Παρασκευή, 5 Απριλίου 2013

ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ





Είναι μια σκιά

Που μ’ ακολουθεί

Σαν παράνομο βλέμμα

Κάθε μέρα

Φυτεύει ευχές

Στο μπαλκόνι μου

Μετά

Τις ποτίζει η ζωή

Αφήνοντάς τες στο μαξιλάρι μου



Με το φως του ήλιου

Όλα έχουν γίνει αλλιώς



Η σκιά μου κι εγώ

Προχωράμε μαζί

Παράλληλα

Σ’ όλους τους δρόμους

Σ’ όλες τις κρυφές

Για τους άλλους στιγμές


Κι όταν πέφτει σιωπή

Εκεί

Που κανένας δεν βλέπει

Κανείς δεν χωράει να μπει

Γεννάμε θαύματα

Για τα χρόνια που θα ‘ρθουν



Η σκιά μου κι εγώ

Γινόμαστε ταχυδακτυλουργοί

Ελλείψει άλλων

Πραγματικών λύσεων



ΜΑΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑΡΗ, Unpublished Poems