Ο ΕΡΩΤΑΣ ΘΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΚΟΜΜΑΤΙΑ

Ο Γιάννης Μπασκόζος γράφει στο τεύχος Ιουλίου του περιοδικού "ΔΙΑΒΑΖΩ" για το Ο ΕΡΩΤΑΣ ΘΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΚΟΜΜΑΤΙΑ:

Υβριδικό λογοτεχνικό πόνημα. Ο Σ.Σ. θα το ήθελε μυθιστόρημα, όμως ο ποιητικός του λόγος τον προδίδει. Σε 111 σελίδες, μικρά κομμάτια ποιητικής πρόζας εξιστορούν έναν έρωτα μέσα στον έρωτα. Έναν έρωτα στο πριν και το μετά. Έναν έρωτα που αναστοχάζεται και διακινδυνεύει, επιτίθεται, υποχωρεί, συνδιαλέγεται, αποχωρεί.
Ο Σταυρόπουλος αφήνει τον πολύ ροκ εαυτό του, όπως τον γνωρίσαμε στα προηγούμενα βιβλία του και εγκύπτει στο μυστήριο του έρωτα και της ερωτικής σχέσης. Στην ουσία εγκύπτει στις λέξεις, στη σχέση τους, στη συνάφεια εννοιών και λέξεων, νοήματος και ουσίας.
Τα κείμενά του, μικρά σαν ποιήματα, ευθύβολα σαν αποφθέγματα, συνδέονται μεταξύ τους αλλά και όχι. Διαβάζεται το καθένα ξεχωριστά, από το τέλος προς την αρχή, αλλά και ανάκατα, σκόρπια.
Είναι ένα μυθιστόρημα που μπορείς να (ανα)συνθέσεις μόνος σου με μοναδικό οδηγό τον ποιητικό λόγο του Σταύρου Σταυρόπουλου.

ΜΕΛΟΠΟΙΗΣΗ ΣΙΩΠΗΣ

Κάποιος ευγενής βιντεοσκόπησε την βραδιά της παρουσίασης του βιβλίου μου ΔΥΟ ΜΕΡΗ ΣΙΩΠΗ, ΕΝΑ ΜΕΡΟΣ ΛΕΞΕΙΣ στον "Ιανό" στις 8-1-2010 και ανέβασε τα ποιήματα μου - που μελοποίησε επί σκηνής ο Θάνος Ανεστόπουλος - στο You Tube.

Τον ευχαριστώ θερμά.

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

http://www.youtube.com/watch?v=10MxVJncmC0 ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΜΟΣ

http://www.youtube.com/watch?v=CtYrsNbLPqM&feature=related ΜΑΘΗΜΑ ΓΙΑ ΑΡΧΑΡΙΟΥΣ

http://www.youtube.com/watch?v=zhad0W68hJA&feature=related
ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ

http://www.youtube.com/watch?v=ygDIYENe1cs&feature=related
ΛΙΓΗ ΝΑΦΘΑΛΙΝΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ

http://www.youtube.com/watch?v=nsRS_wdnBag&playnext=1&list=PLE5092F60E7F84F8D&index=48 ΚΥΡΙΑΚΗ (14-9-2008)

ΚΑΙ ΕΔΩ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ

http://www.youtube.com/watch?v=yM_swuVh0KU

ΕΡΕΘΙΣΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Σταύρος Σταυρόπουλος Ο ΕΡΩΤΑΣ ΘΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΚΟΜΜΑΤΙΑ
ΕΚΔ. ΑΠΟΠΕΙΡΑ O συγγραφέας στέκεται πάλι μεταξύ ποίησης και πεζοτράγουδου και οι μυημένοι στο ιδιαίτερο στυλ του θα καταλάβουν απολύτως τι υπαινίσσεται με τον τίτλο της νέας συλλογής του.

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ Ρ.ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΑΠΟ ΤΑ "ΝΕΑ"
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=30&ct=19&artid=4581809

ΝΥΧΤΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΕΙ

Για μια ακόμη φορά θα ξαναπώ ότι η ανταπόκριση που έχει η στήλη μου στην Ελευθεροτυπία είναι συγκινητική. Ευχαριστώ όλους αυτούς τους ανθρώπους που δεν γνωρίζω για την υποστήριξη και την αγάπη τους.

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ
http://www.sport-fm.com.cy/magazine2/admin/upload_pdf/1274513425612_37.pdf
http://stavrochoros.pblogs.gr/2010/01/masif-oneiro-.html
http://www.kerkinitoday.gr/2009_11_30_archive.html
http://www.alitheiaportal.com/alitheia/politismos/na-stroneis-ta-sentonia-me-xuraphakia.html
http://www.sport-fm.com.cy/magazine2/admin/upload_pdf/1276677995124_38.pdf
http://antimamalo.blogspot.com/
http://www.sport-fm.com.cy/magazine2/admin/upload_pdf/1275642903612_38.pdf
http://kollektivartact.blogspot.com/
http://imakolata-yfantokosmos.blogspot.com/2009_10_01_archive.html?zx=edc624ff3b7ef84
http://adegia.blogspot.com/2010_03_01_archive.html
http://adegia.blogspot.com/2010/06/blog-post_30.html
http://ieraodo.blogspot.com/2010_03_01_archive.html

ΣΑΝ ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ ΣΩΜΑ

Κείμενο υβριδικό, όπου συγχωνεύονται γοητευτικά και υποδόρια, ο τόπος και η ουτοπία. Οι ψηφίδες των φράσεων αθετούν εδώ τις ειδολογικές προκαταλήψεις, ενθέτοντας τις λέξεις, ως εικαστικό σώμα, στο κέντρο της αφήγησης - που παραλείπει ότι ονομάζεται πλοκή. Το πρώτο ενικό, η αυτοαναφορικότητα, είναι ουσιαστικά η συνθήκη που επιτρέπει να μιλήσεις για το «άλλο». Η ηλικία του έρωτα είναι η ηλικία του θανάτου. Ταυτιζόμενη συγχρόνως και με το δικαίωμα μιας νέας γέννησης.

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΘΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΚΟΜΜΑΤΙΑ
του Σταύρου Σταυρόπουλου
εκδ. Απόπειρα
σελ. 133, € 12.



ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΣΤΟ "ΕΘΝΟΣ" ΤΗΣ 28/6/10
http://origin.ethnos.gr/article.asp?catid=12200&subid=2&pubid=17728949

ΤΟ ΦΛΙΤΖΑΝΙ ΤΟΥ ΠΙΚΑΣΟ

ΤΟ τραγούδι των Τίντερστικς. She rode me down. Σαν προφητικός θάνατος - μετά Χατζιδάκις. Τα θερινά σινεμά που δεν προλάβαμε. Οι σκισμένες τέντες. Απέναντι. Λυπημένες σημαίες. Το μπαρ «Αλουστίνες», στο Θησείο. Στο τέλος τής Ηρακλειδών. Η Ακρόπολη, νύχτα. Υποφωτισμένη. Ας τη φώτιζες εσύ, που γνώριζες καλύτερα τη διάχυση του φωτός πάνω στο μάρμαρο. Τα ρακάδικα και οι ταβέρνες της Πανόρμου. Τα μαγαζιά στο Παγκράτι, στην πλατεία Καισαριανής. Η Ελευσίνα που περιμένει το όνειρο: Να γυρίσουμε νικητές απ' την παρακμή. Το «Flower» στη Μαβίλη. Ενα βράδυ.

Οι έρωτες λιώνουν όπως το μήλο μέσα στη σανγκρία. Αφήνουν έναν παγωμένο θρίαμβο πάνω στις αμυγδαλές. Εχουμε και οι δυο άσπρα μαλλιά. Χιονοπόλεμος.

ΕΝΑ παλιό αρχοντικό μισογκρεμισμένο. Κατεβαίνοντας τη Μαυρομιχάλη. Σε λίγα χρόνια θα έχει γίνει μπαρ. Στον τοίχο θα υπάρχει η φωτογραφία της γριάς αρχόντισσας που το κατοικούσε. Θα κοιτάζει αποσβολωμένη τους νέους που θα κουνούν τα κεφάλια τους. Αν μπορούσε, θα το κουνούσε κι αυτή. Από οίκτο. Της πήραν το σπίτι κάτι περίεργοι τύποι με πορτοκαλί μαλλιά και σκουλαρίκι στα χείλη. Την έκαναν φωτογραφία και τώρα χορεύουν. Η ηλίθια. Λέει.

ΗΜΟΥΝ ο χαρακτήρας που δεν μπόρεσε να δημιουργήσει ο Ντοστογιέφσκι στον «Ηλίθιο». Κάτι ανάμεσα στον πρίγκιπα Μίσκιν και στον Ραγκόζιν. Η Ναστάζια Φιλίπποβνα θα ένιωθε ενθουσιασμένη. Εσύ, σκοτεινή. Τίποτε.

Μέσα σε τρεις μήνες μου 'δειξες τι θα πει ποτέ. Πουθενά. Χωρίς. Οσα ήταν να σώσει η ομορφιά στον κόσμο, μέσω της Τέχνης, τα έσωσε. Από δω και πέρα, σχισμές. Χαράδρες. Για να καταδυθείς κι άλλο. Στα εσώτατα άκρα της λύπης. Που είναι ομορφιά. Ανυπόφορη. Μια ομορφιά τέχνη.
Η Τέχνη δεν σε βοηθάει να ζήσεις. Σε βοηθάει να πεθάνεις καλύτερα. Δεν το λέω εγώ, το λέει κάποιος πιο πεθαμένος από μένα. Μέσα στους πίνακες και τα ποιήματα ο θάνατος έχει άλλη υπόκρουση. Ο Νίκος Εγγονόπουλος πέθανε από ανακοπή καρδιάς. Επειδή είχε.

ΕΡΑΣΤΕΣ από την πρώτη ματιά. Strangers in the night. Χωρίς ομπρέλες. Τα βιολιά έχουν σπάσει. Η Ιπποκράτους κενή. Σιγά μην κλάψω. Στον δρόμο, καφέδες. Σε πλαστικό. Μολυσμένη αγάπη. Πάνω στη μηχανή -κρυώνεις; Το χέρι σου στο δικό μου. Βάλε μουσική. Τώρα. Το φλιτζάνι του Πικάσο, συσκευασία δώρου. Από το μουσείο της Βαρκελώνης. Τε κιέρο. «Θέατρο Σφενδόνη», μαγνητικά πεδία. Ο μυστηριώδης κύριος Masaki Iwana. Ο μυστηριώδης χορός που αναζητά τα εσωτερικά τοπία με τον τρόπο που προσπαθεί να αποφύγει: Τις προκαθορισμένες χορευτικές φόρμες που κατοικούν στα σώματα. Το μπούτο ως θεραπεία ψυχής. Δεν. Τα ρούχα πεταμένα στο πάτωμα. Εγώ θα ξεγελάω την πραγματικότητα, εσύ να τρομάζεις. Πάμε μια εκδρομή;

«Η λύπη θα 'ναι αιώνια». Η τελευταία φράση του Van Gogh πριν πεθάνει έδωσε τις απαντήσεις σε όσους θεωρούνται λιποτάκτες της ευτυχίας.

Η πλατεία με τις μπλε στολές και τα άσπρα κράνη έμεινε ορφανή. Από τις άδειες καρέκλες τού «Φλοράλ» βλέπω την κινηματογραφική μηχανή τού «Βοξ», η μπομπίνα γυρίζει. Οι φιγούρες απ' το πανί σκαρφαλώνουν στα σίδερα. Βαδίζουν τοίχο τοίχο, σε λίγο θα πλημμυρίσουν τους δρόμους. Αν ακουμπήσω κάποιον, θα λιώσει. Δεν πέρασες ούτε σήμερα.

Και τώρα ποιος θα μου εξηγεί τον κόσμο; Ποιος θα 'ναι η αφορμή για να αιωρούνται πραγματικότητες;


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΟΛΗ ΤΗ ΣΤΗΛΗ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=176621

ΧΑΛΑΣΜΑΤΑ

ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ γκρεμίστηκε χτες. Απέναντί μου. Παλιά μονοκατοικία. Χαλάσματα. Ο πορτοκαλί εκσκαφέας με τον μακρύ τεντωμένο λαιμό του στέκεται από πάνω του, μοναδικός επιζήσας. Ερπύστριες σαν τανκς, σκουριασμένες. Από κάτω ζωές. Πρώην. Στιγμές Πολυτεχνεία. Χαμένες. Χώματα ανακατεμένα. Κουκουλωμένο συναίσθημα. Μια ρόδα. Ενα παιδικό κουκλάκι. Πατημένο. Του λείπει το ένα χέρι - σαν να ζητά βοήθεια. Δεν θα το ακούσει κανείς.

Τη νύχτα έβλεπα τα φώτα απέναντί μου· απ' τα ανοιχτά παραθυρόφυλλα. Αντηχούσαν ζωές. Με παρηγορούσαν. Διπλανές φωνές, τώρα ακυρωμένες. Τώρα σιωπή. Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Ούτε επιβεβαιώνεται. Μόνο διαγράφει.

ΠΑΝΩ στον ιερό βράχο του ναού του Ποσειδώνα, στο Σούνιο. Εμείς. Χτιζόταν παράλληλα με τον ναό της Αφαίας στην Αίγινα. Δέος. Πέρδικες. Εξήντα μέτρα από κάτω η θάλασσα. Το κύμα, live in concert. Με τη συμφωνική ορχήστρα των Αθηνών. Αν δω πλοίο να έρχεται με μαύρα πανιά, θα πηδήξω. Οπως ο Αιγέας. Οι πλευρές του ναού είναι κτισμένες στα μάτια σου. Δωρικοί κίονες, πρόναοι, μαλακό μάρμαρο. Αλλα χαλάσματα. Μοναδικά. Δυόμισι χιλιάδων ετών. Τα περισσότερα ανάγλυφά τους έχουν φθαρεί. Τουλάχιστον αυτά μένουν.

ΒΛΕΠΩ τη θάλασσα που κατεβαίνει αργά. Ο ήλιος βουτάει στα ανεκπλήρωτα, η επιθυμία του είναι θανάτου. Από τη φυλακή των ματιών σου περνάει κάποια στιγμή η Μακρόνησος. Να πάμε. Εμείς. Οι αιώνια καταδικασμένοι. Σαν κλειδωμένα προγράμματα. Σαν ιστορία της αρχαιότητας που περρίσσεψε από τη διδακτέα ύλη. Σαν ανομολόγητος εγκλεισμός απεξάρτησης.

ΜΗ ΜΙΛΑΣ. Κάθε λέξη είναι μια προδοσία. Αν ποτέ καταλάβουμε ότι οι λέξεις είναι πάντα εις βάρος μας, τότε ίσως μπορέσουμε να πλησιάσουμε περισσότερο τις ζωές μας. Γράφοντας προσπαθείς να κλείσεις κάποιες πληγές. Τελικά, τις ανοίγεις περισσότερο· για να μπορέσεις να δεις καθαρά μέσα τους: Μια τρύπα. Μια λεκάνη με αίμα. Μια φιάλη οξυγόνου. Μια αγκαλιά. Μόνη.

Τι είναι ευτυχία; Να ρωτήσουμε αυτούς που έγραψαν για τους ορισμούς της. Επειδή ήταν δυστυχισμένοι. Να ρωτήσουμε τον Αλντο Καροτενούτο, τον Ρολάν Μπαρτ, τον Ντοστογιέφσκι. Να μας πουν. Να σωθούμε απ' αυτήν γράφοντας. Μιλώντας. Οριστικά.
Ακου εν δυνάμει συναίσθημα. Εννοείς μήπως υπό κατασκευή; Εργο για σόλο βιολί;
Δεν γνωρίζω τον όρο. Υστερα από τόσο ρήμαγμα η θεωρία του έρωτα γίνεται θεσμικό πλαίσιο για την αποκήρυξή του.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ενδεικτικό το ότι δεν μίλησες ποτέ για αντήχηση, αλλά μόνο για απόηχο; Αυτό που φεύγει κουβαλάει στο βλέμμα του τον θάνατο αυτού που υπήρξε. Το κενό βλέμμα ήταν μόλις πριν η διαφάνεια του κόσμου. Σήμερα, μια διαδικασία απόσυρσης. Η όψη των πραγμάτων αλλάζει, τα πράγματα παραμένουν ίδια. Ομως η αναστάτωση και η επιθυμία γι' αυτά έχουν γίνει αδιαφορία. Και φόβος.

Γκρεμός.

ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ πια ξυπνούν οι λέξεις. Λυπημένες, ανοργάνωτες, με παραμορφωμένα χαρακτηριστικά. Παίρνω μια χούφτα απ' αυτές, τις σφίγγω στο χέρι μου. Ανοίγω την μπαλκονόπορτα και τις πετάω. Εκεί που κάποτε ορθωνόταν η παλιά μονοκατοικία, ένας σκύλος στρώνει προσεκτικά μια εφημερίδα για να καθίσει. Οι λέξεις πέφτουν στα δόντια του. Τις μασάει με δυσκολία, αλλά τις καταπίνει.

Ο Ντοστογιέφσκι, νεκρός από το 1881. Ο ναός τού Ποσειδώνα είναι ακόμα εκεί. Στο Σούνιο. Εμείς λείπουμε.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ΟΛΗ ΤΗ ΣΤΗΛΗ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=174139