ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΟΙΗΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΠΟΥ ΚΑΙΝΕ ΣΑΝ ΟΞΥ

2012-01-27T12:20:00.000-08:00

Πόσο φως μπορεί να έχουν τα σκοτάδια του; Πόση μέρα μπορεί να κρύβουν οι νύχτες του; Το καινούριο βιβλίο του Σταύρου Σταυρόπουλου «Πιο νύχτα δεν γίνεται», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Οξύ», με κείμενα που έχουν δημοσιευτεί στη στήλη όπου αρθρογραφεί «Νύχτα είναι, θα περάσει», μπορεί να ψιθυρίζεται με τα φώτα σβηστά ή... χαμηλωμένα, αλλά διαβάζεται ακόμα και με το φως του ήλιου...

Κείμενα – αγωνία ψυχής. Ανάκατα και μπερδεμένα, αλλά όλα μαζεμένα εκεί. Στην... άναρχη τάξη της καρδιάς. Με την πάχνη της ποίησης. Την ομίχλη του αβέβαιου. Τα σοφά διλήμματα και τα αναπάντητα ερωτηματικά – κούκλες μπαμπούσκες, που η απάντηση του ενός γεννά αυτόματα το άλλο. Κομμάτια που τα έθρεψε και τα γέννησε ο χρόνος. Λέξεις που πιάνονται χέρι χέρι και κάνουν παρέα σαν τα σχολιαρόπαιδα που αλητεύουν στους δρόμους. Σκασιαρχείο. Η μέρα γιορτής. Η... νύχτα. Στο «σχολείο του δρόμου». Κείμενα – εικόνες μιας ζωής που παραπαίει στο τίποτα. Ή στις κόπιες του «κάτι» που όλοι προσπαθούν να γίνουν. Γράφει: «Στις θάλασσες του κόσμου. Οι άνθρωποι κολυμπούν ακίνητοι. Νομίζεις ότι είναι σκαλισμένοι στον βυθό. Κανείς τους δεν μιλάει. Έχουν γίνει βοτσαλάκια. Μαζεύω μερικούς και τους βάζω στο βάζο για να τους έχω. Ο ήλιος που καίει τους κάνει γυαλιστερούς. Ανυπόφορους».

Φράσεις και λόγια, λόγια και γράμματα που σου δίνουν την αίσθηση ότι δεν είναι απλά σκέψεις του ποιητή – συγγραφέα που τα γέννησε, αλλά φίλοι που «βαδίζουν» μαζί, κι ο ένας ξέρει τα κουσούρια και τα ψεγάδια του άλλου..

Λέξεις που «ερωτοτροπούν» –άλλοτε ήρεμα κι άλλοτε έντονα και προκλητικά– με το φως, αλλά και με το σκοτάδι, με το ένα να εμπεριέχει το άλλο και το δεύτερο να αποτελεί βασική προϋπόθεση για να έρθει το πρώτο. Με τη μνήμη και το χρόνο να κάνουν «παιχνίδι», αδιαφορώντας για τις συνέπειες μιας σχέσης που έχει πάντα πολύ πόνο. Από το ξεκίνημα. Και όχι μόνο στο τέλος. Με τα μάτια να έχουν πάντα κάτι από θάλασσα. Έτσι είναι το μάτι του ποιητή. Το βλέμμα του αλμυρό. Ακόμα κι όταν η γεύση έχει κάτι από σοκολάτα. Χαμόγελα, ηλιοβασιλέματα, φεγγάρια κι αστέρια, λέξεις, παύσεις και σιωπές, ερωτηματικά και τελείες, και παρενθέσεις, παγκάκια και δρόμοι και ουρανός, όνειρα και φιλιά, υποσχέσεις και διάψευση, χάδια και αμαρτία, πλοία και τρένα και σώματα γυμνά και ντυμένα, στόματα διψασμένα, παιδιά και μπαλόνια... όλα εδώ. Σε προλόγους και επιλόγους ζωής, που ψάχνει απεγνωσμένα να βρει το νόημα του «κυρίως θέματος». Με τη γραφή να... κόβει. Και να δίνει ψυχή στα άψυχα, με την ίδια την ψυχή να λεηλατείται τόσο κάποιες φορές, που να δείχνει... άψυχη. Με την κόλαση να συνθλίβει τον παράδεισο. Και τον παράδεισο να ονειρεύεται κάτι... κολασμένο και μοναδικό. Με μια ομορφιά σε όλα, μυστήρια και ανεξήγητη. «Η νύχτα που πέφτει ανυπεράσπιστη σπάει το νησί στα δυο. Η μισή πλευρά του κάστρου είναι φωτισμένη. Απ’ το λιμάνι νομίζεις πως κάποιο σημείο του έχει πάρει φωτιά. Αρνείται να εξαπλωθεί. Ο ουρανός λες και τρύπησε, χύνει σκοτάδι. Δοξάζει τη λύπη, αφήνοντας πνιχτούς αναστεναγμούς. Έχει μια επικίνδυνη ομορφιά, σαν εγκαταλειμμένη».

Ο Σταύρος Σταυρόπουλος συνδυάζει πάντα στο γράψιμό του –πώς τα καταφέρνει αλήθεια;– μια παιδική αθωότητα με μια ενήλικη ωριμότητα. Και γράφει «μυώντας» μας, λες, σε μια άγνωστη γλώσσα, που ακόμα κι αυτοί που δεν μπορούν να την καταλάβουν κρατάνε το «χρώμα» της. Σελίδες γεμάτες «Σημειώσεις για το τέλος του ανθρώπινου μύθου», με στιγμιότυπα και στερεότυπα μιας καθημερινότητας που αναμετριέται με τους δαίμονες του καθενός. Χωριστά και μαζί. Στάχτες και γκρεμίσματα στο «βωμό» μιας αναγέννησης που, δεν μπορεί, έρχεται. Είναι στο δρόμο. Όχι για να μη διαψεύσει το όνειρο, αλλά γιατί δεν γίνεται αλλιώς.

Ο Σταύρος Σταυρόπουλος για μια ακόμα φορά μάς μαθαίνει πως... «Το τέλος του έρωτα είναι ο έρωτας». Και ότι ο μόνος που μπορεί να περιγράψει τη ζωή δεν είναι παρά εκείνος που την υπονομεύει και την αφαιρεί. Ο θάνατος...

ΓΙΟΛΑ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

ΤΗΛΕΡΑΜΑ 20/1/2012

ΕΦΥΓΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

2012-01-26T10:04:00.000-08:00

Ξεχάστε με στη θάλασσα

Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας. Είμαι επισκέπτης. Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά κι έπειτα δεν μου ανήκει. Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει «δικό μου είναι». Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου, είχα πει κάποτε με υπεροψία. Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε. Ότι δεν έχω καν όνομα. Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο.

Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω. Ξεχάστε με στη θάλασσα.

Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία.

ΘΟΔΩΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ ( 1935 – 2012 )

* ανέκδοτο ποίημα του Θόδωρου Αγγελόπουλου γραμμένο το 1982, λίγο πριν από την έναρξη της συγγραφής του σεναρίου της ταινίας «Ταξίδι στα Κύθηρα». Αναδημοσιεύεται από το ΒΗΜΑ.

Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

2012-01-25T11:08:00.000-08:00

ΗΤΑΝ ένας ήλιος εκτός μάχης, που είχε σχεδόν καεί πίσω απ’ τις πλάτες μας -μια θεωρητικά χαμένη υπόθεση - κι όμως θυμάμαι καλά πως προσπαθούσαμε να τον αναστηλώσουμε, τοποθετώντας μεγάλες ξύλινες διχάλες κάτω απ’ τα μάτια του για να τα κρατήσουμε ανοιχτά, πως νιώθαμε λιγάκι σαν ήρωες ταινιών εποχής, στην τελευταία ευκαιρία που είχαμε να ξαναγίνουμε παιδιά.

ΠΟΙΟΣ σου είπε ότι ο ήλιος είναι άμοιρος ευθυνών;

(απόσπασμα από το βιβλίο ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ, εκδ. Μεταίχμιο, 2007)

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΝΑΣ!

2012-01-23T11:07:00.000-08:00

«Όσοι με ξέρουν θα καταλάβουν γιατί δεν δέχτηκα το βραβείο. Τα παιδιά της επιτροπής έκαναν καλά που με βράβευσαν αλλά δεν σκέφτηκαν να με ρωτήσουν αν το δέχομαι. Δεν ξέρουν, ότι είμαι ένας στριμμένος άνθρωπος; Ούτε θα εμφανιστώ, ούτε θα απλώσω το χέρι για να το πάρω. Δεν θέλω ούτε τα βραβεία, ούτε τα λεφτά τους. Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης απ' όπου και αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία από το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε. Αυτό το απαίσιο «υπείροχον έμμεναι άλλων», που μας άφησαν οι αρχαίοι. Είμαι εναντίον των βραβείων γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου ...»

ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

(η άρνησή του να δεχθεί το μεγάλο κρατικό βραβείο για το σύνολο του έργου του)

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΟΛΠΟ

2012-01-23T08:05:00.000-08:00

Κι αφού εν τέλει δεν "παίζει" το να νικήσουμε τη ζωή ή να μας νικήσει αυτή, δεν μας μένει άλλο από το να την...ξεγελάσουμε.

Εμείς. Οι απ' όλους ξεγελασμένοι.

ΓΙΟΛΑ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

ΝΑ ΒΥΘΙΣΤΩ ΜΑΖΙ ΣΟΥ

2012-01-20T13:25:00.000-08:00

ΜΙΑ τελευταία συνάντηση θέλω. Να βυθιστώ μαζί σου στα δακρυγόνα της πόλης. Να κάνω σερφ στο κορμί σου, σβήνοντας τις πληγές, σε μια πανδαισία χρωμάτων και αντοχής. Να υπογράψω στο στόμα σου με αέρα θριάμβου.

Θα ΄ναι νύχτα, σβηστός ουρανός χωρίς φεγγάρι, και ο χρόνος θα σταματήσει στο σημείο πού θα του πω εγώ. Όλα θα ‘χουν ησυχάσει πια, εκτός απ’ την κιθάρα τού Gallagher πού θα παίζει παραπονιάρικα for the last time την ώρα πού η αναπνοή σου θα γεμίζει δάκρυα.

Μονάχα ένα κόκκινο φως θα πέφτει πάνω σου κάθετα, συμπλήρωμα στο ντεκόρ της φθοράς.

Θα ‘ναι Ιούνης, ξεκινήματα, όπως όταν σε γνώρισα και οι ειδήσεις θα λένε πώς φωτιές καταστρέφουν και τούς τελευταίους πνεύμονες πράσινου πού απόμειναν. Στην πραγματικότητα οι φωτιές θα καταστρέφουν εμάς.

Ο Ολυμπιακός θα ‘χει ισοφαρίσει την Μάντσεστερ στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων για τον τελικό τού Τσάμπιονς Λιγκ σ’ ένα αγώνα χωρίς αύριο πού θα οδηγηθεί στα πέναλτι.

Εκεί θα οδηγηθούμε κι εμείς.

Μετά, αποκοιμήθηκα.

( πες μου ένα ψέμα ν' αποκοιμηθώ )

Δεν πρέπει να υπάρχει κανείς άλλος εδώ.

Κανείς.

Δεν υπήρξε ποτέ κανείς.

Ποτέ δεν υπήρξε τίποτα.

Ποτέ.

Τίποτα.

( απόσπασμα από το βιβλίο ΤΟ ΡΟΚ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ, εκδ. Απόπειρα, 2002, 2004)

ΚΑΤΩ ΑΠ' ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΑ ΜΟΥ, Ο ΟΛΕΘΡΟΣ

2012-01-18T12:29:00.000-08:00

ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΣΟΥ ήταν γεμάτα ελιές. Έτσι όπως φύσαγε ο αέρας μέσα, από τη μία σκούρο πράσινο, από την άλλη ασημί της θάλασσας με φεγγάρι, άλλαζαν διαρκώς πρόσωπο, αφήνοντας τα αυγά τους παντού. Ένα δάσος μαλλιών γεμάτο άγριο λάδι κάρπιζε μπροστά στα μάτια μου.

Ό,τι μπορούσα να αφήσω τον εαυτό μου να δει ήταν ελιές. Αρχαίες ελιές που τρυπούσαν το ταβάνι και γίνονταν κουρτίνες αυλαίας.

Η ΜΟΝΑΞΙΑ μούσκευε κόκαλα. Επέστρεφε τα νερά της με γενναιοδωρία. Πέταξα τα δάχτυλά μου στα σκουπίδια. Είχαν πάρει φως. Τα δίπλωσα προσεκτικά σε μια χαρτοπετσέτα· για την επόμενη ανακύκλωση. Ζωών που είχαν βαρεθεί να πεθαίνουν. Κι ανέπνεαν.

Είχες τη λίμνη με τα νούφαρα του Μονέ μέσα σου. Έπρεπε κάπου να τη δώσω. Θα πλημμυρίζαμε. Στάθηκα άναυδος μπροστά στο θαύμα. Το κοίταξα. Είδα τη λύπη να κατεβαίνει αργά. Πρώτη φορά, κάτω απ’ τα δάχτυλά μου ο όλεθρος. Ένας διακοσμητικός θάνατος. Πρώτη φορά να μην γνωρίζω για τις αλχημείες της νύχτας.

(Πώς να την αναπνεύσεις, απόσπασμα από το βιβλίο ΠΙΟ ΝΥΧΤΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ, εκδ। Οξύ, 2011)

ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΓΑΠΗ ΝΕΚΡΗ, ΣΑΝ ΚΙ ΕΜΕΝΑ

2012-01-15T08:37:00.000-08:00

Μπαίνοντας, αυτό που αντίκρισα ήταν της ψυχής. Βαθύ, με μυρωδιά ιωδίου. Ο σκοτεινός μαγνήτης της τόξευε τα συμμετρικά όπλα του εναντίον μου. Ήταν βαλσαμωμένα πάνω στους ανοιχτούς προορισμούς του προσώπου σου.

Αίφνης, μου επετράπη η κίνηση. Μου ανετέθη το μέλλον. Περπάτησα πάνω στη χαρά για να συναντήσω τη λύπη. Το μπλε της άλλαζε συχνά σε κόκκινο· όποτε μέσα της κόχλαζε η χαρά.

Είχα δηλώσει τον θάνατο στο διαβατήριό μου. Προστατευόμενο μέλος.

Αργότερα, είδα τον ορίζοντα να γέρνει πάνω απ’ την πλατεία. Βούλιαξε σα καράβι. Μετά τα μάτια σου – ένα άσπρο πανί. Πίσω τους χόρευαν οι φιγούρες. Τα ανήλικα όνειρα. Οι άγουρες, αχόρταστες γεύσεις.

Κύλησε λίγο φως. Έσταξε στο πάτωμα. Σαν Κυριακή της παιδικής ηλικίας. Το μάζεψα. Η Μαυρομιχάλη κυμάτισε για ελάχιστα δευτερόλεπτα κάτω απ’ το νερό κι έπειτα εξαφανίστηκε. Βυθίστηκε στον εαυτό της.

Το πριν σα να μην ήταν. Σα να μην έγινε ποτέ.

(Το φως που φεύγει, απόσπασμα από το βιβλίο ΠΙΟ ΝΥΧΤΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ, εκδ. Οξύ)

ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ

2012-01-12T09:12:00.000-08:00

Δεν πρόφτασα να ζήσω
Αλλά τουλάχιστον

Θα προλάβω να πεθάνω ζωντανός
Όχι νεκρός

Πάντα μπορούσα
Να ξεχωρίζω

Απ' το σχολείο ακόμα
-Μικρός σαν πετραδάκι-
Τους ζωντανούς από τους νεκρούς

Άλλωστε εγώ

Πάντα την αγαπούσα
Την ζωή

Μέχρι θανάτου

E LA NAVE VA

2012-01-11T09:39:00.000-08:00

Είχα ζήσει το μέλλον

Στις κερκίδες μιας κιθάρας ηλεκτρικής

Απλά έπαιζε χαμηλά το ραδιόφωνο

Και πέρασε απαρατήρητο

Δεν ακουγόταν καλά η φρίκη

Το είδα ξανά

Στα ακρωτήρια των ματιών σου

Να διεκδικεί

Απομεσήμερο Κυριακής

Μισές αποζημιώσεις

Ερχόταν με ανοιγμένα πανιά

Καταπάνω μου

Το πέρασα για ιστιοφόρο

Κι ανέβηκα

(ΔΥΟ ΜΕΡΗ ΣΙΩΠΗ, ΕΝΑ ΜΕΡΟΣ ΛΕΞΕΙΣ, Μεταίχμιο, 2009)

ΕΤΣΙ ΕΤΕΛΕΙΩΘΗ Ο ΚΟΣΜΟΣ

2012-01-09T11:40:00.000-08:00

Η Κατερίνα Ανδρεοπούλου έφτιαξε αυτό το βίντεο για το βιβλίο μου Ο έρωτας θα μας κάνει κομμάτια. Την ευχαριστώ για την αγάπη της.

Το μουσικό κομμάτι που ντύνει το βίντεο λέγεται Dark paths of love και η απαγγελία στην αρχή είναι απόσπασμα από την Μήδεια του Ευριπίδη. Το οργανικό μέρος ανήκει στο τραγούδι "Απουσία" του συγκροτήματος Νέα τάξη πραγμάτων.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Η ΛΥΠΗ του δέρματος. Δεν μπορεί άλλο να κοπεί. Έτσι ετελειώθη ο κόσμος. Τυλίχτηκε μέσα σε μαύρες σκόνες και εκατέβη. Λιγοστός απέμεινε αέρας στα χέρια μου και δεν ήξερα πώς να τον αναπνεύσω.

Έμειναν μόνο οι τάφοι.

ΠΟΤΕ θα ξαναπέσουμε ο ένας στην παρουσία του άλλου;
Πότε θα ξεχάσει ο ένας τον άλλον καλύτερα;

(από το βιβλίο)

ΕΠΙ-ΓΡΑΦΕΣ 7

2012-01-06T07:47:00.000-08:00

Εγώ στο κελί μου

Την ώρα της εκτέλεσης

Ιδρύω φεγγίτες

ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ

2012-01-04T08:35:00.000-08:00

Ο Σταύρος Σταυρόπουλος είναι ο καλεσμένος της εκπομπής «Νύχτα ευάλωτη» της Εύας Μαυρογένη, στο κρατικό ραδιόφωνο της ΝΕΤ FM 91.6 και 105.8.

Θα μιλήσει για τα βιβλία του «Ο έρωτας θα μας κάνει κομμάτια» (εκδ. Απόπειρα, 2010) και «Πιο νύχτα δεν γίνεται» (εκδ. Οξύ, 2011).

Την Πέμπτη 5 Ιανουαρίου 2011, ώρα 23.00 – 1.00.

ΤΟ ΡΟΚ ΕΝ ΡΟΛ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΚΛΑΙΩ

2012-01-02T03:17:00.000-08:00

Όλα μου τα γραπτά έχουν ήχο κιθάρας πίσω τους.

Ακόμα και οι νουβέλες.

LEONARD COHEN

ΦΕΥΓΑΛΕΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ, συγκινήσεις ιδιοφυείς, ευφυΐα της σπατάλης του χρόνου, των ιδιωτικών στιγμών, του επώδυνου διλήμματος.

Τρυφερές λέξεις, με άπληστο ξόδεμα, με έρωτες που γυαλίζουν πάνω στο δέρμα μας σαν διαμάντια. Kι’ αυτή η διάθεση να ρισκάρεις τα πάντα που δυναμώνει κάθε χρόνο και περισσότερο.

Ένοχα κορμιά, φλογισμένα. Ληγμένες αγάπες. Που γαντζώθηκαν άγρια σε κάγκελα, που περπάτησαν σε γυαλιά, που κοιμήθηκαν τρεις φορές λιγότερο απ’ το κανονικό, που έζησαν σε εγκαταλειμμένα κτίρια γιατί δεν μπορούσαν αλλιώς.

Ξεφτισμένα μακό, ποιήματα, βλέμματα κουρασμένα. Ηλεκτρικά.

Οι φορτισμένοι στίχοι του Αρθούρου Ρεμπώ, σαΐτες. Ξεκουρδισμένες κιθάρες, ξεκουρδισμένες γραφές. Ζωές που συγκρούονται μια ζωή, έτσι από ανάγκη.

Σκόρπια ταξίδια, ίριδες. Χρώματα τρελαμένα. Φυλλάδια στην διαδήλωση, Πανεπιστημίου, στο ύψος του Music Corner. Σαν παρακαταθήκες μιας γενιάς που δεν έμαθε άλλο από το να αντιμιλάει.

Με τραγούδια καρφωμένα στο πέτο σηματάκι, διακριτικό της κάστας μας.

Με κονκάρδες των Jam, των Doors, των Eloy.

Εύθραυστη λίμπιντο, από πορσελάνη. Σαν ρεφρέν της Courtney Love τραγουδισμένο παράφωνα από τον Country Joe. Άλλης δεκαετίας.

Ιδρώσαμε λίγο, μα θα τα καταφέρουμε.

Θαμμένοι ζωντανοί μέσα σε κατακόκκινα όνειρα, αποφύγαμε τις «σκόνες» την τελευταία στιγμή. Καλά παιδιά, αεικίνητα. Και στο τέλος σωσμένα.

Είμαστε πια εναντίον της αποκατάστασης της τάξης, κατά της άγνοιας, υπέρ της ολοκληρωτικής διασάλευσης των αισθήσεων. Μας αρέσουν ακόμα τα παιχνίδια, ίσως γιατί συγκεντρώνουν ενέργεια εκτονώνοντας το κυνήγι των ηδονών. Τα βιβλία του Τσάρλς Μπουκόφσκι στις διαδρομές με τρένο Μοσχάτο – Ομόνοια. Και τα τραγούδια που περιέχουν το στερητικό without. Με δεύτερο συνθετικό το you, κατά προτίμηση.

Μέσα στις κραυγές αγωνίας του «Ball and Chain» που σβήνει στο πικάπ σαν επιθανάτιος ρόγχος, παραμονεύει η πρώτη ύλη μιας - δημόσιας πια- μανιέρας που υπερβαίνοντας τις γνωστές συνταγές, προσπαθεί να δημιουργήσει, πέραν του εθισμού, και συναισθηματική ένταση.

Το υπερβατικό ουρλιαχτό της Janis Joplin καταγράφει με σαφήνεια έναν συντριμμένο κόσμο όπου τα πάντα έχουν ανατραπεί. Αυτός υπήρξε ανέκαθεν ο μοναχικός δρόμος του ροκ εν ρολ. Η πεμπτουσία των συνθημάτων του.

Ούτε ο ανατρεπτικός ήχος, ούτε η προκλητική στάση, ούτε τα εντυπωσιακά γυρίσματα, ούτε καλά καλά το σκράτς-σκράτς του παλιού βινυλίου, μπόρεσαν ποτέ να το συγκρατήσουν από το να πραγματοποιήσει μια μοναδική ηλεκτρική επαφή ως ακουστικό ισοδύναμο της παθιασμένης ερωτικής ένωσης δυο νέων που βγαίνουν το πρώτο τους ραντεβού.

Οι φτηνές κολόνιες πίσω απ’ το αυτί πασαλειμμένες χύμα, τα καλοκαιρινά σινεμά με πασατέμπο και μπίρες, τα τριμμένα τζιν με το σηματάκι του Dark side of the moon ραμμένο πρόχειρα στην κωλότσεπη, η ποίηση σαν χαρακτηριστικό έμβλημα μιας εξαντλητικής εφηβείας, οι βραδιές για εξακρίβωση στο αστυνομικό τμήμα, τα πρώτα, ανεκπλήρωτα ερωτικά σχέδια, τα κρυφά, τσαλακωμένα σεντόνια, τα σπάνια, μεταχειρισμένα βινύλια, οι σκισμένες σελίδες των μαθητικών μας βιβλίων, οι σκοτεινές αγωνίες των εξετάσεων, ο ξέφρενος πυρετός των μπαρ, τα τσιγάρα που κόλλαγαν στο στόμα κι όταν ξεκόλλαγαν έπαιρναν και το μισό χείλι στην άκρη του φίλτρου κι ένας μακρύς, ερεθιστικός κατάλογος από κοντές φούστες με σκίσιμο, έγραψαν σιγά αλλά σταθερά το σενάριο.

Η ενηλικίωση μας έχει τους χρόνους, την ένταση και την θεαματικότητα του ροκ εν ρολ. Εκεί αποκτήσαμε φίλους, σχέδια, αγωνίες. Εκεί αποκτήσαμε όνειρα. Γίναμε αυτό, που όταν ακόμα ήμαστε παιδιά, μας ήταν απαγορευμένο.

Σχεδόν εμείς, σχεδόν διάσημοι.

Το ροκ εν ρολ μας έσωσε τη ζωή, στέγασε την εφηβεία μας, ήταν το όχημα, το μέσον που θα μας πήγαινε μακριά. Μας πήγε.

Το πού τελικά φτάσαμε είναι εισήγηση σε συνέδριο εναλλακτικών, ιστορικό ζητούμενο που μένει να αποδειχτεί, συνέντευξη από καθέδρας των αυτοαποκαλούμενων εκφραστών του χώρου.

Σίγουρα, δεν ήταν ο ιδανικότερος τρόπος για να χαϊδέψουμε τα αυτιά όσων πιστεύουν σε άλλου είδους κληρονομιές. Σίγουρα, δεν ήταν το σταθερότερο βήμα που το εκτόπισμα του θα άνοιγε διάπλατα δρόμους στις μετέπειτα διεκδικήσεις μας. Ήταν όμως, ό,τι ονειρευτήκαμε για να εξουδετερώσουμε τον ήχο και την εικόνα ενός συστήματος που δεν μας περιέκλειε. Ό,τι μπορέσαμε να κάνουμε για να πολεμήσουμε συνολικά την νοοτροπία του που μας ενοχλούσε.

Πολλές φορές, συμβαίνει να επωμίζεσαι έναν ρόλο ζωής χωρίς να τον επιλέγεις συνειδητά, να σε διαλέγει αυτός για να τον εκπροσωπήσεις, αναγνωρίζοντας σου εκείνα τα χαρακτηριστικά που τροφοδοτούν την δυναμική του και συμβάλλουν στην περαιτέρω πορεία του.

Έτσι, απλά, εμπλακήκαμε. Παραδοθήκαμε στην δίνη του, γνέθοντας το κουκούλι της δικής μας αθωότητας, μένοντας μακριά από σταυροδρόμια.

Έτσι, απλά, αποφασίσαμε, σχεδόν καταστατικά, να αναγνωρίσουμε τους όρους του στην διεξαγωγή ενός παιχνιδιού που δεν έδινε φαβορί ή αουτσάιντερ, παρά μόνο τον χρόνο που απέμενε ως το τέλος, την κλεψύδρα που, μετρώντας ανάποδα, θα αποτελούσε το μοναδικό κίνητρο στο αντιμυθιστόρημα της ζωής μας.

Έτσι, απλά, γνωριστήκαμε.

Αυτή η γενιά είναι περιουσιακό μας στοιχείο. Ίσως το μοναδικό που μπορούμε να δηλώσουμε στην εφορία χωρίς να κινδυνεύουμε να πληρώσουμε επιπλέον φόρο. Έχουμε ήδη πληρώσει πολύ, βλέποντας για δυο ολόκληρες δεκαετίες το φθαρμένο μας είδωλο στον καθρέφτη να απορεί. Και απορούμε που απορεί. Και δεν μπορούμε να καταλάβουμε πως γίνεται να απορείς χωρίς να έχεις προλάβει καν να ρωτήσεις. Να δεις. Να μιλήσεις.

«Τη μέρα που καταστράφηκε ο κόσμος εμείς δεν είχαμε ακόμα γεννηθεί» έγραψε μια άλλη Νικολέτα. Είχε δίκιο.

Άλλη εποχή πια, άλλες συνήθειες. Η παλιά παραμένει, αντέχει ακόμα.

Παραγγέλνει έρωτες που στο σκοτάδι της νύχτας δείχνουν ασπρόμαυροι. Προσωρινά χαμένοι, όπως εσύ. Όχι για πολύ όμως, το ξέρω.

Τίποτα δεν τελειώνει πριν το τέλος.

Θα το δεις.

(απόσπασμα από το βιβλίο Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα, εκδ. Απόπειρα, 2005)

ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ Η ΖΩΗ ΘΑ ΓΕΝΝΑΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ

2011-12-31T13:17:00.000-08:00

Μια νύχτα θα κάψω τους νεκρούς μου και θα ρίξω τις στάχτες στη θάλασσα. Να πάρουν αυτό που τους αξίζει. Μετά θα κάνω μια ινδιάνικη τελετή για να ξορκίσω το κακό. Θα κρέμεται ο σκορπιός στο λαιμό μου και θα ’ρθω να σε βρω.

Την ώρα που η σιωπή θα γεννάει τα παιδιά της.

(Μαρία Χρονιάρη, Εκεί που αλλάζω ζωές, εκδ. Απόπειρα)

(από την ανάγνωση του ποιήματος στο κτίριο των εκδ. Γαβριηλίδη στις 17 Δεκεμβρίου 2011 κατά την παρουσίαση του τόμου ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ 2010)