Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2014

ΠΟΛΙΤΕΙΑ: ΕΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΟΛΟΓΙΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΩΝ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ



Βιβλιοπωλείο "Πολιτεία", Ασκληπιού 1-3
 

Το μεγάλο όνειρο του Μπόρχες, που πάντα φανταζόταν τον παράδεισο σαν ένα είδος βιβλιοθήκης, στεγάζεται στην Ελλάδα, στην αρχή της οδού Ασκληπιού. Η «Πολιτεία» του βιβλίου, μια χειρόγραφη πόλη (ή πύλη;), όπου ό, τι έχει λεχθεί είναι τυπωμένο, είναι πραγματικά η promised land που τραγουδούσε ο Σπρίνγκστην στα τέλη του 70, εκεί όπου όχι μόνο επιτρέπεται να ονειρεύεσαι το διαφορετικό, αλλά επιβάλλεται και εκ των πραγμάτων, δηλαδή των βιβλίων. Υπάρχει μια διάχυτη αύρα – ειδικά στο υπόγειο, εκεί που συνήθως σε υποδέχεται το ειρηνικό χαμόγελο του Γιώργου Θωμόπουλου, με φόντο σε μια γωνία, το ισχνό, σαν λείψανο αγίου, σώμα του Παντελή Ροδοστόγλου, που συνήθως διαβάζει κάτι στα κλεφτά, ενώ ο Τηλέμαχος πηγαινοέρχεται. 

Ένα ενεργειακό πεδίο σε τραβάει προς τους τίτλους, τα πρόσωπα, τις λέξεις, που πλέκονται με απίθανη γοητεία μέσα σου. Όλα έχουν ένα λόγο να κινούνται, για να «πειράξω» λίγο τον Μαρκ Στραντ, τον σπουδαίο Αμερικανό ποιητή που έφυγε τον περασμένο μήνα απ’ τη ζωή, αλλά στο υπόγειο της Ασκληπιού, όλοι κινούνται για να διατηρούν τα πράγματα ολόκληρα. Μέσα στα απομεινάρια των αιώνιων ζωών που στοιβάζονται εκεί, στα «ημερολόγια καταστρώματος» των συγγραφέων και των ποιητών, και μερικά δικά μου. Παλιές ζωές, έντυπες, αποδεικτικά από χαρτί που προβάλλουν την μνήμη αλλού. Μου θυμίζουν τους χρόνους που έζησα, τα σχέδια για τα οποία ξενυχτούσα, αλλά και όλη την τρέχουσα επικαιρότητα του τότε εαυτού.

Βλέπω την «Πολιτεία» σαν ένα υπερμέγεθες παρουσιολόγιο προσωπικοτήτων, που πέρασαν, είναι ή έρχονται, τόσο διαφορετικών μεταξύ τους: Τόσοι άγνωστοι φίλοι σ’ ένα τετράγωνο του ιστορικού κέντρου μαζεμένοι, προερχόμενοι από όλες τις χώρες, γράφοντας σε όλες τις γλώσσες του κόσμου, τόσες αλλαγμένες ζωές, τόσες ενηλικιωμένες σελίδες που επιμένουν. Η πορεία των συγγραφέων μου θυμίζει έντονα τα στάδια ανάπτυξης ενός παιδιού και η «Πολιτεία» είναι ο συγγενής τόπος που συγκλίνουν όλες οι ηλικιακές τους μεταμορφώσεις.

Είχε δίκιο ο Καβάφης: «Ήθελα να δώσω φως και συγκίνηση σε όσους είναι σαν κι εμένα καμωμένοι».


Σταύρος Σταυρόπουλος


ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ


Πέμπτη, 25 Δεκεμβρίου 2014

ΔΗΜΗΤΡΑ ΑΓΓΕΛΟΥ: ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΑΧΑΙΡΙ



 ΔΗΜΗΤΡΑ ΑΓΓΕΛΟΥ ( 1984 - )

I.

όταν κοιμάσαι
βγάζω τα νύχια από το πρόσωπο σου
θα μου πάρει νύχτες
η ομίχλη της κουζίνας
οι λίμνες στο μπάνιο

γεννήθηκα από τις λάσπες σου
τώρα φορώ γαλότσες
και περπατώ με τσιμεντένιες γάμπες
και τσαλακώνω το νερό
πίσω απ' τα βρώμικα κατοικίδια σου
που τρώω κρυφά
ή τα φιλώ
και τα βάζω στις τσέπες
σαν πριγκίπισσα
εκεί που δεν με άφησες να υπάρχω

οι αναθυμιάσεις του παραμυθιού
γίνονται χέρια που κλείνουν το παράθυρο
για να πνιγόμαστε σ' ευτυχισμένο τέλος
μαζί

σε ατελείωτο τέλος
με την αγάπη μαχαίρι
να κόβει τα κρεμμύδια
(που μας δακρύζουν)
και τα βλέμματα
(που απλώνουμε στον ήλιο)


II.

Πήρε το βιβλίο στα χέρια της
Μόρφαζε ηλίθια
Την κορόιδευε
Πως κατάφερε να του δώσει τέτοιο σχήμα;

Θέλησε να στάξει το αίμα της επάνω του
Ν' αυνανιστεί και να χύσει επάνω του
Να σκουπίσει τον κώλο της μ' αυτό
Να το λερώσει με τον ίδιο του τον λόγο

Της φάνηκε ξένο
Σκληρό
Μήπως ήταν ο τάφος της;

Τι είχε εξάλλου από αυτήν
Πέρα από τ' όνομα της;


Δήμητρα Αγγέλου


ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ με μια νέα ποιήτρια και δυο ανέκδοτα ποιήματά της, σε ένα απ' τα καλύτερα δείγματα γραφής που έχω συναντήσει τον τελευταίο καιρό. Εκτός προβεβλημένου χώρου και γνωστών ονομάτων που μας βασανίζουν χρόνια με την δεκαετία τους, την έλλειψη πηγαίου ταλέντου και την ανταλλαγή δώρων. Γιατί υπάρχουν και αυτά.


 

Τρίτη, 23 Δεκεμβρίου 2014

UP WHERE WE BELONG


Δεκαπέντε χρονών πρέπει να ήμουν, σε κάποιο κινηματογράφο του κέντρου, μάλλον το Ράδιο Σίτυ, ένα κυριακάτικο πρωινό του χειμώνα, όταν είδα για πρώτη φορά το Woodstock. Η ερμηνεία του Joe Cocker στο τραγούδι των Beatles με έκανε να κλάψω.

JOE COCKER (1944 - 2014)




Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2014

Η ΣΚΙΑ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ




ΜΑΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑΡΗ

Η ΣΚΙΑ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΠΟΠΕΙΡΑ 2014


ΑΠΟ ΑΥΡΙΟ ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ



Η καταγωγική ρίζα του τρίτου ποιητικού διαβήματος της Μαρίας Χρονιάρη είναι η λύπη. Η αναζήτηση αυτής της λύπης παραπέμπει εξαρχής στα έρμαια υλικά της: Αρχέγονα, γενετικά σώσματα από θριάμβους ήττας, ασυνεχή διαστήματα απουσίας, γραμμικά σχεδιάσματα να φτάσεις ως το κόκκινο της κραυγής.

Κάτω από την σάρκα κάθε ποιήματος αναπνέει το ζώο. Επεξεργάζεται τις δίκαιες λέξεις. Το ποιητικό υποκείμενο ενδεδυμένο με την τρομακτική προβιά του δράκου. Απελευθερώνει όνειρο. Το νήμα που το ενώνει με την πραγματική ύπαρξη μπορεί ανά πάσα στιγμή να κοπεί. Όμως υπάρχει το χρώμα. Και δεν είναι διόλου μετέωρο.

Χρώμα από ένα καθαρό άσπρο. Το άσπρο, το κενό της ζωής.




ΔΕΙΓΜΑ ΓΡΑΦΗΣ



Μια φλεγόμενη χώρα


Έχω μια χώρα μέσα μου
Τη λένε φωτιά
Το φως της μέρας εκπνέει
σαν ξεχασμένη αλήθεια
σαν ρίσκο
που πρέπει να πάρω

Χρειάζομαι καταιγίδες ηλιαχτίδων
να μη φοβάμαι
κάθε που το φεγγάρι
ξοδεύει το χρώμα του


Αύριο


Μετά
από τόσους γκρεμούς
έμαθα φαίνεται
να μετράω καλύτερα
το τώρα

Το πρόβλημα
με τα λάθη μου
είναι
πως ήταν όλα
σωστά


Βλέμμα


Ανάπηρα χρόνια
Η ίδια διαδρομή
Μόνο τα πρόσωπα αλλάζουν
στην ιστορία του αίματος


Απόψε μην απομακρυνθείς


Απόψε μην απομακρυνθείς
Η γη έχει αρχίσει να χάνει τη βαρύτητά της
Τα πάντα αλλάζουν θέση σχέση απόσχιση
Δεν ξέρω αν πρέπει να φοβάμαι
Δεν ξέρω αν έμαθα ποτέ να μη φοβάμαι

Απόψε μην απομακρυνθείς
Η νύχτα έγινε φέρετρο
κάτω απ’ τα σεντόνια
Τα δάχτυλά μου
αρχίζουν να μοιάζουν με μάρμαρο
Το πρόσωπό μου παίρνει την όψη
μισοτελειωμένου γλυπτού

Απόψε μην απομακρυνθείς
Μείνε να τελειώσουμε μαζί
αυτό που δεν ζήσαμε
Μείνε για το τελευταίο σινιάλο

Έτσι κι αλλιώς
ποτέ κανείς δεν θα μάθει
τι γεύση έχει το φιλί των εραστών
όταν πεθαίνουν ζωντανοί

*

Η Μαρία Χρονιάρη γεννήθηκε στην Αθήνα και κατάγεται από τα Ανώγεια της Κρήτης. Σπούδασε τηλεόραση, έκανε σεμινάρια σκηνοθεσίας και εργάστηκε ως οπερατέρ. Στο θέατρο έχει σκηνοθετήσει την παράσταση της ομάδας IlluminArti, Το ροκ που παίζουν τα μάτια σου, από το ομώνυμο βιβλίο του Σταύρου Σταυρόπουλου.

Το Η σκιά μου κι εγώ είναι το τρίτο βιβλίο της.