Παρασκευή, 5 Σεπτεμβρίου 2014

ΞΕΡΕΣ

 Μαρία Χρονιάρη

I.

Σε περιμένω σε κάθε γωνιά της γης
Σε κάθε φανάρι που ανάβει κόκκινο
Σε κάθε νύχτα που κρύβει μέσα της
Τις σπασμένες στιγμές μας
Σε ζητώ σε κάθε χτύπο
Που αριθμεί το ρολόι σου

Σε κολυμπώ σε κάθε κύμα
Που το καλοκαίρι δεν σε είδε
Σε ακουμπώ στις σπασμένες χορδές
Της καμμένης κιθάρας σου

Όμως δεν φαίνεσαι

Κι όσο πάει η ματιά μου θολώνει
Και κανείς δεν μπορεί να μιλήσει τις λέξεις σου
Και κανείς δεν υπάρχει
Να φοράει τις ελπίδες μου

Έπαψα πια να κοιτώ στον καθρέφτη

Μόνο που και που
Όταν νυχτώνει
Ανάβω τα φώτα στο σπίτι
Τραβώ ερμητικά τις κουρτίνες μας
Και χορεύω τα χρόνια μας

Που ναυαγήσαν στις ξέρες


II.

Θα ρθει μια μέρα
Που θα πονάς
Με κάθε λυπημένο μου ποίημα
Με κάθε γράμμα
Που την σελίδα θα χαράζει
Με κάθε γιατί
Που θα θυμάσαι πως δεν ρώτησες

Όμως φωνή δεν θα ακουστεί
Για να απαντήσει

Έτσι πάρε μαζί σου
Όλα τα σύμφωνα
Όλα τα θλιμμένα φωνήεντα
Κι εκείνο το αύριο
Που σκοτώσαμε

Κάνε το χρώμα
Για να παίζουν τα παιδιά


Μαρία Χρονιάρη
(από το τέταρτο ποιητικό της βιβλίο ΕΠΤΑ ΜΕΤΡΑ ΣΚΕΨΗΣ που γράφεται)

1 σχόλιο:

ΜΑΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑΡΗ είπε...

Σε ευχαριστώ Σταύρο για την ανάρτηση των νέων ποιημάτων από το καινούριο βιβλίο που ξεκίνησα να γράφω.

Ας μην είναι η σκέψη μας μόνο επτά μέτρα...