Πέμπτη, 6 Ιανουαρίου 2011

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΩ ΖΩΕΣ



< ΤΙΠΟΤΕ δεν υπάρχει όπως το βλέπεις. Κι αν το νόμισμα έχει δυο όψεις, είναι για να ξεγελάμε τους εαυτούς μας. Ότι αλλάζουν τα πράγματα >

< Η ΣΥΜΠΟΡΕΥΣΗ με την απώλεια έχει ανάγκη το όλον >

< ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ του μόλου, δίπλα στον παλιό φάρο, χαράζω ορίζοντα με θέα τη φυγή. Θα ξεράσω την άγκυρα με το πρώτο φως που θα δω θάλασσα >

< Ο ΜΟΝΟΣ δρόμος για τη σωτηρία είναι αυτός που δεν θα χρειαστεί να διαβούμε ποτέ >

< ΖΩΓΡΑΦΙΖΩ ενοχές στις κουρτίνες. Φυτεύω φωτιές στο δωμάτιο. Λέω σημάδι τα κρίνα στο μπαλκόνι. Στο ταβάνι μου υπάρχει μια παράξενη αντανάκλαση αγάπης >

< ΠΕΡΑΣΕ ο καιρός κι οι λέξεις πάλιωσαν >

< ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ τυχαίνει τα πιο μεγάλα ψέματα να τ’ ακούς πριν καν ειπωθούν >

< ΤΕΛΙΚΑ η υποχρέωση είναι εκείνη που γεννά την αγάπη ή μήπως η αγάπη κρύβει μέσα της την υποχρέωση >

< ΑΥΡΙΟ όλα θα είναι χθες. Αρκεί το αύριο να είναι σήμερα >

< ΔΕΝ ΕΧΩ πια άλλες απορίες για τη ζωή. Μου τις έλυσαν τα φαντάσματα >


(Μαρία Χρονιάρη, Εκεί που αλλάζω ζωές, εκδ. Απόπειρα, 2010)

Δεν υπάρχουν σχόλια: