ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΙ ΣΚΗΝΕΣ

"Τα κείμενα αυτά δεν προσχωρούν σε κανένα κίνημα· έχουν όλα τα κινήματα μέσα τους, μπερδεμένα. Άλλωστε, δεν έχουν αποφασίσει καλά καλά αν είναι δημιουργημένα από τον συγγραφέα τους ή αν ο συγγραφέας τους είναι το δημιούργημά τους" σημειώνει ο Σταύρος Σταυρόπουλος για το υλικό του νέου του βιβλίου "Πιο νύχτα δεν γίνεται" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οξύ.
Ο συγγραφέας που όπως σημειώνεται, "από τους πεζογράφους θεωρείται ποιητής και από τους ποιητές πεζογράφος", εκείνο που αναδεικνύει και υπερασπίζεται σ’ αυτή την ομάδα κειμένων είναι η ιδέα του φωτός στην πιο απόλυτα σκοτεινή εκδοχή του. Το σημείο όπου "τα πράγματα συνεχίζονται με άπειρες δυνατότητες, μέσα στο πέπλο της νύχτας που είναι μνήμη. Αβάσταχτη. Εκεί περιμένουν αβοήθητα σπάνια ευρήματα.
Σαν ανυπόφοροι κρύσταλλοι, θαμμένοι. Και οι λέξεις. Μοναδικό ρεύμα στο κέντρο μιας εποχής που φεύγει, που τελεί σε διάσταση, που αντιγράφει σκηνές".

Γιάννης Ασδραχάς
εφημ. Εξπρές
Κυριακή, 28.8.2011

ΑΝΑΒΟΛΗ

Όπως με πληροφόρησαν από την ΕΤ1, η προγραμματισμένη για σήμερα 7/9 επανάληψη της εκπομπής «Η ζωή είναι αλλού» με καλεσμένο εμένα, αναβάλλεται λόγω έκτακτου αθλητικού γεγονότος.
Θα ενημερωθείτε για το πότε θα ξαναπροβληθεί (ίσως μέσα στον Σεπτέμβριο – με πιθανότερη ημερομηνία την 21/9).

Ευχαριστώ

Σταύρος Σταυρόπουλος

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΥ ΣΕ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ

Ο Σταύρος Σταυρόπουλος στην εκπομπή
της Εύης Κυριακοπούλου "Η ζωή είναι αλλού"

Την Τετάρτη 7 Σεπτεμβρίου στις 9 μμ προβάλλεται σε επανάληψη από την τηλεόραση της ΕΤ1 η εκπομπή της Εύης Κυριακοπούλου, Η ζωή είναι αλλού, που μεταδόθηκε στις 3 Αυγούστου, με καλεσμένο τον Σταύρο Σταυρόπουλο.

Ο Σταύρος Σταυρόπουλος μιλάει για τις λέξεις, τον έρωτα, τον χρόνο, και το καινούργιο του βιβλίο "Πιο νύχτα δεν γίνεται".

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

"Στο τζάμι το πακέτο έχει μεγαλώσει. Τα τσιγάρα έφτασαν το μέγεθος του υαλοκαθαριστήρα και τον ξεπέρασαν. Το φεγγάρι έσκυψε τη μύτη του, όπως σκύβει ο εκσκαφέας στα ερείπια, και χάθηκε πίσω από τα κομμένα σύννεφα. Το τετράδιο καλλιγραφίας του ουρανού ήταν γεμάτο. Σάπιο πορτοκαλί. Ο Θεός δεν θα είχε που να γράψει.
Για μια στιγμή νόμισα ότι όλα τα κεραμίδια των σπιτιών χύθηκαν πάνω μου και με έθαψαν. Δεν ήμουν εγώ. Το κορμί σου δίπλα μου σα να χόρευε.
Ήταν όπως το ήθελα: Σκισμένο, σε πυρκαγιά, με ανοιγμένες τρύπες παντού. Έτοιμο να στάξει.

Πάμε να γεννηθούμε αλλού, σου είπα. Ο χρόνος αυτός έχει πεθάνει".

ΝΥΚΤΑΧΤΙΔΑ

Πιο φωτεινά απ' όλα καίγονταν τα μαλλιά της βραδυνής αγαπημένης:
της έστειλα το φέρετρο από το πιό ελαφρύ ξύλο.
Το περιτριγυρίζουν κύματα ουρλιαχτά σαν το κρεββάτι των ονείρων μας στην Ρώμη;
φοράει λευκή περούκα σαν κι εμένα και μιλάει βραχνιασμένα:
μιλάει σαν κι εμένα τότε που εξασφάλιζα άδεια εισόδου σε καρδιές.
Ξέρει ένα γαλλικό τραγούδι για την αγάπη, το τραγουδούσα το φθινόπωρο,
όταν χασομερούσα ταξιδεύοντας στην χώρα του αργά και έστελνα γράμματα στις μέρες.

Είναι ωραία βάρκα το φέρετρο, σκαλισμένη από το σύδεντρο των αισθημάτων.
Και εγώ κατέβηκα το αιμάτινο ποτάμι μαζί του, τότε που ήμουν από το μάτι σου πιό
νέος.
Τώρα είσαι νέα σαν νεκρό πουλί στο χιόνι του Μάρτη,
τώρα έρχεται σε σένα και τραγουδάει το γαλλικό του τραγούδι.
Είσαστε ελαφρείς: κοιμόσαστε την άνοιξή μου ως το τέλος.
Εγώ είμαι πιό ελαφρύς:
τραγουδάω μπροστά σε ξένους.

Πάουλ Τσελάν
Μετάφραση: Παναγιώτης Γαλανόπουλος

ΕΥΛΟΓΙΑ

Εκεί που ήταν μέχρι χθες το παράθυρο
στέκει τώρα ένας τσαλαπετεινός κίρκη
όχι με την αυθάδεια της νικήτριας ημέρας
αλλά με την εικασία της αναγέννησης.

Δεν υπάρχουν γύρω σπασμένα τζάμια
καμένα ξύλα σκισμένες κουρτίνες
μόνο αυτό το πουλί, που ψάχνει σπυρί σπυρί τη ζωή.

Aλλά και το υπόλοιπο σπίτι σαν δόξα πλέον
έχει ήδη ανασηκωθεί κάμποσα εκατοστά πάνω από το χώμα
αραχνοΰφαντη κατοικία

τι μας κρατάει ακόμα εδώ
ίσως αυτό το αεράκι
αυτή η μυρωδιά από την κουζίνα
ναι, τροφή, νεράκι καθαρό και αθανασία
κι όχι το βέλος που έρχεται να καρφωθεί με δύναμη
στην καρδιά του Νοεμβρίου.

Εκτός κι αν όλα αυτά είναι ο Ατέρμων,
το φάντασμα των ημερών μας πάνω στο χαρτί
που βρήκε τώρα ο τσαλαπετεινός
ω Κίρκη, τις γαρ ταύτην οδόν ηγεμονεύσει; λέει
και το τσιμπάει με μανία
ώσπου να το κάνει κομμάτια και να το φάει.



Γιώργος Βέης
7-8 Αυγούστου 2011

ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟΣ ΜΥΣΤΗΣ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

EDITOR'S CHOICE

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ


Ο Κωστής Παπαγιώργης διάβασε το "Πιο νύχτα δεν γίνεται - Σημειώσεις
για το τέλος του ανθρώπινου μύθου"

του Σταύρου Σταυρόπουλου



Ο μυστικισμός της αμεσότητας και του άφατου, η ουσία του χρόνου, ειδικά το χνάρι του στη μνήμη και η σωτήρια αίσθηση ότι καθετί που ζούμε μεταμορφώνεται σε μύθο, ο οποίος μάλλον μας αφηγείται παρά τον αφηγούμαστε, φαίνεται πως είναι πάγιο συναίσθημα του συγγραφέα. Πρόκειται για ευρεσιτεχνία που παραμονεύει σχεδόν το κάθε βίωμα για να το εκπνευματώσει και να το μυθοποιήσει ή να το εξουδετερώσει.

Διαβάζουμε στην τελευταία σελίδα: «Είμαι ένα πρόσωπο χωρίς πρόσωπο. Μια ιστορία ιστορίας. Επωμίζομαι όλους τους μεταβατικούς ρόλους, εκτός από τον κεντρικό. Καμιά φορά νομίζω πως έχω απώλεια χαρακτήρα. Πώς να ζήσω χωρίς χαρακτήρα;».

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι έχουμε να κάνουμε με μια ­εύπλαστη σχέση με τα πράγματα, η οποία δεν γνωρίζει περιορισμό, παρανομία ή αποκλεισμό. Ημικαταραμένος, ασυμβίβαστος ή αυτοσχέδιος μύστης των πραγμάτων, παραδίδεται στο ρεύμα της ζωής, συντηρώντας βέβαια και την πεποίθηση του ανθρώπου της όχθης. «Ο χρόνος περνάει αργά. Ακατάστατα. Αν τον τακτοποιούσε κάποιος, θα εξαφανιζόταν. Αν κάποιο χέρι μάς τον παραχωρούσε ξαφνικά, θα σταματούσαμε να τον λατρεύουμε κι εκείνος θα πέθαινε από μοναξιά».

Η γενική μας αίσθηση από το χαρακτήρα του βιβλίου είναι ότι ο Σταυρόπουλος έχει αρραβωνιαστεί­ το φασματικό του κόσμο, αλλά δεν βρίσκει τρόπο να τον παντρευτεί.

Κωστής Παπαγιώργης
Αθηνόραμα, Τεύχος 587
11-17 Αυγούστου 2011


ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ
http://www.athinorama.gr/daylife/books/default.aspx?i=1819

ΕΝΑ ΝΕΟ ΕΙΔΟΣ ΓΡΑΦΗΣ ΠΟΥ ΣΠΑΕΙ ΤΑ ΟΡΙΑ

Ό, τι κι αν αποτολμήσει να πει κανείς για τα βιβλία του Σταύρου Σταυρόπουλου, νομίζω πως ποτέ δεν θα μπορέσει να σταθεί επάξια απέναντί τους. Καθένα και μία καινοτομία στην ελληνική «πεζή» πεζογραφία αλλά και ποίηση.

Με το βιβλίο «Ο έρωτας θα μας κάνει κομμάτια», θεσπίζει ένα νέο είδος μυθιστορήματος, που μας κάνει να το κοιτούμε αμήχανοι. Θυμάμαι τα λόγια της Βιρτζίνια Γουλφ, η οποία έναν αιώνα πριν, είχε προφητεύσει γι' αυτό το νέο είδος γραφής, που θα έσπαγε τα όρια, καθετί στεγανό μέσα στην έννοια «μυθιστόρημα» και όχι μόνο.

Το βιβλίο αυτό, είναι τέτοιας υφής και γλώσσας που όχι μόνο κομματιάζει τα όρια στο γνωστό έως τώρα όρο του μυθιστορήματος, αλλά θέτει καινούρια. Όρια όμως που σε οδηγούν να ξεπεράσεις εαυτόν και να ανοιχτείς σε όλο το εύρος που σου προσφέρουν. Όσες φορές κι αν διαβαστεί, έχεις την αίσθηση πως κάτι ακόμη υπάρχει που δεν πρόλαβες να το προσέξεις, κάτι κρυμμένο, μυστικό που περιμένει να το ανακαλύψεις.

Το μυθιστόρημα με την μορφή και την φόρμα που έως τώρα γνωρίζαμε πεθαίνει, και με το βιβλίο του Σταύρου Σταυρόπουλου, γεννάται ένα νέο είδος, που όχι μόνο θα διαβάζεται για πολλά χρόνια ακόμη, μα θα βρει και «μιμητές». Γιατί ο Σταυρόπουλος είναι από τη στόφα εκείνη του δημιουργού, που ανοίγει δρόμους, αφού πρώτα έχει σκάψει βαθιά στα λαγούμια της ψυχής του και όχι μόνο, για να μας τους προσφέρει απλόχερα. Για να βαδίσουμε μαζί του στον νέο κόσμο της γραφής που είναι ακόμη νωρίς για να την «τοποθετήσουμε» κάπου, χρησιμοποιώντας όρους κι ορολογίες που δεν της αντιστοιχούν. Γιατί πώς μπορεί κανείς να ονοματίσει κάτι, όταν στέκεται εκστατικά απέναντί του;

Συστήνω σε όλους μία δεύτερη και τρίτη ανάγνωση, γιατί πάντα θα ανακαλύπτουν θησαυρούς που θα τους βοηθήσουν στην σύνθεση νέων ψηφιδωτών ψυχής και εννοιών, και θα τους βγάλουν με ασφάλεια στην έξοδο κινδύνου που ο συγγραφέας έχει αφήσει ανοικτή.

Κύριε Σταυρόπουλε ο έρωτας μας έκανε κομμάτια, αλλά η γραφή σας ευτυχώς μας ανασυνθέτει!

Μικαέλα Χρυσοστόμου

GREEKBOOKS, 11-8-2011

<Ευχαριστώ την Μικαέλα Χρυσοστόμου για το θερμό σχόλιό της. Πράγματι, γράφοντας αυτό το βιβλίο, στο μυαλό μου υπήρχε το όριο της ελευθερίας του πεζού λόγου και της καταπάτησής του. Ανασύρω, με την ευκαιρία τα λόγια της Βιρτζίνια Γουλφ στα οποία αναφέρεται:
"Θα έρθει ο καιρός που θα υποχρεωθούμε να ανακαλύψουμε καινούργιες ονομασίες για κείμενα που κρύβονται πίσω από τον υπότιτλο "μυθιστόρημα". Θα παρουσιαστεί κάποτε ένα βιβλίο που δεν θα ξέρουμε πώς να το βαπτίσουμε. Θα έχει την μορφή μιάς γραφής που συνηθίσαμε να την λέμε "πρόζα" - όμως θα πρόκειται για μια αλλόκοτη πρόζα, γραμμένη με πολλά στοιχεία της γραφής που συνηθίσαμε να την λέμε "ποίηση">.


ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ
http://www.greekbooks.gr/books/logotehnia/o-erotas-tha-mas-kani-kommatia.product#reviews