ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΕΧΕΙ ΧΑΘΕΙ

Ευχαριστώ την "Τσίου" για την αναπαραγωγή των λέξεων από το καινούργιο μου βιβλίο "Πιο νύχτα δεν γίνεται".
Το καλοκαίρι συνεχίζεται μέσα μας - χωρίς να το ξέρει. Αυτή η θάλασσα δεν θα τελειώσει ποτέ.

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ
http://nixtamexrwmata।blogspot.com/2011/09/blog-post_12.html

ΥΓΡΑΣΙΑ

ΕΠΕΙΤΑ άνοιξε ένας ορυκτός δρόμος που στέγασε. Αυτή την παλιά φίρμα των ανθρώπων. Γυάλιζε σαν κοίτασμα αποκρουστικό και δυσοίωνο.
Ο,τι είχε απομείνει από τη ζωή ήταν λόγος: βαρύς, πατημένος λόγος, αλλά σταμάτησε. Τα ερείπια των σωμάτων ήταν στρωμένα στο έδαφος και ήταν χαλί ανυπόφορο που πήγαινε προς μια υπερφωτισμένη έξοδο. Σαν κοιμητήριο απλώθηκε σκεπασμένο. Και είχε μόνο ουρανό λίγο, ένα κομμάτι μπλε, σαν χάντρα κομπολογιού. Ξαφνικά κόπηκε και έπεσε κάτω με πάταγο. Σχηματίστηκε εκεί ένας σταυρός φωτεινός που ήταν όνομα.

Μετά, ήρθαν οι λίμνες και τα ποτάμια. Η υγρασία ήταν αιτία ξανά ζωής. Σαν να ξύπνησε από πεινασμένο ύπνο και την οδήγησα.

Εκοψα τον νέο κόσμο σε ένα πατρόν χάρτινο και σχεδίασα τα ομοιώματα των ανθρώπων. Επειδή μόνον όταν υπάρχουν οι άλλοι, υπάρχει εαυτός. Είχαν ένα βαθύ πορτοκαλί χρώμα σαν ανατολή, που έβγαινε μέσα από βουνά και καρφωνόταν. Στέκονταν γερμένοι, αλλά εύκαμπτοι. Ο αέρας που φυσούσε κόντρα, ανάποδα με την ιστορία της γης, άλλαζε το σχήμα τους, σαν αρμονία με μέλλον. Τους άνθιζα με τα τεθλασμένα μάτια μου.

Δεν έχω βάρος, μίλησε το χαρτί, και έγινε σιωπή. Καμία λέξη δεν έχει προϊστορία, όλες είναι αβγά. Θα γεννιούνται πάντα καθώς λέγονται, χωρίς παρελθόν.

Κινήθηκε έπειτα με το πορτοκαλί σώμα του, θρόισε και έπεσαν πάνω του οι λέξεις, λευκά πουκάμισα, ποτέ δεν υπήρξε κάτι τέτοιο από τότε που ο καιρός τελείωσε, γιατί ήταν το λευκό που τυφλώνει και σε κάνει να βλέπεις τα πάντα σαν αποκάλυψη, ποτέ δεν συνέβη τέτοια σφοδρή επίθεση, τέτοια επιδρομή του λευκού στο πορτοκαλί σώμα. Το χαρτί αγκάλιασε τον κόσμο, τον περιτριγύρισε με μια ελαφριά αγκαλιά που είχε το μέγεθος του δέντρου. Και ονομάστηκε επικοινωνία.

Εμφανίστηκε πάλι η γυναίκα που ήταν ο κόσμος, αλλά σαν αποτέλεσμα. Βρεγμένη, και είχε σκιά. Είπε, γύρισα, το ρήμα ήταν ελληνικό. Εγώ, όσο εγώ μπορεί να είμαι εγώ, κοίταξα προς το μέρος της. Το πριν σώμα είχε αλλάξει επίπλωση, ημερομηνίες, δέρμα. Ηταν μια αποθήκη ζωής και φαινόταν. Η παλιά πληγή κρεμόταν από το αριστερό της μάτι, σαν κολλημένο δάκρυ και έπηζε. Πυορροούσε αύριο.

Κατάλαβα ότι μόνον εκεί αναπνέεις και κόλλησα το στόμα μου πάνω της. Αυτή η κατευθείαν πληγή είχε τη γεύση του εαυτού. Προερχόταν από μένα, μιλούσε εκ μέρους μου. Ηπια τα μάτια της. Ηταν ένα γνώριμο δάκρυ σ' ένα άγνωστο πρόσωπο.

Ο,τι έβλεπε η νύχτα έγινε χλοοτάπητας. Μετά, φάνηκε πάλι ο ουρανός της μέρας, ένα βαθύ μπλε των σειρήνων, από κάτω τα χάρτινα πορτοκαλί ανθρωπάκια σε παράταξη πραγματικότητας, οι καινούριες πόλεις, τα φώτα επιστροφής.

Είχα τις αναγκαίες, άσπρες λέξεις στα χέρια μου και τα μάτια του κόσμου.

Σαν φιλημένα δάκρυα, και έβρεχαν με ένα αθώο γέλιο το χώμα.

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΗ ΣΤΗΛΗ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=10/09/2011&id=308106

Η ΝΥΧΤΑ ΣΤΗ ΝΑΞΟ

Το Domus Festival και οι εκδόσεις Οξύ παρουσιάζουν το Σαββάτο 10 Σεπτεμβρίου, στις 7.30μμ, σε μια ξεχωριστή βραδιά στον ιστορικό χώρο του Ενετικού Κάστρου της Νάξου, το τελευταίο βιβλίο του Σταύρου Σταυρόπουλου, «Πιο νύχτα δεν γίνεται».

Ο συγγραφέας θα μιλήσει για το βιβλίο του.

Θα ακολουθήσει μικρή δεξίωση με ντόπιο κρασί και θέα την Σύρο, την Πάρο, την Μύκονο και τα ερείπια του αρχαίου ναού του Απόλλωνα.

https://www.captainbook.gr/shop/?p=6196
http://www.lamiatimes.gr/culture/book/1372-parousiasi-tou-vivliou-tou-stavrou-stavropoulou-qpio-nychta-den-ginetaiq-sto-enetiko-kastro-naxou

Info:
Domus Della Rocca-Barozzi
www.naxosisland.gr/VenetianMuseum
http://www.naxosfestival.com/
Tel: +30 22850 22387

ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΙ ΣΚΗΝΕΣ

"Τα κείμενα αυτά δεν προσχωρούν σε κανένα κίνημα· έχουν όλα τα κινήματα μέσα τους, μπερδεμένα. Άλλωστε, δεν έχουν αποφασίσει καλά καλά αν είναι δημιουργημένα από τον συγγραφέα τους ή αν ο συγγραφέας τους είναι το δημιούργημά τους" σημειώνει ο Σταύρος Σταυρόπουλος για το υλικό του νέου του βιβλίου "Πιο νύχτα δεν γίνεται" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οξύ.
Ο συγγραφέας που όπως σημειώνεται, "από τους πεζογράφους θεωρείται ποιητής και από τους ποιητές πεζογράφος", εκείνο που αναδεικνύει και υπερασπίζεται σ’ αυτή την ομάδα κειμένων είναι η ιδέα του φωτός στην πιο απόλυτα σκοτεινή εκδοχή του. Το σημείο όπου "τα πράγματα συνεχίζονται με άπειρες δυνατότητες, μέσα στο πέπλο της νύχτας που είναι μνήμη. Αβάσταχτη. Εκεί περιμένουν αβοήθητα σπάνια ευρήματα.
Σαν ανυπόφοροι κρύσταλλοι, θαμμένοι. Και οι λέξεις. Μοναδικό ρεύμα στο κέντρο μιας εποχής που φεύγει, που τελεί σε διάσταση, που αντιγράφει σκηνές".

Γιάννης Ασδραχάς
εφημ. Εξπρές
Κυριακή, 28.8.2011

ΑΝΑΒΟΛΗ

Όπως με πληροφόρησαν από την ΕΤ1, η προγραμματισμένη για σήμερα 7/9 επανάληψη της εκπομπής «Η ζωή είναι αλλού» με καλεσμένο εμένα, αναβάλλεται λόγω έκτακτου αθλητικού γεγονότος.
Θα ενημερωθείτε για το πότε θα ξαναπροβληθεί (ίσως μέσα στον Σεπτέμβριο – με πιθανότερη ημερομηνία την 21/9).

Ευχαριστώ

Σταύρος Σταυρόπουλος

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΥ ΣΕ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ

Ο Σταύρος Σταυρόπουλος στην εκπομπή
της Εύης Κυριακοπούλου "Η ζωή είναι αλλού"

Την Τετάρτη 7 Σεπτεμβρίου στις 9 μμ προβάλλεται σε επανάληψη από την τηλεόραση της ΕΤ1 η εκπομπή της Εύης Κυριακοπούλου, Η ζωή είναι αλλού, που μεταδόθηκε στις 3 Αυγούστου, με καλεσμένο τον Σταύρο Σταυρόπουλο.

Ο Σταύρος Σταυρόπουλος μιλάει για τις λέξεις, τον έρωτα, τον χρόνο, και το καινούργιο του βιβλίο "Πιο νύχτα δεν γίνεται".

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

"Στο τζάμι το πακέτο έχει μεγαλώσει. Τα τσιγάρα έφτασαν το μέγεθος του υαλοκαθαριστήρα και τον ξεπέρασαν. Το φεγγάρι έσκυψε τη μύτη του, όπως σκύβει ο εκσκαφέας στα ερείπια, και χάθηκε πίσω από τα κομμένα σύννεφα. Το τετράδιο καλλιγραφίας του ουρανού ήταν γεμάτο. Σάπιο πορτοκαλί. Ο Θεός δεν θα είχε που να γράψει.
Για μια στιγμή νόμισα ότι όλα τα κεραμίδια των σπιτιών χύθηκαν πάνω μου και με έθαψαν. Δεν ήμουν εγώ. Το κορμί σου δίπλα μου σα να χόρευε.
Ήταν όπως το ήθελα: Σκισμένο, σε πυρκαγιά, με ανοιγμένες τρύπες παντού. Έτοιμο να στάξει.

Πάμε να γεννηθούμε αλλού, σου είπα. Ο χρόνος αυτός έχει πεθάνει".

ΝΥΚΤΑΧΤΙΔΑ

Πιο φωτεινά απ' όλα καίγονταν τα μαλλιά της βραδυνής αγαπημένης:
της έστειλα το φέρετρο από το πιό ελαφρύ ξύλο.
Το περιτριγυρίζουν κύματα ουρλιαχτά σαν το κρεββάτι των ονείρων μας στην Ρώμη;
φοράει λευκή περούκα σαν κι εμένα και μιλάει βραχνιασμένα:
μιλάει σαν κι εμένα τότε που εξασφάλιζα άδεια εισόδου σε καρδιές.
Ξέρει ένα γαλλικό τραγούδι για την αγάπη, το τραγουδούσα το φθινόπωρο,
όταν χασομερούσα ταξιδεύοντας στην χώρα του αργά και έστελνα γράμματα στις μέρες.

Είναι ωραία βάρκα το φέρετρο, σκαλισμένη από το σύδεντρο των αισθημάτων.
Και εγώ κατέβηκα το αιμάτινο ποτάμι μαζί του, τότε που ήμουν από το μάτι σου πιό
νέος.
Τώρα είσαι νέα σαν νεκρό πουλί στο χιόνι του Μάρτη,
τώρα έρχεται σε σένα και τραγουδάει το γαλλικό του τραγούδι.
Είσαστε ελαφρείς: κοιμόσαστε την άνοιξή μου ως το τέλος.
Εγώ είμαι πιό ελαφρύς:
τραγουδάω μπροστά σε ξένους.

Πάουλ Τσελάν
Μετάφραση: Παναγιώτης Γαλανόπουλος