Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2014

Η ΣΚΙΑ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ




ΜΑΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑΡΗ

Η ΣΚΙΑ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΠΟΠΕΙΡΑ 2014


ΑΠΟ ΑΥΡΙΟ ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ



Η καταγωγική ρίζα του τρίτου ποιητικού διαβήματος της Μαρίας Χρονιάρη είναι η λύπη. Η αναζήτηση αυτής της λύπης παραπέμπει εξαρχής στα έρμαια υλικά της: Αρχέγονα, γενετικά σώσματα από θριάμβους ήττας, ασυνεχή διαστήματα απουσίας, γραμμικά σχεδιάσματα να φτάσεις ως το κόκκινο της κραυγής.

Κάτω από την σάρκα κάθε ποιήματος αναπνέει το ζώο. Επεξεργάζεται τις δίκαιες λέξεις. Το ποιητικό υποκείμενο ενδεδυμένο με την τρομακτική προβιά του δράκου. Απελευθερώνει όνειρο. Το νήμα που το ενώνει με την πραγματική ύπαρξη μπορεί ανά πάσα στιγμή να κοπεί. Όμως υπάρχει το χρώμα. Και δεν είναι διόλου μετέωρο.

Χρώμα από ένα καθαρό άσπρο. Το άσπρο, το κενό της ζωής.




ΔΕΙΓΜΑ ΓΡΑΦΗΣ



Μια φλεγόμενη χώρα


Έχω μια χώρα μέσα μου
Τη λένε φωτιά
Το φως της μέρας εκπνέει
σαν ξεχασμένη αλήθεια
σαν ρίσκο
που πρέπει να πάρω

Χρειάζομαι καταιγίδες ηλιαχτίδων
να μη φοβάμαι
κάθε που το φεγγάρι
ξοδεύει το χρώμα του


Αύριο


Μετά
από τόσους γκρεμούς
έμαθα φαίνεται
να μετράω καλύτερα
το τώρα

Το πρόβλημα
με τα λάθη μου
είναι
πως ήταν όλα
σωστά


Βλέμμα


Ανάπηρα χρόνια
Η ίδια διαδρομή
Μόνο τα πρόσωπα αλλάζουν
στην ιστορία του αίματος


Απόψε μην απομακρυνθείς


Απόψε μην απομακρυνθείς
Η γη έχει αρχίσει να χάνει τη βαρύτητά της
Τα πάντα αλλάζουν θέση σχέση απόσχιση
Δεν ξέρω αν πρέπει να φοβάμαι
Δεν ξέρω αν έμαθα ποτέ να μη φοβάμαι

Απόψε μην απομακρυνθείς
Η νύχτα έγινε φέρετρο
κάτω απ’ τα σεντόνια
Τα δάχτυλά μου
αρχίζουν να μοιάζουν με μάρμαρο
Το πρόσωπό μου παίρνει την όψη
μισοτελειωμένου γλυπτού

Απόψε μην απομακρυνθείς
Μείνε να τελειώσουμε μαζί
αυτό που δεν ζήσαμε
Μείνε για το τελευταίο σινιάλο

Έτσι κι αλλιώς
ποτέ κανείς δεν θα μάθει
τι γεύση έχει το φιλί των εραστών
όταν πεθαίνουν ζωντανοί

*

Η Μαρία Χρονιάρη γεννήθηκε στην Αθήνα και κατάγεται από τα Ανώγεια της Κρήτης. Σπούδασε τηλεόραση, έκανε σεμινάρια σκηνοθεσίας και εργάστηκε ως οπερατέρ. Στο θέατρο έχει σκηνοθετήσει την παράσταση της ομάδας IlluminArti, Το ροκ που παίζουν τα μάτια σου, από το ομώνυμο βιβλίο του Σταύρου Σταυρόπουλου.

Το Η σκιά μου κι εγώ είναι το τρίτο βιβλίο της.

2 σχόλια:

ΜΑΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑΡΗ είπε...

Η σκιά μου κι εγώ σε ευχαριστούμε για όλες τις ώρες της απέραντης σιωπής και τις νύχτες που ήταν πολύ δύσκολο να ξημερώσουν, αλλά ήσουν εκεί για να γεμίσεις χαρά την ψυχή μου. Όπως πάντα.

Εσύ ξέρεις.

Stavros Stavropoulos είπε...

Ναι, εγώ ξέρω. Δυστυχώς.