Τετάρτη, 30 Απριλίου 2014

ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟ





Υπάρχουν κι αυτές οι σκιές που έχουν στοιχειώσει το δωμάτιο και μοιάζει με πόνο βαθύ. Με απορία, σαν βλέμμα παιδιού που ζητά την αλήθεια. Τα χέρια μου είναι από σκόνη, τα μάτια μου δυο κόκκινα σύννεφα και το κορμί μου ίπταται πάνω από αυτό και γύρω σε αυτό το δωμάτιο. Φοβάμαι, μα δεν με νοιάζει. Η ψυχή μου είναι διάφανη σαν κρύσταλλο. Να, ακούμπησέ την και σπάει, θα δεις. Θα τολμήσεις;

Ποτέ δεν πονούσα πιο πολύ από τώρα. Ποτέ δεν λυπόμουν πιο πολύ από τώρα.
Ποτέ δεν ήμουν πιο πολύ εγώ από τώρα.


Μαρία Χρονιάρη