Δευτέρα, 28 Οκτωβρίου 2013

LOU REED: WALK ON THE PEACEFUL SIDE




Lewis Allen «Lou» Reed (2 Μαρτίου 1942 – 27 Οκτωβρίου 2013)


Το "μεγαλύτερο αμερικάνικο μυθιστόρημα" - κάθε δίσκος κι ένα κεφάλαιο - ολοκληρώθηκε χθες. Ερήμην μας.


SEE YOU AROUND


JUST A BAD BAD BAD DAY



Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΙΣ 21.09.2013

http://www.rollingstone.com/music/videos/lou-reeds-last-words-watch-his-final-interview-20131108


*Η εκπομπή της Πέμπτης 31/10, 20.00 - 22.00, αφιερωμένη στη μνήμη του

Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2013

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΣ: ΜΕΤΑ ΤΟ ΜΕΤΑ




Ο Σταύρος Σταυρόπουλος δεν είναι συγγραφέας. Γιατί είναι κάτι παραπάνω. Δεν είναι ούτε ποιητής. Γιατί όταν του λέω ότι είναι ποιητής (γι’ αυτό το κάτι παραπάνω), μου λέει, όχι είμαι συγγραφέας. Δεν είναι ούτε ζωγράφος. Και απ’ όσο ξέρω δεν είναι αγγειοπλάστης. Κατά μία έννοια θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι μουσικός, γιατί τα βιβλία του θυμίζουν ροκ εν ρολλ δίσκους (από βινύλιο). Αλλά και αυτό κατά μία μόνο έννοια. Έκατσα λοιπόν και σκέφτηκα, όχι πολύ είναι η αλήθεια (αφού για να σκεφτεί κανείς πολύ πρέπει να είναι ψύχραιμος αλλά άμα είναι ψύχραιμος καθαρίζει για πάρτυ του και δεν χρειάζεται να σκεφτεί άλλο) και κατέληξα στο εξής αναπόφευκτο συμπέρασμα: ο Σταύρος Σταυρόπουλος είναι αέρας.
Εξηγούμαι: Στο Ροκ που παίζουν τα μάτια σου, ήταν αέρας του καλοκαιριού, που φύσαγε στις  παραλίες της Νάξου, γεμάτος τραγούδια της Τζόπλιν. Ψάχνοντας να ανακατέψει της αγαπημένης του τα μαλιά, και ας τόξερε ότι είχε φύγει για πάντα. Αποκαμωμένη μετά από τόσα καλοκαίρια μαζί του ζεστά μουδιασμένοι να προσπαθούν, να διαβάσουν αυτό, που έγραφε στη γραμμή του ορίζοντα για μιά μόνο στιγμή γιατί την αμέσως επόμενη στιγμή σβηνόταν, ο καπνός των πλοίων που πέρναγαν μακρυά με το αγαπημένο του (και μας) τραγούδι των Πινκ Φλόυντ (...there is no pain you are receding/ a distant ships smoke on the horizon..)
Τις κρύες νύχτες του χειμώνα, όταν πιό νύχτα δεν γίνεται, ορμούσαν μέσα στης πόλης τα στενά αυτός και οι άλλοι που είναι, ουρλιάζοντας όπως του Γκίνσμπεργκ οι στροφές, όπως οι κιθάρες, οι  φυσαρμόνικες και οι φωνές, των μπλούζμεν του Σικάγο (Junior Wells, Buddy Guy, Albert Collins, Otis Rush, Little Walter, Magic Sam, James Cotton, Lester Young, Snooky Pryor, Elmor James). Δεν ξέρω αν ήταν αυτός που τάκανε μπάχαλο στα έρημα πάρκα, ανακατεύοντας πεσμένα φύλλα δέντρων, με σκουπίδια και παληές εφημερίδες. Δεν ξέρω αν ήταν αυτός, που ξήλωνε τις τέντες στα μπαλκόνια των πολυκατοικιών και έσπαγε  των μαγαζιών τα τζάμια (η τζαμαρία της Απόπειρας που είχε βάλει στο μάτι κάποια εποχή, τη γλίτωσε γιατί υπερίσχυσε η αγάπη του για τον Σαράντη). Ξέρω όμως, ότι, αυτός ήταν που κοπάναγε μέσα στη νύχτα με κρότο δυνατά, για να ακουστεί απ’ όλους, τις πόρτες που άφησαν ανοιχτές όσοι έφυγαν ένα βράδυ ξαφνικά και χάθηκαν για πάντα. Γιατί ο έρωτας τους είχε κάνει κομμάτια (ο έρωτας για τα πάντα: all we ever wanted was everything - Bauhaus).
Σήμερα, με το Μετά, χωρίς καθόλου αύριο/ τώρα, ... εδώ που πιά/ είναι αργά, που στην άλλη άκρη της ζωής/ η ζωή/ σκουριάζει/ σαν σύρμα,... η γη/ κολλάει στα χέρια, ...στις καπνισμένες παλάμες.../ ένα  βουνό όλο λέπια/..., με τον χρόνο σαν να γκρεμίζεται, με πίστη στους χωρισμούς/ ακράδαντα και τον ουρανό πεζοδρόμιο, τί αέρας είναι; Τί άλλο παρά ο αέρας που σηκώνεται πάνω από τη καμένη γή, γεμάτος αποκαίδια (ή όπως το έθεσε ο Μπόρχες ακριβώς στο Poema Conjetural: Hay viento y hay cenizas en el viento).  Και οι άνθρωποι να πέφτουν σαν ανεμοδείχτες.
Λογικά εδώ, έτσι που μούρθαν (ή έτσι που τάφερα τέλος πάντων), θα μπορούσα εν είδει ευχής, όπως συνηθίζεται, να θύμιζα το τραγουδάκι του Σαββόπουλου Φύσα αγέρι φύσα αγέρι, να μας πάς στα πέρα μέρη και να έκλεινε ήσυχα και ωραία αυτό το κείμενο, χωρίς να ζαλίσω άλλο τον υποτιθέμενο αναγνώστη. Έτσι κι αλλοιώς ο Σταύρος, σίγουρα θάχει ακούσει και χειρότερα.
Αλλά όπως εξ’ αρχής μας είπε στο Μετά (ή όπως εξ’ αρχής το Μετά του είπε), ο θεός είναι νύχτα. Και  του έχουμε πεί καληνύχτα. Και είμαστε πιά αρκετά ορφανοί και από πατέρα και από παιδί (που είναι ο θεός), για να μπορούμε να την βγάζουμε μόνο με ταξίδια. Γι’ αυτό νοιώθω την ανάγκη, στο Σταύρο, που σίγουρα είναι ποιητής, που μπορεί να μην είναι αέρας αλλά σίγουρα είναι πατέρας (των κειμένων του και όχι μόνο), που σίγουρα είναι και παιδί (των κειμένων του και όχι μόνο) και σε καμμία περίπτωση αέρα-πατέρα, να απευθύνω και αυτή την παράκληση και ευχή:  Να συνεχίσει να φυσάει το ίδιο δυνατά. Να συνεχίσει να γυρνάει μέσα του τη σελίδα του κόσμου (γύρισα / τη σελίδα του κόσμου/ μέσα μου/ έκανε ένα αργό θόρυβο/ σαν να γκρεμιζόταν/ ο χρόνος). Να συνεχίσει να γράφει αυτό που υποκαθιστά τον ουρανό. Μέχρι να γεμίσει μιά μέρα ο ουρανός με μαύρα σύννεφα πυκνά, να πιάσει δυνατή βροχή, να  ξεπλυθούν οι δρόμοι, να γίνουν πάλι αστραφτεροί, όπως στα τέσσερα πρώτα άλμπουμ των Roxy Music (βλ. «εξώφυλλο» του ροκ που παίζουν τα μάτια σου). Φτάνοντας έτσι Μετά το τέλος πάλι στην αρχή, με άλματα ανέμου/ προς το απροσδιόριστο εκεί/ που ονειρεύονται/ οι λύκοι. Για όσο ροκ αντέξουμε ακόμα. Και ας αναγγέλλεται σήμερα η αρμονία του τίποτε. Και ας τελείωσε ο καιρός... Γιατί ο κόσμος είναι ένα ζευγάρι παιδί. Και αρκεί αυτό και ας μη μας φτάνει.

Παναγιώτης Γαλανόπουλος
*Ο Π.Γ. είναι καλός φίλος και καλός ποιητής. Από τις εκδόσεις Απόπειρα κυκλοφορεί το βιβλίο του Τραίνα στο σκοτάδι και άλλα φωτεινά ποιήματα. Έγραψε αυτό το αυθόρμητο και συγκινητικό κείμενο κι εγώ το δημοσιεύω και τον ευχαριστώ πολύ. 
Διαβάστε εδώ για το βιβλίο του Παναγιώτη Γαλανόπουλου:

Πέμπτη, 24 Οκτωβρίου 2013

ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟΝ CLIPART RADIO


Σήμερα Πέμπτη, 20.00 - 22.00μμ, στον clipart radio, Η πραγματικότητα δεν υπάρχει, με τον Σταύρο Σταυρόπουλο. Μια εκπομπή για τους οριστικά διαζευγμένους με την πραγματικότητα. Σημερινό θέμα: Η μνήμη.




ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ ΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ ΖΩΝΤΑΝΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΣΑΣ

http://www.clipartradio.gr/player/

Τρίτη, 22 Οκτωβρίου 2013

ΣΗΜΕΡΑ Η ΜΑΡΙΑ ΣΤΟΝ CLIPART RADIO

Σήμερα (αλλά και κάθε Τετάρτη την ίδια ώρα), η Μαρία Χρονιάρη, στον clipart radio από τις 18.00 - 20.00 με την εκπομπή Επειδή μαζί.
Ακούστε την.

Γιατί αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει και θα σε πλακώσει.

www.clipartradio.gr

Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου 2013

ΜΑΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑΡΗ: Η ΚΟΡΗ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ



Η φιλόλογος Ελένη Σμπώκου με την Μαρία Χρονιάρη

Πριν λίγο καιρό ο Γιώργης Καράτζης, μου μίλησε για την πρόθεση του Κέντρου Κρητικής Λογοτεχνίας, να διοργανώσει αυτήν εδώ την ημερίδα. Στο μυαλό μου ήρθαν στίχοι δικοί του από το «Ολοκαύτωμα», όπου αναφερόμενος στην πέτρα – και στην ουσία υμνώντας την -  λέει: «Εσύ ‘σαι η μάνα του χωριού, εσύ με λίγα λόγια, είσαι αυτό που λέγεται και που γροικάται Ανώγεια». Σκεφτόμουν λοιπόν το οξύμωρο που δημιουργείται, πως μπορεί μια μάνα τόσο σκληρή, να γεννά παιδιά τόσο ευαίσθητα και προικισμένα, όσο αυτά που παρουσιάζονται εδώ σήμερα· που μπορούν και αναπτύσσουν ιδιαίτερες σχέσεις με την φύση, την αγάπη, τον έρωτα, τον θάνατο.
Μια «κόρη της πέτρας» λοιπόν, μου ανέθεσαν να σας παρουσιάσω σήμερα. Ο λόγος για την Μαρία Χρονιάρη. Η Μαρία Χρονιάρη γεννήθηκε στην Αθήνα και κατάγεται από τ’ Ανώγεια. Πολυπράγμων, πολυδιάστατη προσωπικότητα, με πολλά ενδιαφέροντα, σπούδασε τηλεόραση, έκανε σεμινάρια σκηνοθεσίας και εργάζεται ως οπερατέρ. Συνεργάζεται με την «Φωνή των Ανωγείων» μέσα από την στήλη «Ιστορίες του Ωκεανού». Στο θέατρο έχει σκηνοθετήσει την παράσταση της ομάδας IlluminArti «Το ροκ που παίζουν τα μάτια σου», από το ομώνυμο βιβλίο του Σταύρου Σταυρόπουλου.


Μέσα σ’ όλα αυτά και πάνω απ’ όλα αυτά, ασχολείται με την ποίηση και την πεζογραφία και έχει εκδώσει ως τώρα δύο βιβλία το Εκεί που αλλάζω ζωές (2010) και το Επειδή Μαζί (2012) από τις εκδόσεις Απόπειρα. Η γραφή για την Μαρία είναι μια ιεροτελεστία, μια μυσταγωγία, μια συναυλία σιωπής που γεννά λέξεις και πραγματώνει την ανάγκη της να επικοινωνήσει και να μοιραστεί. Και επειδή αυτό που διεγείρει την δημιουργική φαντασία δεν αποτελεί «κοινό τόπο», η ποίηση δεν προσδιορίζεται από συγκεκριμένο χώρο και χρόνο. Η έμπνευση μπορεί να έρθει με την κάμερα στο χέρι ή ατενίζοντας την θάλασσα κι έτσι αποτυπώνεται σε ένα κομμάτι σκισμένης εφημερίδας ή στην πλάτη ενός άδειου πακέτου τσιγάρων. 

Κάποιες φορές έμπνευση για την Μαρία είναι η ανάμνηση μιας στιγμής: «Κλείνω τα μάτια και συγκεντρώνω όλες τις αναπνοές στα χείλη μου. Όταν τα ανοίγω, ένα αστέρι πέφτει. Το πιάνω και το καρ­φιτσώνω δίπλα απ’ την τσέπη μου. Εκεί που θα σε βρίσκω κάθε που φεύγεις». Άλλοτε είναι το θραύσμα μιας εικόνας: «Όλοι οι δρόμοι μοιάζουν με καρτ ποστάλ. Βρίσκονται τα πάντα στην ίδια θέση, στο πλακόστρωτο τα βήματα ακούγονται το ίδιο σιγανά. Το σιντριβάνι με τα φίδια ακόμα παλεύει. Για τη γιατρειά. Εμείς λείπουμε. Λυπούμαι. Κι όμως, εκεί, ώρες πριν το ξημέρωμα, έζησαν όλα όσα μπορέσαμε ποτέ να υπάρξουμε». Και κάποτε πάλι είναι ο απόηχος ενός συναισθήματος: «Τη στιγμή που οι ζωές πολλαπλασιάζονται, άγριοι κύκνοι βγαίνουν και μπλέκονται στα σύννεφα. Το άσπρο και το μαύρο διαιρούν την ηδονή μου. Εκεί στη γωνία που στάζει το δάκρυ σου. Εκεί θέλω να ζω. Να είμαι. Ο σταλακτίτης των ματιών σου».

Όλα αυτά τα ερεθίσματα, συνθέτουν ένα ψηφιδωτό στιγμών, εικόνων και συναισθημάτων που καλύπτεται από ένα αδιόρατο ερωτικό πέπλο ειδωμένο μέσα από την καθαρότητα της ψυχής και του λόγου της Μαρίας και μας προσφέρονται στην ποιητική συλλογή «Εκεί που αλλάζω ζωές». Τα ποιήματα της Μαρίας είναι δομημένα με μια πεζολογική φόρμα, όπου η παραδοσιακή ομοιοκαταληξία υποχωρεί δίνοντας την θέση της στον ελεύθερο στίχο, τον απαλλαγμένο από μετρικά δεσμά. Πρόκειται για ποιήματα ολιγόλεκτα, χωρίς στροφική ισορροπία. Μοιάζουν με σκέψεις άτακτα ριγμένες στην έρημο του λευκού χαρτιού. Η προσωρινότητα των λέξεων δημιουργεί το μόνιμο και μας κάνει κοινωνούς των σκέψεων της Μαρίας Χρονιάρη. Μέσα από τον λόγο της βγαίνει η δύναμη του χαρακτήρα της, η υπόσταση της ύπαρξής της που την διακρίνει η τάση για αλλαγή, ανανέωση, ανατροπή, διεκδίκηση ενός καλύτερου αύριο, που όμως για να υπάρξει, καθοριστικό ρόλο παίζει το σήμερα και η στάση μας σ’ αυτό, η απόρριψη του «φαίνεσθαι» και η αντιμετώπιση του «είναι».  «Όσα ακούς να λένε για την αλήθεια, είναι όλα ψέματα. Είναι μια κρυφή συνενοχή στην απάτη. Τίποτε δεν υπάρχει όπως το βλέπεις. Κι αν το νόμισμα έχει δυο όψεις, είναι για να ξεγελάμε τους εαυτούς μας. Ότι αλλάζουν τα πράγματα».

Για την Μαρία όλα λειτουργούν νομοτελειακά και οργανώνονται γύρω από έναν βασικό άξονα που καθορίζεται από την αρχή και το τέλος, την ζωή και τον θάνατο. Όχι τόσο τον βιολογικό που συνεπάγεται υλική φθορά όσο τον πνευματικό· τον θάνατο των ιδεών και των συναισθημάτων αυτών που μετατρέπει τον θάνατο της στιγμής σε ζωή της επόμενης στιγμής. Η γέννεση και η φθορά επιδίδονται σε ένα αέναο κυνηγητό αναιρώντας διαδοχικά η μια την άλλη. Και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά «Επειδή Μαζί». Σ’ αυτό το βιβλίο τονίζεται ότι όσο η ζωή συνεχίζει να περιβάλλεται από θάνατο, τόσο ο θάνατος θα μεταβάλλεται σε αφορμή της.

Η παραδοχή της συνύπαρξης ζωής και θανάτου και της αμοιβαίας αλληλεπίδρασης και αλληλεξάρτησής τους, την οδηγεί στην αναζήτηση και τον προσδιορισμό του μεσοδιαστήματος που υπάρχει κι έτσι καταλήγει στην αφορμή των πάντων, την αγάπη. Μια αγάπη όμως που δεν αποτελεί δουλική υποταγή στο συναίσθημα, αλλά γίνεται πηγή δύναμης και δημιουργίας, διάθεση προσφοράς, θυσίας, ψυχικού τσαλακώματος, αντίδραση στις συμβάσεις της κοινωνίας και απόρριψη τετριμμένων αξιών που σαρκάζονται και αμφισβητούνται. Οι σιωπές της Μαρίας φωνάζουν δυνατά αυτά που δεν ειπώθηκαν ποτέ αλλά υπήρξαν: τον πόνο που γεννά η απουσία, το φόβο και την αβεβαιότητα που γεννά η προσμονή, την θλίψη για το ανεκπλήρωτο συναίσθημα, τη νοσταλγία που σε τραβάει στην αθωότητα των παιδικών σου χρόνων.

Ο ορίζοντας πίσω μου αναβοσβήνει συγγνώμες. Ο ορίζοντας μπροστά μου αναγνωρίζει πληγές. Για όλα φταίνε τα μάτια μου. Μπορούν πάντα να ακούνε τη βοή απ’ τα ψέματα. Γι’ αυτό θα έρχομαι πάντα ακεραιωμένη. Για να τελειώσω με απόφαση βέβαιη, κάθε αρχή που δεν φτάνει να πει.
Πίνω μια άδεια σαγκρία. Με τα τραγούδια μου όλα σπασμένα. Κάποτε, κάποιος ήταν εδώ. Τώρα μόνο φυγή. Προς τα πού αγαπιούνται οι άνθρωποι; Τί είναι αυτό που ποτέ δεν θα  λήξει; Τσουβαλιάζω τη θύμηση σε εστίες κενές. Ματωμένες φωτιές καθορίζουν το βλέμμα μου. Να ζήσω. Μόνο αυτό θέλησα. Μόνο αυτό είπα. Μα από τότε μόνο βροχή. Μαύρη βροχή· σαν θάνατος που απλώνει τα χέρια. Σαν τίποτα που γεννάει ευχές. Να θυμηθώ άλλο πια μη ζητήσω.
Το ρολόι στον τοίχο μου δείχνει χρόνια παρά. Όλοι οι δείκτες του συνωμοτούν για ένα επείγον. Πριν η ώρα χαράξει, θα ‘χω φύγει μετά. Θα ’χω φτάσει στο μέλλον που ιδρώνουν οι νύχτες. Κι εκεί, τότε, το ρολόι στον τοίχο θα χτυπήσει ακριβώς.

Ο λόγος της Μαρίας Χρονιάρη, πυκνός και πολυσήμαντος, θα μπορούσε να γεμίσει πολλές σελίδες φιλολογικών αναλύσεων. Με τις ρίζες της να χάνονται βαθιά στην Ανωγειανή γη, και παραφράζοντας τον ποιητή Ναζίμ Χικμέτ θα μπορούσαμε συνοπτικά να πούμε: «Αν η μισή καρδιά της Μαρίας είναι στην Αθήνα, η άλλη μισή στ’ Ανώγεια βρίσκεται».


Ελένη Σμπώκου


(Το κείμενο της Ελένης Σμπώκου διαβάστηκε σε ημερίδα του Κέντρου Κρητικής Λογοτεχνίας, στα Ανώγεια, στις 2 Ιουνίου 2013)

Παρασκευή, 18 Οκτωβρίου 2013

PAINT IT BLACK

(i see a red door and i want it painted black)
 

Διάλεξε το μπλε φως
Που βαλσαμώνει τα μάτια σου
Και φόρεσε τις καλύτερες αρθρώσεις
Αυτές που έχουν οι λύκοι
Όταν διψούν

Εγώ θα κυνηγάω Απρίλιους
Κάτω απ’ το φουστάνι σου
Με κηροπήγια χέρια
Αφήνοντας παντού προβοσκίδες

Ξύρισε έπειτα
Εκείνη τη λάμπα στο χωλ
Θέλω να σε βλέπω καλύτερα
Από το ταβάνι

Έτσι κι αλλιώς
Κατά τύχη είμαι ακόμα ζωντανός

Μετά έλα
Με όλες τις γλώσσες σου έτοιμες
Να φέξεις πάνω μου
Λίγο κι απ’ το δικό σου σκοτάδι

Έτσι κι αλλιώς

Τα μαύρα δεν είναι
Που μας άρεσαν πάντα;
 
Σταύρος Σταυρόπουλος
 
18/10/13

Πέμπτη, 17 Οκτωβρίου 2013

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ

Clipart radio
ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΜΟΥΣΙΚΗ

ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ ΠΕΜΠΤΗ 17 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΠΕΜΠΤΗ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΩΡΑ (20.00-22.00μμ)

«Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ» με τον ΣΤΑΥΡΟ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟ

Η γενιά του ροκ εν ρολ επιστρέφει, τριάντα τόσα χρόνια μετά, για να αφήσει το υπερβατικό ίχνος της πάνω στα συντρίμμια του σήμερα. Σχεδόν σωσμένη, σχεδόν εμείς. Και βγαίνει πάλι το πρώτο της ραντεβού. Με το μέλλον. Και τον κλεμμένο zippo στην τσέπη. Η ενηλικίωσή μας συνέβη να έχει το πρόσωπο του Ρεμπό και του Μπέκετ. Αλλά και τα σαρκώδη χείλη του Mick Jagger.

ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ ΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΣΑΣ

Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2013

VASSOS'S TIMELESS BLUES




 
διάβασα κάπου
ό,τι ο μαϊντανός είναι τοξικός
για τα κουνέλια
κι έτσι εξηγώ
αυτό που συμβαίνει
και με τους ανθρώπους
 
στέκομαι στο παράθυρο
κι ακούω αυτό το τραγούδι
τραγουδώ κι εγώ δυνατά
κι ετοιμάζω μαντήλια
σύνεργα και εργαλεία
να επιδιορθώσω
κάθε βλάβη
 
η ζωή μου
ολοένα και πιο πολύ
μοιάζει με ταινία
που προβάλλεται σε άδεια αίθουσα
 
ζητώ ένα τσιγάρο
τραβάω μια τζούρα
και παρακολουθώ υπνωτισμένος
τον καπνό να ταξιδεύει
 
ο μόνος χρόνος που υπάρχει
βρίσκεται εδώ
 
Σαν χρόνος σφραγισμένος σε μπουκάλι
Σαν ψέμα μέσα σε μπουκάλι
Σαν πόνος μέσα σε μπουκάλι
Σαν δάκρυ μέσα σε μπουκάλι
 
Βάσος Γεώργας 

*Ο Βάσος Γεώργας είναι ευρέως γνωστός με τις ιδιότητες του σκηνοθέτη, του παραγωγού ταινιών, του εμπόρου αντικειμένων τέχνης, του ποιητή, του επιστημονικού συμβούλου, του συνεργάτη, του καθηγητή, του διευθυντή του λογοτεχνικού ιστότοπου biblioteque, του διευθυντή του αυτοδιαχειριζόμενου, ελεύθερου ιντερνετικού σταθμού clipart radio κ.α.π.  Σε μένα είναι πολύτιμα γνωστός με την ιδιότητα του ΦΙΛΟΥ.