Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2012

ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ





Είναι τα πράγματα

Πολύ δύσκολα

Ακόμα κι ο κούκος

Σταμάτησε να λειτουργεί


Δεν ξέρω τι ώρα είναι

Σ’ αυτά τα μεσάνυχτα


Οι άνθρωποι περνούν

Σαν σκοτάδι

Εντούτοις

Κάτι καλό θα συμβεί

Το νιώθω


Ίσως όχι σ’ αυτό το ποίημα

Ούτε στο επόμενο


Σ΄ όλα τα ποιήματα

Ο ήλιος κρύβεται

Όπως το παιδί


Φοβάται


Μην τον προδώσουν

Τα γράμματα


Σ.Σ.


Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2012

ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ






Υπάρχει ένας άντρας. Σαν αιτία κολλημένη εντός μου. Φλέβα χρυσού που αναβοσβήνει στα σεντόνια μου. Και βρίσκεται πάντα στην ίδια θέση. Η μία του πλευρά αναγεννιέται στις άκρες των δακτύλων μου. Το κεφάλι του βαρύ. Σαν ιστορία που ανήκει. Όπου κι αν απλώσω τα χέρια μου ακουμπώ τη δίνη του. Έφτασα κάποτε εκεί που η αλήθεια επιτρέπει. Είσοδος στα θαύματα, παραλία γεμάτη ματάκια. Για τις ανάγκες της επιστροφής.

Έγινα όλες οι ηλεκτρικές μελωδίες του. Παρίσι – Τέξας. Παράθυρο του κόσμου. Να καθρεφτίζεσαι. Να σκαρφαλώνεις στα φτερά μου και να πετάς. Γύρω μου δέντρα. Οι ρίζες τους ίπτανται στον αιθέρα. Μοιάζει με προφητεία σιωπής. Κανείς καταχρηστικός λόγος δεν έχει αντίκρισμα εδώ.

Ζήτησα το μετά και σαν τώρα. Ζωή σφραγισμένη σε μπουκάλι - ευχή. Μαγνητάκι στο ψυγείο. Για να διατηρούνται τα όνειρα. Χωρίς ημερομηνίες λήξης. Χωρίς τίποτα που να μοιάζει. Θα σε γεννήσω εκεί που κατοικούν τα χρώματα. Στο σημείο της διασταύρωσης. Στο βουνό των θεών που ένα δείπνο μόνο αρκεί. Για να φανερώσει.

Μια μέρα θα ξεκινήσω για το μέρος που κανείς. Τίποτα παρά μόνο βλέμματα. Γιορτή αϋπνίας σε κερδισμένα δωμάτια. Όλοι οι αριθμοί θα είναι ένα. Επειδή μαζί. Επειδή καινός ουρανός. Και στολίζει τα μάτια σου. Να γελάς κάθε που η σελήνη θα φεύγει. Να αντέχεις εκεί που οι λέξεις. Σημεία καιρών. Για την όραση.

Στο δρόμο οι άνθρωποι μοιάζουν με φώτα που αχνοφέγγουν. Κανείς σβηστός. Σαν τυραννία. Ποιος γνωρίζει την παύση; Ποια μουσική θα ματώσει το τέλος; Όμως εσύ, να θυμάσαι. Να κρατάς αναμμένες τις επιθυμίες. Να καις τη σάρκα φυσώντας επάνω της. Να πολλαπλασιάζεις τον χρόνο μέσα στα μάτια μου. Και μετά να τα βγάζεις προσεκτικά για να μπορώ να σε βλέπω.

Έχω κρεμάσει ένα νησί στον λαιμό μου. Κάθε νομός, αποτύπωμα σκιάς που θα φτάσει. Θα δει, θα ξεχωρίσει. Επειδή νύχτα ποτέ. Επειδή μέλλον. Γιατί ζωή είναι η στιγμή που φανερώνει. Κανένα λυσάρι. Γιατί όλα υπάρχουν για να τα βρεις. Μοίρα που αλλάζει ονόματα. Για το μετά. Και κανένα γράμμα. Θα τα πετάξω στη λάβα, να γίνουν μάγμα. Απολίθωμα παρελθόντος ξεβρασμένο στην ακτή.

Από τα νούμερα, θα κρατήσω μόνο το δώδεκα και το δεκαοχτώ. Για την πρόσθεση του μέλλοντος. Δεξίωση προς τιμήν αυτού που θα έρθει.  Για το αύριο που άφησε το γέλιο του πάνω μας. Ειμαρμένη που βρήκε τη θέση της στην ιστορία.

Εκεί που τα μάτια σου φυτρώνουν προσευχές.
Θα τα φοράω κάθε νύχτα που θα χωράω στη χούφτα σου.





Μαρία Χρονιάρη

Κυριακή, 22 Ιουλίου 2012

THAT’S ALL




Το μόνο πράγμα
Που μπορώ να γράψω
Είναι ότι τίποτα δεν μπορώ να γράψω
Τόσο καλό
Όπως το σόλο του Ben Webster
Στο That’s all

Και ίσως θα ’πρεπε
Τίποτα να μη γράψω
Αν δεν ήθελα τόσο πολύ
Να γράψω
Για το πόσο καλό είναι
Το σόλο του Ben Webster
Στο That’s all

That’s all

Παναγιώτης Γαλανόπουλος

(από το βιβλίο Τραίνα στο σκοτάδι και άλλα φωτεινά ποιήματα που κυκλοφορεί εντός των ημερών από τις εκδόσεις Απόπειρα)



*Ben Webster : (1909-1973) Από τους μεγαλύτερους σαξο-
φωνίστες της τζαζ. Μία από τις ιδιαιτερότητές του ήταν
ότι έπαιζε με ή για να ακριβολογούμε έκανε να παίζει ένα
άθλιο σαξόφωνο, που οποιοσδήποτε άλλος θα είχε πετάξει
στα σκουπίδια (αν δεν ήξερε σε ποιον ανήκε). Το σαξόφωνο
αυτό εκτίθεται σήμερα σε περίοπτη θέση, στο μουσείο τού
Ινστιτούτου Τζαζ του Πανεπιστημίου Ρούτγκερς.


Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2012

ΕΝΑ ΠΡΩΙΝΟ ΙΟΥΛΙΟΥ ΠΟΥ ΕΨΑΧΝΑ ΓΙΑ ΑΓΑΠΗ ΣΤΑ ΠΙΟ ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΜΕΡΗ Η ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΜΙΚΡΟ ΣΧΟΛΙΟ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΤΩΝ ΑΕΡΟΠΟΡΩΝ



Για να μπορείς να πετάς πρέπει να μάθεις πρώτα – διακινδυνεύοντας ουρανό – να υποθέτεις τον γλάρο.

Σ.Σ.

Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2012

ΣΚΟΝΗ







Πέρασε πολύς καιρός

Απ’ τις βλεφαρίδες σου


Η κιθάρα του Τζον Λη

Έχασε τους μαγνήτες της

Και το κουνέλι της Γκρέις

Έγινε μαξιλάρι

Δίπλα στο βάζο με τους νεκρούς ήρωες

Του ροκ εν ρολ


Δυο τρία τραγούδια

Που στριφογυρίζουν στα αυτιά μου

Είναι για να διώχνουν τις μέλισσες

Συν ένα ακόμα φως

Μιας μπαλάντας

Που δεν θυμάμαι πώς καίγεται


Δεν έχω άλλα πράγματα να διηγηθώ

Εκτός απ’ το ότι

Η σκάλα σταμάτησε να ανεβαίνει

Το σαπούνι του μπάνιου

Έλιωσε στα φτερά μου

Και η μυρωδιά από καμένο βινύλιο

Έγινε ανυπόφορη


Δεν έχουν

Όλα τα ποιήματα

Καλό τέλος


ΣΣ

Τρίτη, 10 Ιουλίου 2012

ΠΩΣ





Μένει σ’ ένα σπίτι που ενώ έχει μπαλκονόπορτες
δεν έχει μπαλκόνι

Κάθε μέρα μαζεύονται από κάτω περίεργοι
Πιστεύοντας ότι θα τον δούνε να βγαίνει
να καπνίσει στο μπαλκόνι

Αλλά αυτός δεν βγαίνει

Κρατάει μέσα στο σπίτι του όλο τον καπνό
Και το σπίτι του φουσκώνει
και σιγά σιγά αρχίζει μαζί του να ανεβαίνει
σαν μπαλόνι
πάνω από της πόλης τον θόρυβο
και τη σκόνη

σαν τον καπνό
στον ουρανό

Παναγιώτης Γαλανόπουλος

(Ο πλήρης τίτλος του ποιήματος είναι: «ΠΩΣ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΝΑ ΚΑΙ ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΝΑ ΑΝΕΒΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ»)


Σάββατο, 7 Ιουλίου 2012

ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΚΡΙΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗ ΖΩΗ ΑΠΟ ΚΑΤΩ



στον Δημήτρη


Ο άνθρωπος


Είναι το παρελθόν του ανθρώπου

Μου είπε εκείνη η θαμμένη σκιά

Που έβγαινε σαν φίδι

Από το πάρκο

Μέσα σε ριγωτές πιζάμες


Και το αποφυλακιστήριο βήμα


Ενός κατάδικου


Μετά γύρισα και κοίταξα

Τα ξεφλουδισμένα δέντρα απέναντι

Την μηχανή ορφανή

Στα σύννεφα

Και το σπίτι μου


Που ανίδεο

Κατευθυνόταν προς τον ουρανό


Κάτι είχε συμβεί

Και τα πράγματα πετούσαν

Όπως στους πίνακες του Σαγκάλ

Ή πετούσα εγώ

Προς τα κάτω

Από κάποια λάθος εκτίμηση της βαρύτητας


Βλέποντας τα πάντα

Να ανεβαίνουν



ΣΣ



Τρίτη, 3 Ιουλίου 2012

I HATE THOSE LYRICS



ΓΟΠΕΣ


Ανάβω ένα τσιγάρο

Μετά άλλο ένα

Άλλο ένα

Άλλο ένα


Το πακέτο τελειώνει

Το ποίημα όχι


Εκτός και αν


Αυτές οι γόπες

Που μυρίζουν

Καμένες αναπνοές


Είναι το ποίημα



ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΣ


Ούτως ή άλλως

Εγώ δεν ξέρω να γράφω

Ποιήματα


Όλες οι λέξεις μου

Θα κριθούν μετά


Στο φώτο φίνις


(Δύο μέρη σιωπή, ένα μέρος λέξεις, Μεταίχμιο 2009)