθε περίπτωση, η τιμή είναι δεδομένη, οι ευχαριστίες  προς τον Κώστα Ηλιάκη, πολλές και εγκάρδιες.

ΣΣ

ΥΓ. Ακούγονται τα τραγούδια: Dancing Barefoot - Pati Smith, Mirror Images - Peter Hammill, Saint James Infirmary - Van Morrison, Wild is the Wind - David Bowie, Wild is the Wind - Nina Simone, Rock'n'Roll suicide - David Bowie, I want to go to the beach - Iggy Pop, The sky is crying - Steve Ray Vaughan, Don' t be a Hero - Jim Capaldi, Famous blue raincoat - Leonard Cohen, Pleasant Street - Tim Buckley, Death have no mercy - Gratefull Dead, Just for love - Quicksilver, Black dog - Babe Ruth, Wind of change - Scorpions, Sometimes i feel like screaming - Deep Purple, Again - Archive, Δεν είμαι κανενός - Sadahzinia, Εκεί που οι άγγελοι δεν πετάνε - Wasted Minds, Sculpture.

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΜΕΣΩ ΤΟΥ SENDSPACE ΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ ΚΑΙ ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΗΝ ΕΔΩ (9 αρχεία)

 http://www.sendspace.com/filegroup/XQ7gMkVeis%2B9qgQLOZzLxBfLQb8SHwx8Dnq3SCvmQTZnUBvzJKECxb0h2Fz8h%2BMshOlc3WMWASM

ΤΑΞΕΙΔΙ

Γράφοντας το ταξίδι με γιώτα είναι σα να του στερείς τη μισή διαδρομή. Σα να μην επιτρέπεις στα μάτια να αισθανθούν τους ανελέητους κραδασμούς της. Μέσα στις, σχεδόν γυναικείες, καμπύλες του έψιλον, εκεί, στους δυο ηδονικούς κόλπους του φωνήεντος που συγκροτεί την τελική δίφθογγο, βρίσκεται θαμμένη όλη η γοητεία της αναζήτησης.

Η σημερινή γραμματική επιμένει να λειαίνει όλες τις αιχμηρές άκρες, να συνοψίζει τα όνειρα, να προχωρά σε περίληψη της φαντασίας. Αγαπώ τα λάθος πράγματα, την λάθος στιγμή, για τον λάθος λόγο. Επειδή αυτά είναι που κάνουν την αμαρτία πορσελάνινο κάστρο. Όλα τα κάστρα είναι πορσελάνινα, για να μπορείς να χαίρεσαι όταν σου πέφτουν απ’ τα χέρια και σπάνε. Αγαπώ την λογοτεχνία για τις παρομιώδεις ελλείψεις της, την λάθος ανατομία της. Την αγαπώ ως γυναικεία λεκάνη του περασμένου αιώνα που επισκευάστηκε απ’ τον Διόνυσο για να αποφεύγει τους άπιστους πληθυντικούς. 

Γράφω σε πρώτο ενικό γιατί τα λάθη μου έχουν ονοματεπώνυμο.

ΣΣ

ΥΓ. Έγραψα αυτό το μικρό σημείωμα πριν ένα περίπου μήνα, με αφορμή ένα ταξίδι που δεν έκανα. Το ταξίδι, αν γινόταν, θα ήταν ταξείδι. Σήμερα έσπευσε προς ενίσχυση μου μια επιστολή του φίλου Παναγιώτη Γαλανόπουλου, της οποίας δημοσιεύω ένα μέρος που αφορά το διήγημα του Παπαδιαμάντη, «Τρελλή βραδυά» και το τραγούδι του Leonard Cohen, «Bird on a wire». 

«…Όποιος έχει συμμετάσχει και ο ίδιος και έχει ζήσει κώμους σαν αυτόν,  με διαφορές οπωσδήποτε αλλά όχι τέτοιες που να αλλάζουν την ουσία,  ρωτάω είναι ποτέ δυνατό να του πηγαίνει η καρδιά να γράψει το τρελλή με ένα λάμδα και το βραδυά χωρίς ύψιλον; Είναι δυνατόν να μην βλέπει να χάνεται όλη η  μουσική της τρέλλας και όλο το βάθος  της βραδυάς;  «Τρελή βραδιά» ή «Τρελλή βραδυά» ήταν αυτή που είχε συγκινήσει τόσο τον Λέοναρντ Κοέν  ώστε μαζί με το πουλί στο σύρμα να τον εμπνεύσει να γράψει τον στίχο με τον οποίο αρχίζει και τελειώνει το Bird on a wire, αυτό που μπορεί να είναι και είναι ο ύμνος και το επίγραμμα της ταφόπλακας της γενηάς του ροκ εν ρολλ, της κάθε γενηάς του ροκ εν ρολλ; Αλλά πέρα από αυτό. Ο Παπαδιαμάντης που το έγραψε με δύο λάμδα και ύψιλον δεν ήξερε τι έγραφε; Διότι αν δεν ήξερε ο Παπαδιαμάντης τότε δεν υπάρχει λογοτεχνία, δεν υπάρχει ελληνική γλώσσα, δεν υπάρχει γλώσσα που να μην είναι μόνο εργαλείο (…) Όχι : Η τρελλή γράφεται με δύο λάμδα και η βραδυά αν είναι πραγματικά τρελλή με ύψιλον (αναπαράσταση του γυνακείου κόλπου και κατ’ επέκταση του κάθε κόλπου: του Αργολικού, του Κορινθιακού, του Αμβρακικού, του Σαρωνικού, του Παγασητικού κλπ κλπ κλπ και του κόλπου των ονείρων μας). Έχω άδικο;»

Παναγιώτης Γαλανόπουλος

ΗΜΕΡΑ ΓΕΝΕΘΛΙΩΝ

Έχω ένα θάνατο να μαρτυρήσω

Ένα κοινότατο δέος

Υποθέτω κι ένα χρωματιστό

Σωσίβιο από πελεκάνους

Που κυκλοφορούν μέσα μου

Ασυγχώρητα ανενόχλητοι

Στα άδεια μου δωμάτια

Και γεμίζουν θάλασσα

Τους ορόφους

Σαν κάποιος να διέκοψε ξαφνικά

Την παροχή εδάφους

Και το πάτωμα

Πέταξε τρεις νότες εντόσθια

Η κιθάρα στα σκαλιά

Μην γίνεις ήρωας

Μη

Οι ήρωες είναι όλοι λυπημένοι

Πρόλαβε ενδιάμεσα

Να μου κάψει τα μάτια

Πώς αλλιώς

Μπορεί να σωθεί κανείς

Από το νερό;

ΣΣ

4/1/2013 

ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΑΝΑΠΝΟΗΣ

Μέσα στο ίδιο τρένο

Στο ίδιο πάντα τρένο

Που αλλάζει φλέβες

Και αλληλογραφία με τους άστεγους

Παραμονή Χριστουγέννων

Του τάδε εκλιπόντος έτους

Μοναξιάς ιερομάρτυρος

Ή Σωτήρος ημών

Ένα κορίτσι

Που είναι από παντού

Ξεχασμένο στον ύπνο των παιδιών του

Μελαχρινός θάνατος

Θρυμματισμένος στις ράγες

Σχεδόν ανορθόγραφος πάστορας

Του τέως ήχου

Μιας αποκηρυγμένης

Από τους προφήτες

Ζωής

Ακόμα εκπνέει

Ακόμα θηλάζει

Σίδερα

ΣΣ

ΥΓ. Το ποίημα είναι αφιερωμένο στον Παναγιώτη Γαλανόπουλο, αφού γράφτηκε εξ αφορμής και εις απάντηση ενός δικού του ποιήματος με τίτλο "Τζοκόντα του 21ου αιώνα" (ένα πρωτοχρονιάτικο ποίημα). Στο ποίημα του Παναγιώτη, δεσπόζει, εκτός του τρένου, η εικόνα ενός κοριτσιού, μ' ένα αθρόο χαμόγελο σχηματισμένο στα χείλη, που στέλνει μηνύματα με το κινητό της στον έξω κόσμο. Στην "Απόσταση αναπνοής" ο έξω κόσμος δεν υπάρχει. Οι όποιες απόπειρες επικοινωνίας είχαν γίνει πριν το ποίημα, εικάζεται ότι απέτυχαν. Το κορίτσι πέφτει από μέσα προς τα έξω, αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο πέφτει και προς τα μέσα, προς ένα ανεξερεύνητο μέσα, δηλώνοντας την απόφασή του να φύγει. Αυτοκτονία ή αναγέννηση; Μπορεί και τα δυο.

Παραθέτω το ποίημα για τους περίεργους:

ΤΖΟΚΟΝΤΑ ΤΟΥ 21^ΟΥ ΑΙΩΝΑ

(ΕΝΑ  ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΟ  ΠΟΙΗΜΑ)

 

Το τραίνο στον υπόγειο

ξεκίνησε σιγά σιγά

επιτάχυνε στη συνέχεια

και τα κόκκινα φωτάκια του

χάθηκαν γρήγορα

στα σκοτάδια του τούνελ.

 

Μετά από λίγο

ξαναφάνηκε

να γυρίζει φουριόζο

με τους προβολείς του αυτή τη φορά

να σκίζουν στο βάθος

τα σκοτάδια του τούνελ.

 

Έφυγε και γύρισε                         

ξανάφυγε και ξαναγύρισε

ένα τραίνο

το ίδιο πάντα τραίνο

το τραίνο που πάει κι έρχεται

στα σκοτάδια του υπόγειου τούνελ.

 

Μέσα στο τραίνο, 

ένα κορίτσι της πόλης

στεφανωμένο με τα κατσαρά φυσικά του μαλιά,

ένα παρασόλι γύρω από το λαιμό και ένα

υπομειδίαμα στα χείλη, 

Τζοκόντα του 21^ου αιώνα

στέλνει μηνύματα με το κινητό

έξω από το τραίνο,

στο άπειρο.

Παναγιώτης Γαλανόπουλος 

ΧΡΟΝΙΑ (Π)ΟΛ(Λ)Α

Είσαι μια ζωντανή βαθειά
σελίδα σώματος
π' αστράφτει σε παρθενικότητα.
Ο χρόνος ειν' ακόμη για σένα
θρίαμβος
και σου τον εύχομαι πάντα.

(Νίκος Καρούζος, Θρίαμβος χρόνου, Απόπειρα 1997)



Μονοτονία: Την μια μονότονην ημέραν άλλη
μονότονη, απαράλλακτη ακολουθεί. Θα γίνουν
τα ίδια πράγματα, θα ξαναγίνουν πάλι —
η όμοιες στιγμές μας βρίσκουνε και μας αφίνουν.

Μήνας περνά και φέρνει άλλον μήνα.
Aυτά που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει·
είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα.
Και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει.

(Κ. Π. Καβάφης, Τα ποιήματα, Ίκαρος)