ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΤΗ ΓΡΑΦΟΥΝ ΟΙ ΠΑΡΕΕΣ. ΤΗ ΓΡΑΦΟΥΝ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ

Οι λέξεις δίνουν ενέργεια και κάνουν τον κόσμο να κινείται. Ο Σταύρος Σταυρόπουλος τις ψάχνει με κόπο. Συνήθως βρίσκονται στο σκοτάδι κι εκεί έχει μάθει να κινείται. Ο πολυδιάστατος συγγραφέας μιλάει στην Ελευθεροτυπία για το νέο του βιβλίο Πιο νύχτα δεν γίνεται (εκδ. Οξύ, σελ. 241 ). Κείμενα που αναζητούν το φως σ' ένα βαθιά ριζωμένο σκοτάδι. Η πρώτη τους κατάθεση - αναπνοή έγινε στη "Βιβλιοθήκη".

-Το «Πιο νύχτα δεν γίνεται» είναι εκλάμψεις του ανθρώπινου μυαλού στο σκοτάδι;

-Τα βιβλία, είναι, ή θα όφειλαν να είναι, ούτως ή άλλως, εκλάμψεις του ανθρώπινου μυαλού στο σκοτάδι. Εδώ, όμως, πρόκειται για μια αναγγελία τέλους, μια απαγόρευση χρόνου. Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο, μετά την αμφισβήτηση, μετά την διερώτηση, μετά τον αναστοχασμό, που θα πρέπει, νομίζω, να περάσουμε σε μια διαχείριση του τέλους. Θα πρέπει να σκεφτούμε το επόμενο σημείο στίξης, μετά το κλείσιμο της παρένθεσης. Είναι ένα οριακό ζήτημα αυτό – και όχι μόνο για την λογοτεχνία. Κάποτε είχαμε απαντήσεις για όλα. Σιγά σιγά ενηλικιώθηκαν σε ερωτήσεις και τώρα κενό. Η μετάβαση είναι στον αέρα. Τα κείμενα αυτού του βιβλίου αναζητούν το φως μέσα σ’ ένα βαθιά ριζωμένο σκοτάδι: κοινωνικό, πνευματικό, συναισθηματικό, ανθρώπινο, εθνικό και εν τέλει υπαρξιακό. Αυτή είναι η εκδοχή: Ξαναρχίζεις το τέλος.

-Διαβάζοντας το βιβλίο, ένιωσα ότι ο αναγνώστης βαδίζει προς το φως ψηλαφίζοντας μες τη νύχτα. Αθόρυβα και με οδηγό το συναίσθημα.

-Είναι αυτό που σας είπα και πριν. Δεν βλέπεις το φως, απλώς το επιβάλλεις στον εαυτό σου. Το επινοείς, για να συνεχιστεί η πορεία. Εσύ ο ίδιος αποφασίζεις να το προσθέσεις. Είναι η τελευταία λύση. Η καταγωγή του ανθρώπου τον φέρνει αντιμέτωπο με τον προορισμό του. Με το ρήμα φοβάμαι, το ρήμα πιστεύω, το ρήμα αγαπώ. Λέει κάτι πάρα πολύ ωραίο ο Μπέκετ στον Ακατανόμαστο, κάτι αξιοθαύμαστα ανθεκτικό, που προτάσσεται και ως μότο στο βιβλίο: «Θα είμαι εγώ, θα είναι η σιωπή, εκεί που είμαι, δεν ξέρω, δεν θα μάθω ποτέ, μέσα στη σιωπή δεν ξέρεις, πρέπει να συνεχίζεις, δεν μπορώ να συνεχίσω, θα συνεχίσω».

-Σε ποιους απευθύνεται αυτή η μεγάλη ποιητική νύχτα σας;

-Σε αυτούς που απευθύνονται τα βιβλία: Στους αναγνώστες.

-Οι λέξεις είναι νησίδες αισιοδοξίας;

-Οι λέξεις είναι οι ανοιγμένες αποσκευές ενός ταξιδιού που αναβλήθηκε. Η αφοσιωμένη τυπογραφία μιας συμμετρίας που καταρρέει. Η μουσική που αφουγκράζεται τον καημό της μοναδικότητας. Και πολύ περισσότερα απ’ αυτά. Κάποτε, θα χρειαστεί να τις σεβαστούμε και να μην τις τυλίγουμε σε εύκολες συσκευασίες της μιας χρήσης. Γιατί θα μας εκδικηθούν για την βιασύνη μας. Και για την προχειρότητα με την οποία τις αντιμετωπίζουμε.

-Ποιος είναι ο δικός σας τρόπος να τις γράφετε;

-Καταρχάς, αισθάνομαι κατώτερός τους. Οι λέξεις δημιουργούν ανεξέλεγκτες πραγματικότητες, εκτός του οργανικού σώματος του κειμένου, που δεν αντιλαμβανόμαστε. Είναι πρίσματα. Μέσα στο φάσμα τους βλέπουμε, σαν καθρέφτης, τους διαφορετικούς εαυτούς μας. Φοβάμαι πως δεν θα προλάβουμε να μάθουμε τίποτε απ’ αυτές. Εγώ προσπαθώ να γράφω καταστρέφοντας την φροντίδα του εγώ. Με το δέος απέναντί μου.

Άλλωστε, η δουλειά του συγγραφέα δεν είναι να εκθέτει την άποψή του, με κάποιο στυλ. Είναι να οργανώνει και τα ταξιθετεί τις απόψεις των άλλων.

-Η νύχτα μας κάνει να θυμόμαστε ή να ξεχνάμε;

-Η νύχτα μας κάνει εμάς, μας φανερώνει. Ξεκουμπώνει τους ανομολόγητους εαυτούς μας και τους εγκαταλείπει γυμνούς. Αν κρυώνεις είναι καλύτερα να μην ασχοληθείς με το γράψιμο. Είναι σίγουρο ότι δεν θα αντέξεις.

-Σε κάποιο σημείο γράφετε: «Όταν πεθαίνει μια χώρα, αυτοί που συνήθως την κλαίνε είναι αυτοί που την έχουν σκοτώσει». Μήπως το ζούμε σήμερα;

-Δεν περιμένετε, φαντάζομαι, να σας επιβεβαιώσω αυτό το μικρό απόσπασμα. Είναι πασίδηλο. Θα σας πω μόνο, ότι δεν αναφέρομαι στο πολιτικό ζήτημα, στο πρόβλημα διαχείρισης της πολιτικής εξουσίας. Με ενδιαφέρει το θέμα της ευθύνης και της ανάληψής της, στα κέντρα αποφάσεων που σχετίζονται με τον πολιτισμό. Εκεί έχει συντελεστεί ένα άλλο μνημόνιο, εξ ίσου ατιμωτικό. Έχει στηθεί ολόκληρη βιομηχανία παραγωγής κενού λόγου. Που επιβραβεύεται. Όμως, την ιστορία δεν την γράφουν οι παρέες. Την γράφουν οι λέξεις.

-Ο ανθρώπινος μύθος θα ζωντανέψει ξανά μέσα στη νύχτα;

-Στο βιβλίο ο ανθρώπινος μύθος τελειώνει. Νομίζω αυτό γίνεται και εκτός βιβλίου. Ο παρατηρητής, που παίζει τον ρόλο του αφηγητή, ενσωματώνεται σιγά σιγά στο τοπίο, αποτελεί μέρος του πίνακα, τον κερδίζει. Κοιτάζοντας ξανά αυτά τα κείμενα έχω την αίσθηση ότι μιλούν οι λέξεις και όχι ο αφηγητής. Υπάρχει μια εικαστική ιδιαιτερότητα σε αυτά. Έχουν μια πρωτογενή αμεσότητα και μια σιωπή. Η σιωπή, ξέρετε, δεν ενέχει θέση αντιθέτου της λογοτεχνίας. Είναι το αδιαφιλονίκητο συνώνυμό της. Και ο συγγραφέας θα προσπαθεί πάντα να την φτάσει. Να συμφιλιωθεί με τον ήχο της.

(συνέντευξη στον Αλέξανδρο Στεργιόπουλο)

Βιβλιοθήκη Ελευθεροτυπίας, 13 Αυγούστου 2011

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=13/08/2011&id=300713

ΚΙ ΕΔΩ
http://taskart.blogspot.com/2011/08/blog-post_13.html

ΕΡΩΤΑΣ ΣΕ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ

Εδώ και αρκετό καιρό γίνομαι δέκτης παραπόνων από πολλούς αναγνώστες που δεν βρίσκουν το βιβλίο μου Ο έρωτας θα μας κάνει κομμάτια. Καθώς συμμερίζομαι την απορία τους και καθώς τα περιστατικά όσο πάνε και πληθαίνουν, θέλω να πω τα εξής:

1. Το βιβλίο κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2010 και τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους εξαντλήθηκε, άρα παραμένει εκτός κυκλοφορίας το τελευταίο εξάμηνο - για λόγους που δεν γνωρίζω και οπωσδήποτε ανεξάρτητους από την θέλησή μου.
2. Η προφορική συμφωνία μου με τον εκδοτικό οίκο προέβλεπε να επανακυκλοφορήσει το βιβλίο αμέσως μετά, δηλαδή τον Φεβρουάριο του 2011.
3. Το βιβλίο αυτό αποτελεί ένα κομβικό σημείο στην διαδρομή μου, καθώς "αναθεωρεί" την έννοια του σημερινού μυθιστορήματος, θρυμματίζοντάς το - άρα, η προσωρινή του έλλειψη, πλήττει, πρώτα και κύρια, εμένα.

Μέχρι να πραγματοποιηθεί η δεύτερη έκδοση - που είναι έτοιμη -, ως ένα θερμό ανακλαστικό ανταπόκρισης από την πλευρά μου, αναρτώ εδώ τα βίντεο από τις τρεις τελευταίες παρουσιάσεις του βιβλίου: Στον Ιανό στις 9 Ιουνίου 2010, στο Floral στις 12 Οκτωβρίου 2010 και στο Passport στις 15 Δεκεμβρίου 2010.
Την βιντεοσκόπηση και την επιμέλεια της σελίδας του βιβλίου έκανε ο Σπύρος Δόικας (Translatum) τον οποίον και ευχαριστώ.


ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΙΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
http://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=69073.msg274442#msg274442


Επίσης, η Μαρία Χρονιάρη, κατόπιν εγκρίσεώς μου, έχει δημιουργήσει ειδική σελίδα για το βιβλίο στο facebook, όπου θα αναδημοσιεύονται αποσπάσματά του.

http://www.facebook.com/#!/pages/%CE%9F-%CE%88%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B1%CF%82-%CE%98%CE%B1-%CE%9C%CE%B1%CF%82-%CE%9A%CE%AC%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CE%9A%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CE%AC%CF%84%CE%B9%CE%B1/266998673315555

Λίγη υπομονή ακόμα.


"Το τέλος του έρωτα είναι ο έρωτας"

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΥ ΦΑΝΑΤΙΚΑ

Άγνωστοι φίλοι ανέβασαν απόσπασμα της συνέντευξης μου στην εκπομπή της ΕΤ1, Η ζωή είναι αλλού, που αφορούσε τον Παύλο Σιδηρόπουλο, στις σελίδες τους στο διαδίκτυο.

Τους ευχαριστώ θερμά, όπως και τόσους άλλους, που με κάθε τρόπο, δήλωσαν την αγάπη και την εκτίμησή τους.

Ευχαριστώ, φυσικά, την Εύη Κυριακοπούλου, για την πρόσκλησή της.

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ



Ακόμα, ευχαριστώ το μπλογκ "Παρα-μυθητικός" της Αρετής και το μπλογκ του Πέτρου Γκολίτση για την αναπαραγωγή αποσπασμάτων του νέου βιβλίου μου "Πιο νύχτα δεν γίνεται".

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ
http://paramythitikos-apollonio.blogspot.com/2011/05/blog-post_18.html
http://poemsgolitsis.blogspot.com/2011/07/blog-post_31.html

ΣΤΑΥΡΟΣ – ΝΑΞΟΣ – ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ - ΜΑΡΙΑ

(Αθήνα 28/7/2011. Μετά την επιστροφή από την Νάξο)

Ο άνθρωπος της πόλης που με πλησίασε είχε τουρμπίνα για κεφάλι. Σιγά σιγά κατάλαβα ότι και οι άλλοι άνθρωποι είχαν τουρμπίνα κεφάλι. Με διαβεβαίωσαν ότι έκανα λάθος. Αλλά εγώ ήμουν κάθετος: Οι δρόμοι ήταν χαλιά από λουλούδια έστω και πατημένα. Τα σπίτια ήταν φτιαγμένα από χιόνι. Κανείς δεν ένοιωθε ελεύθερος γιατί όλοι ήταν πολύ ελεύθεροι. Τα σόλα του Χέντριξ ήταν κρυμμένα σε πηγάδια. Για να τα βρεί κανείς πρέπει να γνωρίζει τον μηχανισμό δημιουργίας τους που είχε ως εξής: Κάθε μέρα νωρίς το πρωί ο Ορνέτ Κόουλμαν εμφανιζόταν πάνω στα βράχια. Ο Ορνέτ Κόουλμαν, που ήταν μαύρος γιατί ήταν ψημμένος με τα βράχια, περπατούσε αργά, ανιχνευτικά, τελετουργικά. Αφού έβρισκε το κατάλληλο σημείο, έσκυβε ελαφρά μέχρι το μούσι του να ακουμπήσει τα σαντάλια που φορούσε. Εστιάζοντας στο σημείο άρχιζε να παίζει το πλαστικό του σαξόφωνο με ελεγχόμενη μανία. Συνέχιζε να παίζει μέχρι στα βράχια να ανοίξουνε τρύπες. Μέχρι οι τρύπες να γίνουνε πηγάδια.

Πολλοί αδαείς νομίζουν ότι ο Ορνέτ Κόουλμαν είναι κομπρεσσέρ. Κανείς όμως δεν πρέπει να πέσει σε αυτή την παγίδα. Ο Ορνέτ Κόουλμαν είναι φουρνέλλο και στα πηγάδια που άνοιξε στην Αμοργό, φωλιάσανε τα σόλα του Χέντριξ. Λίγο πιό κάτω στα πηγάδια της Ίου φωλιάζουνε τα σόλα του Πήτερ Γκρήν. Ακόμα πιό πέρα στη Σίκινο, τα σόλα του Τζέρρυ Γκαρσία. Εννοείται ότι άνοιξε και άλλα πηγάδια για ένα σωρό ακόμα σόλα. Στην Σχοινούσα, την Κέρο, την Ηρακλειά, τα Κουφονήσια, την Δονούσα. Εννοείται επίσης ότι όλα τα πηγάδια αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία. Όπως εννοείται και ότι τα σόλα περιμένουν το σούρουπο να βγούν από τα πηγάδια. Τότε που οι λέξεις δεν έχουν ακόμα εφευρεθεί. Που κυκλοφορούν στις παραλίες αδέσποτες σαν ναυαγοί. Όποιος τους σταθεί είναι σίγουρο ότι δεν θα το μετανοιώσει.

Υπό αυτές τις συνθήκες, «έχοντας απλωμένη μπροστά στα μάτια του μιά γερασμένη γεωγραφία», γνωρίζοντας ότι πρέπει να είναι κανείς αυστηρός, απόλυτος και αρκούντως θρησκευτικός πριν παραδοθεί στην επιθυμία, ο ποιητής όρισε την Νάξο πρωτεύουσα των Κυκλάδων.

Κανείς φυσικά δεν είναι σε θέση να του φέρει αντίρρηση.

Παναγιώτης Γαλανόπουλος

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΥ ΑΥΡΙΟ

Η προγραμματισμένη για τις 27/7 εκπομπή της Εύης Κυριακοπούλου "Η ζωή είναι αλλού" στην τηλεόραση της ΕΤ1 με καλεσμένο τον Σταύρο Σταυρόπουλο, που αναβλήθηκε λόγω έκτακτου αθλητικού γεγονότος, θα προβληθεί κανονικά από την ΕΤ1 αύριο Τετάρτη 3/8 στις 9μμ.
Και θα επαναπροβληθεί σε επανάληψη τον Σεπτέμβριο.

Με την ευκαιρία της έκδοσης του τελευταίου του βιβλίου Πιο νύχτα δεν γίνεται, ο Σταύρος Σταυρόπουλος μιλάει εκ βαθέων για τη ζωή και τον θάνατο, την φιλία του με την "τρόικα των Εξαρχείων" Κατερίνα Γώγου - Παύλο Σιδηρόπουλο - Νικόλα Άσιμο και υπογραμμίζει: Αληθινό είναι μόνο ότι ονειρευόμαστε.

Σκηνοθεσία: Γιώργος Παναγιωτόπουλος
Διεύθυνση παραγωγής: Βίλυ Ατζεμάκη

περιοδκό Ραδιοτηλεόραση, Τεύχος 2163
29 Ιουλίου - 4 Αυγούστου 2011

http://mousikitexnespolitismos.blogspot.com/2011/07/blog-post_6989.html
http://tvradio.ert.gr/details.asp?pid=3324899&chid=8
http://moschato-tauros-life.blogspot.com/2011/07/1-2707.html

ΕΝΑΣ ΠΟΛΥΔΑΙΔΑΛΟΣ ΗΧΟΛΗΠΤΗΣ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Για μένα ο Σταύρος Σταυρόπουλος είναι ένας πολυδαίδαλος εικονολήπτης – και γιατί όχι και ηχολήπτης- της πραγματικότητας. Γιατί, ενώ συνήθως ο ποιητής τυλίγει τον έξω κόσμο με τα σεντόνια του δικού του μέσα κόσμου, ο Σ.Σ. με τα ποιήματά του δίνει την εντύπωση ότι ο έξω κόσμος είναι αυτός που τον πλημμυρίζει και που για να μην πνιγεί, αναγκάζεται να εκβράσει το ποίημα.
Τα όπλα του σ’ αυτή τη δύσκολη αυτοάμυνα είναι αυτά τα ορισμένα, τα συγκεκριμένα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την ποίησή του. Λέει σ’ ένα σύντομο ποίημα με τίτλο «Κριτικές Σημειώσεις»: «Χωρίζουν την ποίηση / Σε δεκαετίες / Είδη / Κινήματα / Αναιδείς κανόνες / Αντί να τη χωρίζουν / Απλά / Σε ομάδες αίματος».

Αναφέρομαι πρώτα στο ποίημα αυτό γιατί θέλω στη συνέχεια να πω ότι ένα από τα χαρακτηριστικά – ίσως το πιο χαρακτηριστικό – στοιχείο της ποίησης του Σ.Σ. είναι ένας ιδιότυπος σουρεαλισμός« όχι με την έννοια της ποιητικής μανιέρας, της σχολής που για μια ολόκληρη εποχή επιβλήθηκε στο ποιητικό σύμπαν, αλλά με την έννοια της πρόθεσης της πραγματικής υπέρβασης του πραγματικού, με συνδυασμούς που ξαφνιάζουν, αλλά που ποτέ δεν αποδεσμεύονται από την κυριαρχία του πραγματικού: «Φτάνει να παίρναμε μαζί μας / Έναν πλακόστρωτο ουρανό / Με τις βαλίτσες του να μονολογούν αύριο».
Κι όμως, αυτή η σουρεαλιστική εικόνα γεννήθηκε από ένα συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός, τον Μάη του 68 στο Παρίσι, όπως εξηγεί στις σημειώσεις του βιβλίου του, σημειώσεις πλούσιες σε ελληνικές και ξένες αναφορές, ο Σ.Σ.

Από την άλλη μεριά, έχει κανείς συχνά την εντύπωση ότι ο συγκεκριμένος κόσμος του Σ.Σ. είναι ένας κόσμος που ο ποιητής γνώρισε μόνο μεταφορικά: «Την ώρα που η θάλασσα / Αυτή η μεγάλη ζωγραφική εκκρεμότητα» λέει κάπου. Άλλο στοιχείο που σφραγίζει την ποίηση του Σ.Σ. είναι η πρωτοτυπία, αφού ο σουρεαλισμός και η πρωτοτυπία δεν συμβαδίζουν απαραίτητα. Και πάλι εδώ έχουμε μια πρωτοτυπία που δεν δίνει την εντύπωση μιας απεγνωσμένης προσπάθειας να ειπωθεί κάτι εντελώς καινούργιο, αλλά μιας προσπάθειας σύνταξης, σύνθεσης ενός σύμπαντος που να περιέχει όλες του τις άπειρα ποικίλες μορφές και εκφάνσεις που στην πραγματικότητα αυτό περιέχει. Όπως: «Οι παράνομες γεωτρήσεις στο προαύλιο του Θεού», «Η δύση δεν ήταν τίποτε άλλο από μια υπόκλιση στο θάνατο», «Οι άνθρωποι κάτι ξεχαρβαλωμένες οικειότητες» και άλλα πολλά.

Επίσης, αυτό που συνήθως κατοικεί στον τελευταίο στίχο ή στους δυο τελευταίους στίχους του ποιήματος είναι το απρόοπτο, το απροσδόκητο, κάτι που θυμίζει το σασπένς μιας αστυνομικής διήγησης.
Ο ερωτισμός είναι έντονος στην ποίηση του Σ.Σ. αλλά κι εδώ πρωτοτυπεί, γιατί είναι στιγμές που μοιάζει ο έρωτας πιο πολύ με παιχνίδι. Το παιχνίδι όμως δεν είναι ανθρώπου που αστειεύεται αλλά κάποιου που βιώνει στη πέτσα του τη μαύρη πλευρά του κόσμου και θέλει να ξεχαστεί:
«Από το σ’ αγαπώ / Λείπουν πολύ / Η περισπωμένη / Κι εσύ».
Η απουσία, το ανάπηρο δίδυμο του έρωτα, κάνει την εμφανισή της στα ποιήματα του Σ.Σ., αλλά και πάλι δεν ξέρεις αν πρόκειται για απουσία συγκεκριμένου προσώπου ή για την περιγραφή της πιο συχνής κατάρας της ζωής. Λέει: «Μεταξύ μας / Όλο αυτό τον καιρό / Δεν παριστάνω τον θλιμμένο / Απλά καμιά φορά / Αναρωτιέμαι αν υπάρχεις».

Και το ποίημα; Τι είναι αλήθεια το ποίημα; Είναι μια εγχείρηση της ψυχής ή μια μοναδική πνευματική ταλαιπωρία; Λέει ο Σ.Σ.: « Εκτός και αν / Αυτές οι γόπες / Που μυρίζουν / Καμένες αναπνοές / Είναι το ποίημα». Το ποίημα που ο ποιητής το βάζει στην πιο σκληρή δοκιμασία πριν το προβάλει: Ό,τι ήθελα να πω / Το έλεγα πρώτα στον εαυτό μου / Για δοκιμή».

Ένα άλλο βασικό εργαλείο στην ποίηση του Σ.Σ. είναι το χιούμορ, που καλύπτει ένα ευρύ φάσμα, από την ειρωνεία ως το υπαρξιακό και μαύρο χιούμορ: «Μια οικογένεια που μόλις βγήκε / Από το σούπερ μάρκετ / Αλλά μετά χάθηκε» ή «Είχα αργήσει μια γενιά / Και τα πράγματα / Πήγαιναν ευτυχώς / Όλο και χειρότερα».
Το χιούμορ αποτελείται, κι αυτό, από διάφορα συστατικά. Ένα από αυτά είναι η αθυροστομία. Δεν φοβάται ο ποιητής να χαράξει στο χαρτί τις συνουσιαστικές λέξεις. Ένα άλλο είναι το παιχνίδι με τα γράμματα, όπως: «Λίγο ακόμα Π πριν περάσει(ς)»

Υπάρχει και μια άλλη, ελευθεροστομία θα την έλεγα αυτή, η ελεύθερη χρήση της Αγγλικής γλώσσας, πράγμα που εξηγεί βέβαια το χιούμορ, αλλά και οδηγεί στην άνετη κατανόηση της σύγχρονης ζωής, σπορ, διαδίκτυα και άλλα μηχανήματα.
Εγώ εδώ σταματάω να παρακολουθώ γιατί ούτε από τεχνολογία καταλαβαίνω, ούτε από γκολ, τα «ξυστά άουτ» του Σ.Σ. Λέω πάντα ότι ανήκω στον περασμένο αιώνα. Όμως αναρωτιέμαι: Σ’ αυτόν εδώ τον αιώνα όπου πατάς ένα κουμπί και όλα βγαίνουν στην επιφάνεια στη στιγμή, τι μπορεί πια να σημαίνει πρωτοτυπία; Για να γεννηθεί άραγε αυτή δε χρειάζεται λίγο και η φαντασία και οι περίεργοι συνδυασμοί που κάνει αυτή με την πραγματικότητα; Όταν όλα είναι γνωστά ή θάναι το επόμενο λεπτό πώς να δημιουργήσεις το άγνωστο πρωτότυπο;

Το ίδιο ισχύει και για τον σουρεαλισμό. Σε μια εποχή που τα πιο ασύλληπτα όνειρα ή οι πιο τρομαχτικοί εφιάλτες γίνονται πραγματικότητα πριν καλά καλά κανείς να έχει συνειδητοποιήσει τι επιθυμεί ή τι φοβάται, πώς μπορεί να εφεύρει το υπερ-πραγματικό, το σουρεαλιστικό; Όταν κάθε στιγμή, με το κινητό, είσαι σε επαφή με το πλάσμα που λαχταράς, πώς να αφήσεις τη φαντασία σου να καλπάσει μήπως και προλάβεις την αγάπη σου στο δρόμο; Όταν έχεις όλα τα τεχνικά μέσα για να αναλύσεις το παρελθόν και να προβλέψεις το μέλλον, η φαντασία μπαίνει σε ανεργία και όλα γίνονται, όπως λέει ο Σ.Σ. «υποδιαιρέσεις της ομοιότητας».

Όμως εδώ έχουμε ένα τόμο που ξεχειλίζει από τόλμη και γοητεία κι ας είναι «Δυο μέρη σιωπή (κι) ένα (μόνο) μέρος λέξεις». Ίσως νάναι γι αυτό ακριβώς η γοητεία του.

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, περιοδ. Ποιητική
Τεύχος 7, Άνοιξη - Καλοκαίρι 2011

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΥ

Ο Σταύρος Σταυρόπουλος είναι ο καλεσμένος της εκπομπής της Εύης Κυριακοπούλου, "Η ζωή είναι αλλού", την Τετάρτη 27 Ιουλίου, στις 9 μμ, που μεταδίδεται από την ΕΤ1.

Ο Σταύρος Σταυρόπουλος μιλά για τις λέξεις, τον έρωτα, τον χρόνο, τη ζωή και τον θάνατο, με την αφορμή του καινούργιου του βιβλίου "Πιο νύχτα δεν γίνεται" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ο ξ υ.

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ
http://www.apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=982:-1&catid=53:2011-02-13-10-34-27&Itemid=63

http://petridisradio.blogspot.com/2011/07/blog-post_5343.html
http://moschato-tauros-life.blogspot.com/2011/07/1-2707.html