Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2016

ΤΟΥ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΕΓΚΟΠΕΣ


ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΥΦΟΥΣ: Σταύρος Σταυρόπουλος – Μαρία Χρονιάρη, εκδ. Βιβλιόραμα 2015


Του Κωνσταντίνου Καραγιαννόπουλου

Η στιγμή που φεύγει. Αυτή που έρχεται. Τα τυχαία γυρίσματα της τύχης. Οι σιωπές, οι φωνές, τα πληγιασμένα σώματα και τα λυσσαλέα σμιξίματα κάτω από το φεγγάρι.

Δυο ποιητές. Μια κοινή συνισταμένη. Κι ο λόγος στα ακραία μονοπάτια του ασύνειδου. Το “ποιητικό εσύ” γκρεμίζεται μέσα στην απροσδιοριστία της απεύθυνσης. Κι ο εαυτός, μια ναυαγισμένη πυξίδα στο κοκκινόμαυρο πέλαγος- μιας φωτογραφίας- μιας μοίρας- μιας ασυγκράτητης επιστροφής…

Επιστρέφουν συνεχώς από δυο κορμιά απομακρυσμένα. Σκοπός τους η κατάκτηση του ΣΩΜΑΤΟΣ. Ενός ενιαίου αδιαχώριστου σώματος [συνείδησης- ψυχής]. Του ιδανικού σώματος της Αγάπης.

Τα πάντα γύρω ηχούν σε γένος θηλυκό, ώστε να γίνει πιο προσιτή η μήτρα που θα δεχτεί τον κόσμο. Όλα βρίσκονται σε πορεία. Όλα κινούνται κάτω από το βάρος μιας επιθυμίας που ξεχειλίζει ανάγκη.

Όλα μέσα εκεί ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΑΣ. ΤΟΥΣ.

Στην ζωή. Στην ποίηση.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ



Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2016

ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ


Χωρίς εσένα το ρίγος, ο φόβος, η απόγνωση
Χωρίς εσένα όλα τα πράγματα σημαίνουν θάνατο
Χωρίς εσένα που τέμνεις τα νερά με τη φωτιά
Δε μένει ούτε ήλιος ούτε γη να καρποφορεί
Χωρίς εσένα μόνο οι γλουτοί, το στήθος και το στόμα σου
Μένουν οφθαλμαπάτες σε αποδεκατισμένο επίλογο
 

Χωρίς εσύ να είσαι εδώ
Μένουν μονάχα το κρύο ή το ζεστό σώμα της απουσίας σου
Μένουν όλα όσα δεν έβλεπα τις ώρες που σε κοίταζα
Μένει το άδειο βάθος της καρδιάς μου να το ρυπαίνει ο κόσμος


Χωρίς εσένα ο κόσμος στέλνει μόνο αρνήσεις
Κι είμαι ανέτοιμος για αυτά τα κομμάτια της ψυχής μου από κενό εκμαγείο
Και δεν αντέχει χωρίς εσένα καμιά πραγματικότητα
Γιατί ό,τι και να σκεφτούμε, εσύ και εγώ, τ'ανθρώπινα, το τώρα, τα κανονικά
Όχι δεν είναι αυτά ποτέ το βάθος του κόσμου
Βάθος του κόσμου είσαι εσύ, που ξέρεις να συγχωρείς έναν ερωτευμένο
 

Και μοιάζουμε
Μοιάζουμε
Σ' ότι δε φαίνεται.


Θάνος Ανεστόπουλος  







Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2016

ΞΑΝΑΓΥΡΙΖΟΥΜΕ



 ΚΩΣΤΑΣ ΣΤΕΡΓΙΟΠΟΥΛΟΣ (1926- 2016)

Ξαναγυρίζουμε στην εποχή του χαλκού
και του λίθου.
Κυκλοφορούμε ανάμεσα στα τελευταία μαμούθ,
με ξύλινα ρόπαλα και δέρματα ζώων,
κυνηγώντας το ρένο και τον τάρανδο,
ανάβοντας δαδιά και λυχνάρια, για να φωτίσουμε
τις τρώγλες μας,
πασχίζοντας πάνω σε κέρατα και κόκαλα
να ιστορήσουμε τη ζωή μας.
Ξαναγυρίζουμε στην εποχή των παγετώνων,
στη μεγάλη αδράνεια.
Ο ήλιος δεν μπορεί να λιώσει τους πάγους μας,
δεν μπαίνει απ’ τα παράθυρα μας.
Ξάφνου φουντώνει σα σβηστή φωτιά
μας καίει τα βλέφαρα,
κι ώσπου να λάμψει,
βυθίζεται ξανά στο υπερπόντιο χάος.
Αποτραβιόμαστε στα σκοτεινά μας σπήλαια·
Βουλιάζουμε στην προϊστορική νύχτα.
Ζώα θηριόμορφα, που μόλις σέρνονται στη γη
βγαίνοντας απ’ το τέλμα τους,
ιπτάμενα ερπετά,
υδρόβια σαρκοφάγα, πτεροδάκτυλα
μαρτυρούνε το πέρασμα μας.
Ξαναγυρίζουμε στην εποχή των θαλάσσιων τεράτων.

Από Τα Τοπία του Ήλιου (1971)

Ποιος ήταν ο Κώστας Στεργιόπουλος

Ο Κώστας Στεργιόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1926. Σπούδασε Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, εργάστηκε στη δημόσια και ιδιωτική Εκπαίδευση και δίδαξε στη Σχολή Κινηματογράφου και Θεάτρου του Λ. Σταυράκου. Εργάστηκε ως λέκτορας στην έδρα Νεοελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών (1966-1969), έως ότου καταργήθηκε ο θεσμός των λεκτόρων. Αμέσως μετά εργάστηκε ως βοηθός στο Σπουδαστήριο Βυζαντινής και Νεοελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών (1969- 1972), αλλά παύτηκε από τη Χούντα. Τέλος, υπηρέτησε ως καθηγητής Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων από το 1974 ως το 1984, και αποχώρησε με εθελουσία έξοδο. Το 1986 αναγορεύτηκε ομότιμος καθηγητής στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων.

Πρωτοεμφανίστηκε στο χώρο της νεοελληνικής λογοτεχνίας από τις στήλες της Νέας Εστίας το 1943 και το 1949 δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή Χινοπωρινά. Ακολούθησε μια πλούσια ποιητική, πεζογραφική, δοκιμιακή και φιλολογική παραγωγή. Το έργο του Κώστα Στεργιόπουλου εντάσσεται στο γενικότερο ρεύμα ανανέωσης του συμβολισμού και κύρια χαρακτηριστικά του είναι η ελεγχόμενη συγκίνηση και η στοχαστική διάθεση, που εκφραστικά υλοποιούνται με ιδιαίτερα λιτά μέσα. Συνεργάστηκε ως κριτικός της λογοτεχνίας με τα περιοδικά Ξεκίνημα (1946-1947) και Εποχές (1963-1967) και με την εφημερίδα Νίκη (1962-1963). Αναφέρουμε ενδεικτικά τις ποιητικές συλλογές του Τα τοπία του φεγγαριού, Η σκιά και το φως, Το χάραμα του μύθου, Ο κίνδυνος, Τα τοπία του ήλιου, Έκλειψη, Αλλαγή φωτισμού. Πρέπει να σημειώσουμε επίσης τη σημαντική συμβολή του στη μελέτη της νεοελληνικής γραμματείας, με κριτικά έργα και μελετήματα, όπως Ο Τέλλος Άγρας και το πνεύμα της παρακμής, Από το συμβολισμό στη Νέα ποίηση, Οι επιδράσεις στο έργο του Καρυωτάκη, Από τον Κάλβο στον Παπατσώνη.  Ιδιαίτερης σημασίας είναι η εξάτομη έκδοση των Κριτικών του Τέλλου `Αγρα, ο εντοπισμός, η συγκέντρωση και η φιλολογική φροντίδα των οποίων αποτέλεσε έργο ζωής για τον Στεργιόπουλο. Η σειρά των Κριτικών άρχισε με τον τόμο Καβάφης-Παλαμάς (1980) και συνέχισε με τα Ποιητικά πρόσωπα και κείμενα (1981), τις Μορφές και κείμενα της πεζογραφίας (1984), τα Γενικά και ειδικά θέματα (1995) και τον διπλό πέμπτο τόμο Δικοί μας και ξένοι και Παράρτημα-Σημειώσεις-Ευρετήριο (2014). Το 1994 ο εκδοτικός οίκος της Κολωνίας Romiossini κυκλοφόρησε μια επιλογή από το ποιητικό έργο του Κώστα Στεργιόπουλου με τον συγκεντρωτικό τίτλο Εδώ, που μάχεται το φως με τη βαρύτητα. Επίσης, ο Κίμων Φράιερ μετέφρασε μια επιλογή πενήντα ποιημάτων του.

Είχε τιμηθεί με το Β’ Κρατικό Βραβείο Ποίησης 1961, το Α’ Κρατικό Βραβείο Κριτικής Μελέτης Δοκιμίου 1974, το Βραβείο Κριτικής Μελέτης της “Ομάδας των 12″ του 1963, το Α’ Κρατικό Βραβείο Ποίησης 1993, το Βραβείο του Ιδρύματος Πέτρου Χάρη της Ακαδημίας Αθηνών το 2002 και το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας το 2004 .


http://www.kathimerini.gr/845275/article/epikairothta/ellada/kwstas-stergiopoylos-mia-spoydaia-diadromh


Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2016

YOU' RE NOT ALONE! GIMME YOUR HANDS.


Μαύρο αστέρι. Ο θάνατος μιας εφηβείας.

DAVID BOWIE (1947-2016)



[Ο άνθρωπος που πούλησε τον κόσμο ήρθε νωρίς, ξεβαμμένος Χριστούγεννα, χωρίς λωρίδες. Είχε ένα βερολινέζικο σακάκι ριγμένο στον ώμο. Λέω σε έψαχνα, σε ζητούσα για να πάρεις τη θέση μου. Να κοιτάζεις με το γυάλινο μάτι σου που αντέχει, εγώ δακρύζω. Θα χάσουμε τη συνέχεια του κόσμου. Μετά πού; Πού; Γίναμε διακοσμητές μιας ζωής που δεν μπορούμε να ζήσουμε, γιατί ήταν μια φορά η ζωή και έφυγε μακριά. Σαν ιστορία, πάει.

Είχα βγει έξω και τον έβλεπα να του μιλάει. Τον παρακαλεί. Ήμουν δύο, αυτός που έβλεπε αυτόν που μιλούσε και αυτός που μιλούσε. «Μπροστά μου επήγαινε ένα πλήθος χωρισμένο σε επτά χορούς, τόσο φυσικά σκαλισμένο, ώστε εξαπατήθηκαν δυο από τις αισθήσεις μου, η όρασή μου ενόμιζε ότι έβλεπε κι η ακοή μου ότι άκουε εκείνο το πλήθος να ψάλλει».] 

/ ΚΑΠΝΙΣΜΕΝΟ ΚΟΚΚΙΝΟ, Σμίλη 2013.