ΔΗΛΑΔΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

Φωτογραφίες: Μαρία Χρονιάρη

Έσβησαν τα φώτα. Μπήκε ο Πήτερ Γρήν. Κιθάρες. Αγάπη που καίει. Το σαξόφωνο του Μάκη, καθηλωμένο στη βάση του, έλαμπε σαν μικρός θεός στο κέντρο της σκηνής του Ιανού. Μετά το σήκωσε για να συνοδεύσει τον Σούρμαν. Οι εικόνες έπεφταν σα χαλάζι ασπρόμαυρο και ήταν οι σφαίρες της μουσικής. Των λέξεων. Τελευταία ζωή. Η φυσαρμόνικα και η φωνή του Βασίλη. Ένα πιάνο παίζει Γουέιτς. Το κοριτσάκι γύρισε τη πλάτη του στο μέλλον. Τζαζ.

Όλα, για να ξαναγεννήσουν τη φλόγα του κόσμου, για να τον κάνουν ανθεκτικό στο μικρόβιο της ζωής.
Η ανάγνωση ενός βιβλίου είναι ο τόπος όπου μπορείς να διακρίνεις το σημάδι του ανθρώπου που το έγραψε.

Η παρουσίαση διήρκεσε δυόμιση χρόνια. Ή επτά ζωές. Ή έξι μήνες και μια νύχτα.

Τα υπόλοιπα είναι σιωπή.

Δηλαδή μουσική.
Δηλαδή Θεός.

Ευχαριστώ.

ΣΣ



ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΠ' ΤΙΣ ΦΩΤΟ ΠΟΥ ΠΡΟΒΛΗΘΗΚΑΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ ΣΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΤΟΥ ΙΑΝΟΥ
http://www.facebook.com/media/set/?set=a.261062187272449.69114.100001060106404&type=1

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΥ

Παρακολουθείστε την εκπομπή της Εύης Κυριακοπούλου Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΥ με την συνέντευξή μου.

Μεταδόθηκε από την τηλεόραση της ΕΤ1 στις 3 Αυγούστου 2011 και επαναπροβλήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 2011.

ΑΥΤΗ Η ΝΥΧΤΑ ΜΕΝΕΙ

ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ & Friends

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Πιο νύχτα δεν γίνεται – Σημειώσεις για το τέλος του ανθρώπινου μύθου

Το βιβλιοπωλείο Ιανός και οι εκδόσεις Οξύ σας προσκαλούν στην παρουσίαση του νέου βιβλίου του Σταύρου Σταυρόπουλου, Πιο νύχτα δεν γίνεται, την Τρίτη 11 Οκτωβρίου, στις 20.30 στο χώρο του βιβλιοπωλείου.

Ο συγγραφέας θα διαβάσει αποσπάσματα από το βιβλίο του.

Την ανάγνωση θα περιβάλλουν, με το σαξόφωνο, τη φυσαρμόνικα, το πιάνο και την κιθάρα, οι μουσικοί Βασίλης Τζαβάρας και Μάκης Αναστασόπουλος, σ’ ένα μοναδικό σετ jazz + blues ρυθμών, με τους ήχους των λέξεων της νύχτας.

Γιατί η μουσική είναι σαν άγγελμα. Και τίποτε άλλο.

ΙΑΝ ΟΣ | Σταδίου 24, Αθήνα | 210 3217917

ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ

ΚΑΙ έγινε έπειτα μια γλυκιά μουσική. Και εχόρτασε. Το φεγγάρι έσβησε πάνω στο χώμα, άφησε μια νεκρή ευχή από άσπρη μπογιά και τελείωσε. Οι άνθρωποι -μια ρευστή εκδοχή πραγματικότητας- άρχισαν να τρέχουν πίσω από τον θάνατό τους. Είχαν μια δειλή ομορφιά ξεγραμμένη στην άκρη των χειλιών τους.

«Και άνοιξε το πηγάδι της αβύσσου· και ανέβηκε καπνός από το πηγάδι ωσάν καπνός από μεγάλο καμίνι και σκοτείνιασε ο ήλιος, και ο αέρας από τον καπνό του πηγαδιού.Κι από τον καπνό βγήκαν ακρίδες στη γη· και τους δόθηκε εξουσία σαν αυτή που έχουν οι σκορπιοί της γης»*.

Εβλεπα σαν ενσαρκωτής όλα τα χρόνια να αλλάζουν γύρω μου· βαδίζουν ένα χορό μαγεμένο. Η θάλασσα άδειασε τα μεγάλα πλευρά της, έβγαλε έναν αέρα και η γη σκεπάστηκε σαν μακιγιάζ. Πνιγμένα καλώδια στον σάκο των γεγονότων, οι αναμνήσεις του σώματος. Σαν εκδρομή στο παρόν. Σαν αίμα φτηνό που ξεράθηκε στο μπουκάλι. Η ζωή, οι άνθρωποι και ο κόσμος των ανθρώπων φωσφόριζαν μέσα στο κενό της νύχτας. Υπήρχαν στο διάστημα μεταξύ, στο διάστημα πριν από τη μετάβαση. Θα μπορούσαν και να είναι ζωντανοί, αλλά έγιναν ακρίδες.

Και εκλήθη ξανά ο τραγουδιστής Νιλ Γιανγκ τυλιγμένος σε φυσαρμόνικες. Look out for my love, όμως δεν υπήρχαν πια γειτονιές. Εβγαλα το παιδικό μου ποδήλατο, ήταν θαμμένο κάτω από χιλιάδες βινύλια. Ο χρόνος το είχε αθωώσει. Του είχε προσδώσει ένα δυσανάλογο φως.

Ετσι φωτισμένο το ανέβηκα έως το εσωτερικό των πρώην ανθρώπων. Κοίταζε ο ένας τον άλλο με απορία - εγώ το ποδήλατο και το ποδήλατο εμένα. Οταν γίνεσαι επιβάτης της παιδικής σου ηλικίας τα πράγματα δηλώνονται ως επιθυμίες. Η ρόδα κυλούσε στη λάσπη με κακία, ερεθισμένη από κεραυνοβόλο μανία. Πέρναγε μέσα από τις ακρίδες και τις αυλάκωνε. Δημιουργήθηκε εκεί ένα ρέμα, ένα όριο ζωής.

Μετά τους χτύπησε η φωνή μου. Ηταν σαν ουρλιαχτό ζώου που έψαχνε το κοπάδι του. Τους ζήτησε να παραμείνουν πορτοκαλί, αλλά ένσαρκοι. Ενα αηδιαστικό χαρτί χωρίς λέξεις συνέχιζε να καλύπτει αυτό που κάποτε ήταν δέρμα. Και ήταν παράσημο φρικτό.

Λέγεται πως υπήρξε αίμα. Και πως υπήρξαν σωθικά που τα έφαγε η αρρώστια. Και σαν θαύμα το αίμα υποχώρησε σε νερό και τα μάτια κόπηκαν. Και εχάθη ο κόσμος των ανθρώπων και ο πόνος τους.

Να κρατάς τον πόνο του κόσμου στα χέρια σου, όπως ένα ποτήρι νερό, είπε ο Νιλ Γιανγκ, μετά το τελευταίο ταξίδι στην Τούλσα, και κοιμήθηκε με τους αγγέλους. Δεν ξέρω τι να τον κάνω. Εχουν τέτοια αηδία οι ξεβαμμένοι λαιμοί, τα κολλημένα μαλλιά, οι ιδρωμένες ψυχές στις τσέπες. Αλλά με απόγνωση. Με μια απόγνωση σπασμένη στα δύο άγρια και με συνέλευση των εαυτών μου θα απομακρυνθώ. Αυτό το παζλ στο σκοτάδι με τα χαμένα κομμάτια χρειάζεται τους αντικαταστάτες του.

Οι άνθρωποι είναι άγραφα κείμενα.

Και πρέπει να συμπληρωθούν.

* Η Αποκάλυψη του Ιωάννη, μτφρ. Γιώργος Σεφέρης, εκδ. Ικαρος, 1975

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΤΗ ΣΤΗΛΗ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=08/10/2011&id=315829

ΟΡΑΤΟΣ ΑΟΡΑΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

(ΠΙΟ ΝΥΧΤΑ ΣΤΗ ΝΑΞΟ)

Μια μεταφυσική σκιά πλανιέται πάνω από τα κείμενα της «νύχτας». Και τα βαραίνει. Σας εσμός ανυπόφορος από μια αδιόρατη στίξη. Και όμως. Αυτή η μεταφυσική σκιά έχει έναν απολύτως φυσικό και ανυποχώρητο πρόγονο: Το τέλος.

Ομιλούμε για το τέλος του καιρού, το τέλος των πραγμάτων, το τέλος του ανθρώπινου μύθου; Για όποιο τέλος και να ομιλούμε, έχουμε ήδη μπει στη διαδικασία. Έχουμε ήδη αρχίσει, δειλά, να αρθρώνουμε σε λέξεις μια αρχή.

Υπάρχουν δύο ειδών κόσμοι: Ο ορατός και ο α-όρατος. Ο ορατός είναι φθαρτός, λυσιτελής, επαληθευμένος, α-νόητος. Ο α-όρατος είναι η περιοχή εκείνη που μπορεί να μας εξασφαλίσει μια θέση στους ναούς του μέλλοντος. Να καταστήσει δηλ. αισθητό το υπερβατικό και να το ακεραιώσει. Να δώσει διάρκεια στο ελάχιστο της στιγμής. Σ’ αυτόν τον κόσμο ανήκει η τέχνη.

Χρησιμοποιούμε τις λέξεις για να ονομάσουμε τα πράγματα; Όχι. Τις χρησιμοποιούμε για να τα αντικαταστήσουμε, για να έχουμε μια εικόνα μόνο των πραγμάτων αντί για τα ίδια τα πράγματα, ένα ανεπαίσθητο ίχνος τους, μια πατημασιά, μια αντίληψη του πώς θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα. Άρα, χρησιμοποιούμε τις λέξεις για να τοποθετήσουμε πάνω τους νέα πράγματα, αφού τα παλιά δεν μας είναι αρεστά. Τις γράφουμε για να ιδρύσουμε τον κόσμο, στα περιθώρια των γεγονότων που πεθαίνουν. Τις γράφουμε πάνω στις στάχτες για να ξαναγεννήσουμε τη φλόγα του χρόνου, για να τον εξευμενίσουμε, να τονώσουμε το ανοσοποιητικό του σύστημα και να γίνει ανθεκτικός στο μικρόβιο της ζωής.

Μόλις αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε την αναγκαιότητα της λογοτεχνίας και να μπαίνουμε σε μια περιοχή υψηλής επικινδυνότητας.

Αυτός ο προφανής κίνδυνος, το ρίσκο της όρασης του αόρατου, παρέχει, παρόλο το θάμβος του ζόφου που περικλείει, αναπάντεχες εγγυήσεις: Αν επιχειρούσα να σταχυολογήσω μερικές απ’ αυτές, θα στεκόμουν περισσότερο στις εσωτερικές – τέτοια είναι η εγγύηση του ραγδαίου φωτός, ένα φως σε βαθμό τυφλότητας. Τι σημαίνει όμως αυτό;

Γνωρίζεις καλύτερα το τούνελ, όταν εισέρχεσαι σε αυτό με όλες σου τις ζωές αναμμένες. Ο βαθμός ετοιμότητάς σου αγγίζει το ζενίθ. Αρχίζεις και ψηλαφίζεις τα τοιχώματά του, αισθάνεσαι την υγρασία του στα κόκκαλα σου, μπορείς να διαπιστώσεις τα δομικά υλικά του να πικρίζουν στη γλώσσα σου. Μέσα στον ασφυκτικά οριοθετημένο διάδρομο ενός τούνελ αντιλαμβάνεσαι καλύτερα την αξία της αναπνοής. Μικρές κοφτές ανάσες – για την οικονομία οξυγόνου – ρυθμικές, περίοπτες, όσο οι αδιευκρίνιστες φράσεις που ηχούν.

Το οργανικό σώμα ενός κειμένου μοιάζει με σάλπιγγα. Υποδέχεται το νόημα, αλλά το αποσιωπά. Το κρύβει από τον εαυτό του πεισματικά. Για λόγους επιβίωσης.

Πιστεύω ότι για να επιζήσει η φράση έχει ανάγκη τη σιωπή. Μια αδιαπραγμάτευτη, αφοσιωμένη σιωπή, σφηνωμένη εκεί, στους ψευδότιτλους των λέξεων και στα κενά διαστήματα ανάμεσά τους. Εκεί, που πνίγονται αγέννητα, τα μεγάλα νοήματα.

Χρειάζεται κανείς να αλλοιώσει το νόημα, να σκιάσει το περίγραμμά του, να το θολώσει – σαν βροχή στο τζάμι – για να το απελευθερώσει από το αβάσταχτο βάρος της σημασίας του. Έτσι, θα αφεθεί ακατέργαστο, στις προοπτικές του.

Η λογοτεχνία μπορεί αυτό να το κάνει καλύτερα απ’ όλες τις τέχνες. Αρκεί να αφουγκραστεί τον ρυθμό ανάποδα, να δει όλες τις εικόνες σαν παρά φύσιν τεκμήρια ενός αφανέρωτου κόσμου. Φανταστείτε τι μπορεί να αποκαλύψει ένας ευρυγώνιος φακός, σε τι αόρατες λεπτομέρειες μπορεί να οδηγήσει ένα συμβατικό κάδρο, έναντι του κανονικού. Η αποκάλυψη που προξενεί ένα κείμενο είναι εξ ίσου τρομακτική.

Ό,τι η λογοτεχνία δημιουργεί σαν μετείκασμα της πραγματικότητας, μόνο η ζωή μπορεί να το αντιγράψει και να το χρίσει πραγματικό. Εντολοδόχος αυτής της ασύλληπτης δυναμικής ο συγγραφέας, καλείται να δημιουργήσει εκ του μηδενός, σαν τίποτε να μην είχε προηγηθεί, σαν θεός που εντέλλεται να ποιήσει το α-φύσικο. Υπάρχει ένας κόσμος που οφείλει να καταστραφεί για να γεννηθεί ο καινούργιος και θα καταστραφεί μόνον απ’ αυτόν.

Είμαστε κάτοικοι ενός σύμπαντος που αποτελείται από λέξεις. Λέξεις που δεν του ανήκουν. Δεν τις δημιούργησε αυτό, δεν μπορεί να ταυτιστεί με την ακατασκεύαστη πλευρά τους, δεν όρισε αυτό τον νόμο που τις διέπει. Απλώς, τις χρησιμοποιεί, για να νοηματοδοτήσει και να νοηματοδοτηθεί. Χρησιμοποιεί αυτήν την απολύτως καθορισμένη συνθήκη των λέξεων, αρκούμενο στα γεγονότα και στην περιγραφή τους.

Εδώ έρχεται η λογοτεχνία – και μιλώ για μια λογοτεχνία απόκρημνη, οριακή, ένα μάγμα όλων των τεχνών μαζί, για να αλλάξει την όψη των πραγμάτων, να ανασηκώσει το δέρμα τους. Μια λογοτεχνία της αφανέρωτης μορφής, όχι των ιδεών.

Τι υπάρχει από κάτω; Δεν έχει τόσο σημασία να το βρούμε, όσο η απόφαση να το αναζητάμε διαρκώς. Αυτή η αχόρταστη πράξη της εκθεμελίωσης, της ταλάντευσης ανάμεσα στο γνωστό και το άγνωστο, παραμένει πάντα ο μεγάλος στόχος.

Το βιβλίο αυτό είναι προς αυτή την κατεύθυνση. Πιστεύει – αυτό που πιστεύουν τα βιβλία ως ακραία περιστατικά της ζωής των ανθρώπων – στο εποίησεν της Γένεσις.

Δηλαδή, στην αρχή, που αφετηρία της είναι το σημείο μηδέν.

Κάθε συγγραφέας είναι ένας θεός που αναιρείται.

Σταύρος Σταυρόπουλος

Ενετικό Κάστρο Νάξου

Σάββατο 10।09।2011

ΤΟ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ

Οσκαρ Ουάιλντ
Ανθολόγιο (ρήσεις και αντιρρήσεις)
μτφρ. - επιλογή: Ερρίκος Μπελιές
εκδόσεις Ηριδανός

Το απόφθεγμα συνιστά την ευφυέστερη εκδοχή αποτίμησης των πραγμάτων. Πρόκειται για την αποκρυστάλλωση ενός νοήματος πάνω στον κοινό τόπο. Δίνει σάρκα και οστά στην πεμπτουσία του στοχασμού ενός συγγραφέα.
Το όνομα του ιρλανδού συγγραφέα Οσκαρ Ουάιλντ (1854-1900) είναι σήμερα σχεδόν συνώνυμό του. Το σαρκαστικό και πικρόχολο χιούμορ του άφησε στην ιστορία της τέχνης μερικά από τα φωτεινότερα διαμάντια: μπρασελέ από λέξεις αμύθητης αξίας, που, ευτυχώς, βρήκαν τελικά τη θέση τους -παρά τα αμήχανα σχόλια των πρώτων κριτικών- στην κοσμηματοθήκη της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Στους αφορισμούς και στα αποφθέγματα του Ουάιλντ συναντάμε το απαράμιλλο άνθος μιας διάνοιας σε έκρηξη. Κάτω από το εξωφρενικά αμέριμνο και ελαφρύ «ντύσιμο» υπάρχει το αληθινό της καρδιάς. Ο ιδιόρρυθμος συγγραφέας, που προκαλούσε διαρκώς την εποχή του με την οξύνοια του πνεύματός του, που υπερασπίστηκε μέχρι θανάτου τη διαφορετικότητα και το δόγμα του, ο εστέτ που ενώπιον ενός τελωνείου απαντούσε «δεν έχω να δηλώσω τίποτα, πέραν της ευφυΐας μου», ο ευγενής νεαρός που διατυμπάνιζε πως «η πλήρης διαφωνία του με τα τρία τέταρτα των Αγγλων συνιστά πρωταρχικό στοιχείο πνευματικής υγείας», γνώριζε φυσικά το τίμημα που επρόκειτο να πληρώσει: φυλακίσεις, χρεοκοπίες, καταναγκαστικά έργα, απαγορεύσεις βιβλίων, διασυρμός. Το ανώτερο πνεύμα και η υπεροχή δεν συγχωρούνται εύκολα. Ούτε τότε ούτε σήμερα.

Το έργο του χαρακτηρίστηκε από πολλούς αμφιλεγόμενο, αφού δεν του συγχωρήθηκε ποτέ η αποκάλυψη της ομορφιάς που προξενούσε. Ηταν ένα σκάνδαλο γούστου. Σαν να τράβηξε κάποιος τις κουίντες και να διέρρευσαν, ξαφνικά, μυστικά εξαιρετικής γοητείας, που δεν ήξερε κανείς τι να τα κάνει.
Τα ευφυολογήματά του έγιναν λογοτεχνικό στάτους και άποψη, ο κυνισμός και το αστραφτερό του χιούμορ είχαν ένα αποδέκτη: τη σοβαροφάνεια που διέκρινε τους «καλλιτέχνες των σαλονιών» του 19ου αιώνα. Οι ηθικολόγοι της εποχής είχαν σοβαρό πρόβλημα.

Δεν πρόκειται μόνο για το λεπτό παιχνίδι της πνευματικής υγείας και την καθολική υποταγή στις διαθέσεις ενός υπερβολικά μπλαζέ συγγραφέα, μιας γλώσσας όπου οι λέξεις είθισται να ντύνουν τη σκέψη, όπως τα ακριβά ρούχα τυλίγουν ένα όμορφο σώμα. Δεν πρόκειται μόνο για το «η Τέχνη για την Τέχνη» που έκαναν σημαία τους οι Αισθητιστές.
Ο «ερασιτεχνισμός» αυτής της συνεχούς αντίφασης και η διαρκής αγωνία για απήχηση που σαφέστατα εμφιλοχωρεί στα ουαϊλδικά κείμενα, καταδεικνύουν μόνον τη μία όψη.
Η άλλη πιστοποιεί ότι πίσω από αυτές τις τόσο επιδεικτικά σίγουρες λέξεις κρύβεται μια διαρκής και σταθερή αλήθεια. Γεγονός που επιβεβαιώνουν η ανθεκτικότητα και η επανεκτίμηση της σημαντικότητας του έργου του στις μέρες μας.

Στον Ουάιλντ υπάρχει μια συνεχής εκθεμελίωση, μια σκωπτική αναθεώρηση της επιγραμματοποιίας του, απόσταγμα το απόσταγμα, σχόλιο το σχόλιο, με αποτέλεσμα κάτι που εξυμνείται στο προηγούμενο γνωμικό, να αποκηρύσσεται ολοκληρωτικά στο επόμενο. Ε, και;
Ο ίδιος ο Λόρκα δεν είχε πει "καταλαβαίνω στο έπακρο την ποιητική τέχνη και θα μπορούσα να μιλάω ώρες γι αυτήν, αν δεν άλλαζα γνώμη κάθε πέντε λεπτά;" *
Γιατί δεν κατηγορήθηκε ο Λόρκα για παραδοξολογία; Η ιστορία της τέχνης είναι γεμάτη από τέτοια περιστατικά - άλλωστε, αν σε κάτι βασίζεται, αυτό είναι η αντίφαση, η δυνατότητα δηλαδή του δημιουργού της να την ανατρέπει και να τη διαχειρίζεται κατά το δοκούν. Ο Ουάιλντ, μέσα στις τόσες ανατροπές, ηθών και εθίμων, συμπεριέλαβε με στυλ και τον εαυτό του.

Αλλωστε, για ένα μόνο πράγμα μιλούν τα βιβλία -όλα τα βιβλία: για τον εαυτό τους. Είναι μια βιογραφία της στιγμής του γράφοντος, που συνεχώς αλλάζει. Κάτι ακαριαίο και προσωρινό, μια ξαφνική λάμψη - όπως ανάβει ξαφνικά ένας διακόπτης και φωτίζει στο σκοτάδι.

Το βιβλίο «Οσκαρ Ουάιλντ, Ανθολόγιο (ρήσεις και αντιρρήσεις)» πρέπει μάλλον να παρακολουθεί την έκδοση του 1905, «Oscar Wilde, Epigrams and Aphorisms» και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ηριδανός, της Αλκηστις Παπακώστα.
Τα αποφθέγματα και οι αφορισμοί που σταχυολογούνται εδώ, έχουν ανασυρθεί, με την πρωτοβουλία και τη μεταφραστική δεινότητα του Ερρίκου Μπελιέ, αποσπασματικά, από το θεατρικό, πεζογραφικό και δοκιμιακό έργο του μεγάλου ιρλανδού συγγραφέα.

Μικρά θραύσματα από τον μαγικό κόσμο του κυρίου Ουάιλντ:

Ενα είναι χειρότερο από το να μιλάνε για σένα: να μη μιλάνε καθόλου για σένα.

Οι άνθρωποι πεθαίνουν από μια ύπουλη αίσθηση κοινής λογικής, και ανακαλύπτουν όταν είναι πολύ αργά ότι για τα μόνα πράγματα που δεν μετανιώνει κανένας είναι τα λάθη του.

Λατρεύω το θέατρο. Είναι τόσο πιο αληθινό από τη ζωή.

Δεν υπάρχουν ηθικά και ανήθικα βιβλία. Τα βιβλία είναι ή καλογραμμένα ή κακογραμμένα.

Ζούμε σε μια εποχή που διαβάζει υπερβολικά, με αποτέλεσμα να μην είναι σοφή, και σκέφτεται υπερβολικά, με αποτέλεσμα να μην είναι ωραία.

Προτιμώ τους ανθρώπους από τις αρχές. Και μάλιστα τους ανθρώπους που δεν έχουν καθόλου αρχές.
(από το «Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ»)

Στον κόσμο υπάρχουν δύο ειδών τραγωδίες. Η μία είναι να μην αποκτά κάποιος αυτό που θέλει, και η δεύτερη είναι να το αποκτά.

Μπορώ να αντισταθώ στα πάντα εκτός από τον πειρασμό.

Στις κοσμικές συγκεντρώσεις όλοι ρωτάνε όλους τι κάνουν. Οταν ρωτάνε εμένα τι κάνω, μου αρέσει πολύ, γιατί θεωρώ πως ενδιαφέρονται για την υγεία μου, αλλά αυτοί πάντα απογοητεύονται άμα λέω πως είμαι εντελώς καλά.

Οι ηθικοί άνθρωποι είναι αυτοί που κάνουν τελικά το μεγαλύτερο κακό στην κοινωνία, διότι δίνουν πολύ μεγάλη σημασία στην κακία. Είναι ανόητο να ξεχωρίζουμε τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς. Οι άνθρωποι είναι ή γοητευτικοί ή βαρετοί, κι εγώ σίγουρα προτιμώ τους γοητευτικούς.

Αυτή η κυρία μού φέρεται με τόση αδιαφορία, που θα μπορούσε να είναι η γυναίκα μου.
(από το «Η βεντάλια της λαίδης Γουίντερμιρ»)

Ο έρωτας ξεκινάει όταν κάποιος ξεγελάει τον εαυτό του και τελειώνει όταν ξεγελάει τους άλλους. Κι αυτό ο κόσμος το ονομάζει ρομάντζο.

Η ιστορία της γυναίκας είναι η ιστορία της χειρότερης μορφής τυραννίας που γνώρισε ο πλανήτης. Η καταδυνάστευση του ισχυρού από τον ανίσχυρο. Και είναι η μόνη μορφή τυραννίας που διαρκεί.

Η γυναίκα είναι η πιο χαριτωμένη διάψευση της λογικής.

Οι γυναίκες είναι σαν τους πίνακες ζωγραφικής: αν θες να μάθεις τι εννοεί πραγματικά μια γυναίκα, κοίταζέ την, αλλά μην προσπαθήσεις να την ακούσεις.
(από το «Μια γυναίκα χωρίς σημασία»)

Κανένας μεγάλος καλλιτέχνης δεν βλέπει τα πράγματα έτσι όπως πραγματικά είναι. Αν έκανε κάτι τέτοιο, θα έπαυε να είναι καλλιτέχνης.

Στην τέχνη δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια. Αλήθεια στην τέχνη είναι αυτό που και το αντίθετό του είναι αλήθεια.
(από το «Η παρακμή του ψεύδους»)

Υπάρχουν δύο τρόποι να αντιπαθείς την τέχνη. Ο πρώτος είναι απλώς να την αντιπαθείς, ο δεύτερος είναι να σου αρέσει λογικά.

Το κοινό είναι εκπληκτικά ανεκτικό. Συγχωρεί τα πάντα, εκτός από τη μεγαλοφυΐα.
(από το «Ο κριτικός ως δημιουργός»)

Τελειώνω με μια έκκληση: Κάποτε ο κόσμος πρέπει να ενδιαφερθεί γι' αυτές τις μικρομεσαίες εκδοτικές επιχειρήσεις (Απόπειρα, Ηριδανός, Ερατώ, Οδός Πανός, Σμίλη, Υψιλον, Opera, Εκκρεμές, Printa - Ροές, Scripta, Αρμός, Παρουσία, Αστάρτη, κ.λπ.), που στηριζόμενες στον μόχθο και την τρέλα για το βιβλίο ενός-δύο ανθρώπων, χωρίς χορηγίες, χωρίς βοήθεια από πουθενά, σχεδόν χωρίς κίνητρο, προσπαθούν να καλύψουν όλη τη δημιουργική δουλειά στο χώρο, παραδίδοντάς μας μικρά τυπογραφικά αριστουργήματα, που λόγω της περιορισμένης τους διανομής δεν γίνονται ποτέ ευρέως γνωστά.
Πώς το λέει ο Τσέλαν; Είναι καιρός να είναι καιρός.

* «Εκλογή ποιημάτων», Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, εκδ. Λιβάνη 2001

Σταύρος Σταυρόπουλος
Ελευθεροτυπία/ "Βιβλιοθήκη", τχ. 675, 1.10.2011

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=01/10/2011&id=313947

Ο ΗΧΟΣ ΤΗΣ ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΤΑΣ

Ο έρωτας θα μας κάνει κομμάτια
Ιανός, 9 Ιουνίου 2010