Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2012

ΠΛΑΙ(Γ)ΜΑ




Τις νύχτες προσπαθώ να χαθώ απ’ τον εαυτό μου. Χύνω όλες μου τις ζωές σε μια σύριγγα, όμως πάντα ξεχνάω την βελόνα. Ό, τι μπορεί να με κάνει εγώ, το κρύβω επιμελώς. Αν το αναζητήσω να μην μπορώ να το βρω. Καμμιά φορά, αυτό που με ενώνει μ’ εμένα, είναι μια σιδερένια σκαλωσιά οικοδομής. Αν ποτέ την ανέβω, παφ, χάθηκε.

Κι έτσι την αφήνω εκεί, ακούνητη να περιμένει. Φοβάμαι τόσο πολύ, που πια θα πιάσω μια γωνιά και θα ζω στο ταβάνι. Από εκεί θα αλλάζω θέσεις στα πράγματα, μόνο με το ανοιγόκλειμα του ματιού. Έχω χωροταξικό πρόβλημα. Δεν υπάρχει πουθενά το εκεί να χωράω. Κι έτσι, το ταβάνι, αποτελεί μια κάποια λύση.

Απ’ την άλλη είναι κι ο χρόνος. Αιώνιος, ανίκητος εχθρός. Πάει αλλά ποτέ δεν έρχεται. Ό, τι υπάρχει ανάμεσα στον χώρο και τον χρόνο, είναι εγώ. Έχω κολλήσει στην μεταξύ τους απόσταση. Κι όλο φαντάζομαι παράθυρα. Κι όλο τρέχω να τα πιάσω. Κι όλο ο χώρος στενεύει, κι όλο ο χρόνος χτυπάει στις φλέβες μου νερό.

Μια μέρα, να το δεις, θα πνιγώ απ’ το αίμα μου.


(απόσπασμα από το βιβλίο της Μαρίας Χρονιάρη, Επειδή μαζί, που ετοιμάζεται)




ΕΙΜΑΙ
ΟΤΙ
ΑΠΕΜΕΙΝΕ
ΑΠΟ
ΕΝΑΝ
ΛΥΓΜΟ


-Μ.Χρονιάρη



Δεν υπάρχουν σχόλια: