Δευτέρα, 18 Αυγούστου 2014

ΟΔΟΣ ΑΣΚΛΗΠΙΟΥ

 Σαντορίνη 2010: Η αρχή



Όπου κι αν καίγεσαι, έχω επιστρέψει


Σε βλέπω να κατηφορίζεις την Ασκληπιού
Με όλα τα χρώματά σου βουλιαγμένα
Προσπαθώ να ξεχωρίσω την μορφή σου
Στη μορφή σου

Τίποτα που να σε θυμίζει πια
Δεν έμεινε

Πλησιάζω αργά
Με όλες μου τις ρυτίδες αναμμένες
Σε χαιρετώ
Σαν τα πάντα να είναι αύριο
Ο Παλαμάς γυρνά το κεφάλι
Και μας κοιτά έκπληκτος

Είδες σου λέω
Τίποτα απ' ό,τι μας άγγιξε
Δεν χάνεται στο χρόνο
Ίσως ήρθε η ώρα
Να πάρουμε τη θέση μας
Πλάι του

Έτσι κι αλλιώς
Μόνο εκείνος κρατά
Τόσα χρόνια

Το μυστικό μας

Μαρία Χρονιάρη





1 σχόλιο:

ΜΑΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑΡΗ είπε...

Ολομόναχοι Μαζί μέσα σε ένα κατεστραμμένο πλήθος που τελικά μόνο ο Παλαμάς μετά από τόσα χρόνια, τόσες μυστικές φωτεινές νύχτες, ξέρει και θα ξέρει την αλήθεια.

Ίσως γι αυτό τόσα χρόνια κάθεται λυπημένος. Μας περιμένει.

Honey Bee